“Tigilan mo na, Daisy. Wala kang karapatang magtanong.”
Nakatayo ako sa gitna ng malawak niyang opisina, diretso ang likod, nanginginig ang mga kamay, at naglalaban ang galit at sakit sa dibdib ko. Hindi ko inasahan na ganito kabilis ang magiging sagot niya—malamig, diretso, at parang pader na walang bitak.
“May karapatan ako,” sagot ko, pilit na pinapantay ang boses ko sa kanya. “Dahil pamilya ko ang tinutulungan mo. Dahil buhay namin ang naapektuhan.”
Tumawa siya nang mababa, walang saya, parang babala. “Hindi kita inangkat para makialam. May kontrata tayo. Tandaan mo ‘yon.”
Sumikip ang sikmura ko. Ang kontrata. Ang salitang paulit-ulit niyang ginagamit tuwing gusto niyang ipaalala kung sino ang may kontrol. Pero ngayong malinaw na sa akin ang lahat—ang bayad sa ospital ni Tiyo Ramil
