“Basahin mo munang mabuti bago ka magsalita, Daisy.”
“Hindi ako nagpunta rito para magbasa ng kontrata na parang checklist ng mga kasalanan ko,” sagot ko agad, nanginginig ang boses ko habang nakatayo sa harap ng napakalawak na mesa ni Andrew Villamor. “Pumunta ako dahil mamamatay na ang tiyo ko.”
Nanatiling tahimik si Andrew sa kabilang panig ng mesa. Nakaupo siya sa mataas na upuan, ang mga daliri’y magkadugtong, ang mga mata’y walang emosyon. Parang hindi tao. Parang pader. Parang hukom.
Sa likod ko, marahang isinara ng sekretarya niya ang pinto. Ibig sabihin, kaming dalawa na lang. Walang saksi. Walang takas.
“Umupo ka,” malamig niyang utos.
“Hindi ako bata para utusan.”
“Tingnan mo ang paligid,” sagot niya, halos pabulong. “Lahat ng nandito, pag-aari ko. Kahit ang oras mo.”
Nap
