“Hindi mo kailangang gawin ‘to para sa’kin,” mariin kong sabi habang tinutulak palayo ang sobre na inilapag niya sa mesa.
“Hindi kita tinatanong,” malamig na sagot ni Andrew, nakasandal sa gilid ng mesa na parang pagmamay-ari niya ang buong mundo. “Sinasabi ko lang.”
Humigpit ang hawak ko sa gilid ng upuan. “Andrew, sobra na.”
Umangat ang isang kilay niya. “Sobra saan?”
“Sobra sa dapat mong gawin para sa akin.”
Tumitig siya sa’kin, matalim, parang sinusukat ang bawat pulgada ng mukha ko. “At sino bang nagsabing may limitasyon ako pagdating sa’yo?”
Hindi ako nakasagot.
Dahil ‘yon ang totoo.
Sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging malinaw na lampas na sa normal ang ginagawa ni Andrew para sa akin—para sa amin. Hindi lang proteksyon. Hindi lang seguridad. Kundi mga bagay na hindi ko
