“Hindi ka ba napapagod na ipaglaban ang lalaking kayang talikuran ka sa isang iglap?”
Napatigil ako sa paglakad. Ang boses na iyon—malamig, makinis, at puno ng pangungutya—ay tumama sa batok ko na parang babalang matagal nang naghihintay.
Lumingon ako. Nakatayo siya sa may lilim ng gusali, nakasuot ng itim, parang aninong kusang humiwalay sa dilim. Cassandra Vale.
“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko, pilit pinananatiling steady ang boses ko.
Ngumiti siya. Hindi masaya. Hindi rin palakaibigan. Parang taong nasisiyahan sa ideyang kaya ka niyang sirain nang hindi man lang dinudumihan ang sariling kamay.
“Binabalikan lang ang nakaraan,” sagot niya. “At tinatamaan ng konsensya.”
“Wala kang konsensya,” balik ko agad.
“Meron,” sabay tawa niya. “At iyon ang dahilan kung bakit nandito ako.”
