“Hindi na po kaya ng katawan niya.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Nakatayo ako sa harap ng doktor, nanginginig ang mga daliri ko habang mahigpit na hawak ang gilid ng upuan. Sa likod ko, tahimik na umiiyak si Vivian. Si David naman ay nakatungo, mahigpit ang kapit sa rosaryong halos mapigtas na sa sobrang higpit.
“Ilang araw na lang po ang itinatagal ni Tiyo?” tanong ko, pilit pinatatatag ang boses.
Nag-atubili ang doktor bago sumagot. “Kung hindi po maaoperahan agad… dalawa hanggang tatlong araw.”
Parang may sumabog sa dibdib ko.
Dalawa hanggang tatlong araw.
Hindi linggo.
Hindi buwan.
Mga araw.
“Wala na po bang ibang paraan?”
Umiling siya. “Kailangan po ng agarang operasyon. Pero base sa resulta ng tests, napakadelikado. High-risk. At ang gastusin…”
Hindi na niya
