“Parang wala na akong kontrol dito.”
Yumakap ako sa sarili ko sa gitna ng kwarto ko, parang isang bata na naiwan sa dilim. Ang katawan ko’y pagod, pero hindi lang sa physical—ang utak ko ay parang gumuho sa dami ng iniisip at naramdaman. Paulit-ulit kong naiisip ang nangyari sa party, ang mga kamay ng hindi ko kilala, at… ang init ng kanyang presensya na ramdam ko kahit wala siya sa tabi ko.
Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganito. Bakit kahit galit ako, takot ako, at gusto kong lumayo, hindi ko maiwasang alalahanin siya? Andrew… Andrew Villamor. Ang lalaki na dapat ay malamig, walang pakialam, walang lugar sa puso ko—pero parang bawat galaw, bawat tingin niya sa alaala ko, ay may kakayahang hubugin ang damdamin ko.
Lumapit ako sa bintana at tinanaw ang lungsod sa gabi. Ang mga ilaw ng
