“Daisy, may naramdaman ka ba?”
Napalingon ako. Andrew ang nakatayo sa likod ko, hawak ang coat niya.
“Andrew… parang may mga taong nagmamasid sa akin,” bulong ko.
“Nagmamasid? Sino?” galit na tanong niya, halos walang tinig.
“Hindi ko alam… parang may mga mata sa paligid,” sagot ko, at ramdam ko ang kaba.
Tumayo siya nang malapit sa akin, halos nakalapit sa katawan ko. “Huwag kang lalapit sa labas nang mag-isa. Naiintindihan mo ba?”
“Ngunit Andrew…” Mahina ang boses ko. “Kailangan kong lumabas minsan, hindi ba?”
“Hindi kung may banta sa’yo,” sabay higpit niya sa braso ko. “Hindi ko papayagan na may sumubok sa’yo nang mag-isa.”
“Hindi ka ba napapagod na laging nagbabantay sa akin?” tanong ko, halos nang-aasar.
“Hindi,” sagot niya diretso, walang pag-aalinlangan. “At hindi mo dapat
