“Andrew, tumingin ka sa akin.”
Huminto siya sa paglalakad. Nasa gitna kami ng malawak na hallway ng mansion—tahimik, malamig, at parang sumisipsip ng tensyon sa hangin. Dahan-dahan siyang humarap. Walang emosyon ang mukha, pero alam kong nagbabasa siya ng bawat galaw ko.
“Anong problema mo?” malamig niyang tanong.
“Alam mo kung ano,” sagot ko, diretso ang tingin sa kanya. “At ayokong umiwas ka.”
Sandali siyang nanahimik bago sumagot. “Kung tungkol na naman ’to sa pamilya mo—”
“Kung tungkol sa lahat,” putol ko. “Sa scholarship ni Vivian, sa workshops ni David, sa security, sa ospital, sa lahat ng tulong na patago mong ginagawa. Lahat ng koneksyon, lahat ng pirma—ikaw.”
Wala siyang sinabi agad. Naglakad siya palayo, diretso sa glass wall na tanaw ang malawak na hardin. Sumunod ako.
“A
