“Ready ka na ba, Daisy?”
Narinig ko ang tinig ni Andrew sa doorway ng aking kwarto, pero hindi ako agad nakalabas ng kama. Nakaupo ako sa gilid, nakatingin sa salamin, sinusuri ang sarili ko sa mismong mukha ko na ngayon ay isinusuot ang eleganteng navy-blue evening gown na ipinili niya para sa akin.
“Almost,” mahina kong sagot, halos bulong lang.
Kumilos siya sa loob, malakas at tahimik sa parehong oras, na para bang isang anino na sinusundan ang bawat kilos ko. Lumapit siya at dahan-dahang inayos ang buhok ko, hinila ang ilang hibla para magmukhang perpekto. “Hindi ka nagmumukhang ‘almost.’ Ready ka na.”
Hindi ko mapigilan ang sarili ko na mapansin kung gaano siya kaseryoso. Hindi ito simpleng pag-aayos ng buhok o pagsusuot ng damit; may intensyon ang bawat galaw niya. Parang sinasab
