“Hindi mo kailangang gawin ‘to para sa amin.”
Tumigil si Andrew sa gitna ng paglalakad, saka dahan-dahang humarap. Tahimik ang paligid, malawak ang terrace, at ang hangin ay may dalang malamig na simoy ng gabi. Ngunit sa pagitan naming dalawa, mabigat ang tensyon na parang may sasabog anumang sandali.
“Bakit ba ayaw mong intindihin?” malamig niyang sagot. “Bahagi ito ng kontrata.”
“Hindi,” mariin kong sabi. “Bahagi ito ng konsensya mo.”
Tumalim ang tingin niya. “Magkaiba ang dalawa.”
“Hindi sa ginagawa mo,” sagot ko. “Kung kontrata lang ito, bakit personal ang paraan mo ng pagtulong?”
Tahimik siyang nakatingin sa akin, waring sinusukat kung hanggang saan ako aabot. Ramdam kong may pinipigil siyang emosyon—galit, inis, o baka takot.
“Dahil ganoon ako magtrabaho,” sagot niya sa wakas.
