“Daisy, minsan ba naisip mo kung gaano na kalaki ang nabago ng buhay natin dahil kay Andrew?”
Napatingin ako kay Tiyo Ramil habang nakaupo kami sa maliit naming sala, hawak niya ang baso ng mainit na kape, nanginginig nang bahagya ang kamay—hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa damdaming pilit niyang kinokontrol. Tahimik ang paligid, tanging tik-tak ng orasan ang maririnig, at ang mahina ngunit tuloy-tuloy na huni ng mga kuliglig sa labas.
“Hindi ko iniisip,” sagot ko, pilit pinatatag ang boses. “Ramdam ko.”
Napangiti siya, isang ngiting pagod pero may halo ng pasasalamat. “Kung hindi dahil sa kanya, baka wala na tayong bahay. Baka wala na akong lakas para bumangon araw-araw.”
Hindi ko agad sinagot. Sa halip, tumingin ako sa mga pader ng bahay—dating kupas, may bitak, halos gumuho na. N
