“Bakit parang alam mo lahat ng iniisip ko?”
Parang tanong ko sa hangin, pero naroon siya—tulad ng dati, pero mas malapit ngayon. Hindi niya ako tinutulak o hinihiwalay, ngunit ang tingin niya ay parang may hawak sa bawat bahagi ng katawan ko, bawat galaw, bawat t***k ng puso ko. Para bang nababasa niya ang damdamin ko, at sa halip na linawin, lalo lang siyang nagpapalalim ng kalituhan sa loob ko.
Hindi ko kayang huminga nang maayos habang nakatingin siya sa akin mula sa kabilang dulo ng kwarto. Ang kanyang mga mata ay madilim, malamig, pero may kakaibang init na pumupuno sa bawat silid. Parang bawat tingin niya ay may kasamang utos: huwag kang aalis, huwag kang titigilan.
“Daisy…” Mababang tinig niya, pero ramdam ko ang bigat sa bawat pantig.
Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya
