The Girl Who Survived (Daisy POV)
941 Words
“Daisy, huwag kang bibitaw...hawakan mo si Mama!”
Iyan ang huling sigaw na narinig ko bago tuluyang sumabog ang mundo sa liwanag at ingay.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay. Ang alam ko lang, paggising ko, malamig ang paligid, masyadong maliwanag ang ilaw, at mabigat ang dibdib ko na parang may nakapatong na bato. Hindi pa bukas ang mga mata ko pero alam kong may mali. Ramdam ko iyon sa katahimikan...
sa uri ng katahimikang hindi natural. Walang sigawan. Walang iyakan. Walang boses ni Mama na laging nauuna kapag nasasaktan ako.
“Gising na siya,” may bumulong sa gilid.
Unti-unti kong idinilat ang mga mata ko. Puting kisame. Amoy disinfectant. Tunog ng makina. At saka ko naramdaman...
wala nang mahigpit na yakap sa kaliwa ko. Wala na ang kamay ni Papa sa balikat ko. Wala na ang boses ni Mama na paulit-ulit na nagsasabing okay lang ‘yan, Daisy, andito lang kami.
“Nasaan po… sina Mama?” paos kong tanong.
Nagkatinginan ang dalawang taong nasa paanan ng kama ko. Hindi ko kilala ang isa. Ang isa naman… kilala ko. Si Tita Elena. Namumugto ang mga mata niya, hawak ang panyo, nanginginig ang mga labi.
“Daisy…” mahina niyang sabi, parang natatakot akong marinig ang susunod. “Anak….”
Doon ko unang naramdaman ang isang uri ng sakit na hindi kayang gamutin ng kahit anong gamot. Isang sakit na hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin.
Hindi ko maalala kung paano ako umiyak. Hindi ko rin maalala kung sumigaw ba ako o natahimik lang. Ang malinaw lang sa alaala ko, yakap-yakap ako ni Tita Elena sa ospital hallway habang sinasabi niyang, “Andito ako. Hindi ka nag-iisa.”
Pero ang totoo? Pakiramdam ko, mag-isa na lang ako sa buong mundo.
Labindalawang taong gulang lang ako noon. Isang bata na dapat iniintindi kung anong isuot sa school presentation, hindi kung paano mabuhay nang wala ang mga magulang niya.
Isang gabi lang ang nagbago ng lahat.
Isang sasakyan. Isang truck. Isang maling liko. Isang segundo ng katahimikan bago ang banggaan.
At ako...ang nag-iisang nakaligtas.
“Kasalanan ko ‘to, Tita…”
Ilang araw matapos ang libing, nakaupo ako sa sala ng bahay nila. Bahay na hindi ko pa alam kung tatawagin ko bang bahay ko rin. Tahimik ang paligid. Si Tita Elena ay nasa kusina, pilit nagluluto kahit halatang wala siyang gana. Si Tiyo Ramil naman ay nasa trabaho pa noon. Sina Vivian at David ay nasa eskwela.
Ako lang. At ang konsensiyang paulit-ulit akong sinusuntok.
“Bakit mo naman nasabi ‘yan?” tanong ni Tita Elena, lumapit at umupo sa harap ko.
Hindi ko siya matingnan. Nakayuko lang ako, hawak ang laylayan ng damit ko. “Kung hindi ko po sinabi kay Papa na bilisan niya… kung hindi ako nagreklamo na nahihilo ako… baka...”
“Huy,” putol niya, hinawakan ang pisngi ko, pinilit akong tumingin sa kanya. “Makinig ka sa akin, Daisy. Wala kang kasalanan. Wala.”
Pero kahit anong sabihin niya, hindi nawala ang boses sa utak ko na paulit-ulit nagsasabing ikaw ang dapat nawala, hindi sila.
Doon ako tumira sa kanila.
Hindi dahil sa awa...
kundi dahil sa pagmamahal.
Si Tita Elena ang tipo ng babae na hindi kailangang magsalita nang malakas para maramdaman mong ligtas ka. Malambot ang boses, pero matatag ang loob. Si Tiyo Ramil naman, tahimik pero maaasahan. Hindi siya mahilig sa drama...
mas gusto niyang ipakita ang malasakit sa gawa. Sina Vivian at David… ibang-iba sa isa’t isa. Si Vivian, palaban, matapang, at may sariling opinyon sa lahat. Si David naman, tahimik, mapagmasid, parang laging nag-iisip ng mas malalim kaysa sa edad niya.
At ako? Isang bisita na ayaw maging pabigat.
“Ate Daisy, sa’yo na ‘yung huling hotdog,” sabi ni Vivian isang umaga.
“Hindi na, Viv. Sige na, ikaw na,” sagot ko agad.
Umirap siya. “Grabe ka. Hindi ka ba marunong tumanggap?”
Napangiti lang ako. Hindi ko masabing natatakot akong masanay. Natatakot akong maramdaman na deserve ko ang lugar na iyon...
dahil baka isang araw, mawala rin.
Lumipas ang mga buwan. Unti-unting bumalik ang liwanag sa buhay ko, kahit may lamat. Naging routine ang lahat...
eskwela, hapunan, kwentuhan sa gabi. Si Tita Elena ang naging sandigan ko. Siya ang nagturo sa akin kung paano muling huminga.
“Daisy, hindi mo kailangang bayaran ang pagmamahal,” sabi niya minsang nakita niya akong naglilinis kahit pagod na pagod ako.
Umiling ako. “Gusto ko lang po maging… karapat-dapat.”
Ngumiti siya...
isang ngiting puno ng lungkot at lambing. “Anak, sapat ka na.”
Pero sa puso ko, may pangako akong ginawa.
Balang araw, babawi ako. Sa kahit anong paraan.
Masaya kami noon. Hindi perpekto, pero buo.
Hindi ko alam na iyon na pala ang huling panahong magiging ganoon kasimple ang lahat.
Hindi ko alam na ang salitang pamilya ay susubukin pa nang paulit-ulit.
At higit sa lahat, hindi ko alam na ang pagiging survivor ay hindi pala tungkol sa paghinga...
kundi sa pagdadala ng lahat ng nawala.
Isang gabi, bago ako matulog, dumaan si Tita Elena sa kwarto ko. Umupo siya sa gilid ng kama, hinaplos ang buhok ko.
“Daisy, anuman ang mangyari… tandaan mo, hindi ka nag-iisa.”
Tumango ako, nilunok ang buo sa lalamunan. “Opo, Tita.”
Ngumiti siya, pinatay ang ilaw, at bago siya tuluyang lumabas, sinabi niya ang mga salitang hanggang ngayon ay paulit-ulit kong naririnig sa tuwing natatakot ako...
“Pamilya ka na namin.”
At sa sandaling iyon, naniwala ako.
Buong-buo.
Hanggang sa hindi ko na alam kung kailan, at paano, muling mababasag ang lahat.
“Daisy… gising ka pa ba?”
- Writer
