“Ate Daisy… paano kung hindi ako pumasa?”
Tumigil ang paglalakad ko sa hallway nang marinig ko ang boses ni David. Nanginginig, puno ng kaba, at halatang pilit tinatago ang takot. Lumingon ako sa kanya at nakita ko ang batang halos kasing tangkad na ng balikat ko, hawak-hawak ang lumang backpack niya na parang iyon ang tanging sandalan niya sa mundo.
Lumuhod ako sa harap niya. “Titingin ka sa akin,” sabi ko, mahina pero matatag.
Sumunod siya. Sa mata niya, nakita ko ang lahat ng pangarap, takot, at pag-asang pilit niyang ikinukubli.
“Kung hindi ka man pumasa ngayon,” bulong ko, “hindi ibig sabihin no’n tapos na ang pangarap mo. Ibig sabihin lang, naghihintay ang tamang oras.”
“Pero ate,” garalgal niyang sagot, “gusto ko talaga. Gusto kong maging musician. Gusto kong tumugtog sa malala
