“Vivian, tama na ‘yan!”
Tumayo ako sa gitna ng campus, hinahanap ang bunsong kapatid niyo na halatang nahihirapan sa harap ng grupo ng mga estudyante. Ang mga mata niya—malaki, natatakot, pero matapang pa rin—ay nakakakilig at nakakalungkot sa parehong oras. Nakita ko kung paano siya sinisigawan, hinaharass, at pinapahiya sa harap ng klase.
“Bakit ka lagi nakikipag-ugnayan sa kanila, Viv?” sigaw ko, hinahabol ang bawat galaw niya. “Hindi ka nila karapat-dapat pang apihin!”
Ngunit bago pa man ako makalapit, isang malakas na halakhak ang umalingawngaw mula sa likod ng grupo. “Ano ‘to? Si Vivian Torres ba ‘yan? Ang baby na laging may ate protector?” usisa ng isang mataas, matangkad na lalaki. “Akala ko ba matapang siya? Tingnan niyo naman, nanginginig na parang daga!”
Nanginig ang katawan
