“Lumabas ka diyan, Daisy—ngayon din.”
Tahimik ang kwartong kinaroroonan niya. Isang ilaw lang ang bukas sa hallway, sapat para makita ko ang anino niya sa likod ng pinto. Nakapulupot ang kamao ko, hindi dahil gusto kong manakit, kundi dahil pinipigilan kong may masaktan.
“Ayoko,” sagot niya sa wakas, paos, pilit matatag. “Pagod na ako.”
Isang mabigat na katahimikan ang bumagsak sa pagitan namin.
“Hindi kita tinanong kung pagod ka,” mariin kong tugon. “Sinabi kong lumabas ka.”
Bumukas ang pinto nang bahagya. Nakasilip ang mukha niya—maputla, matapang, at puno ng hinanakit.
“Bakit?” tanong niya. “Para paalalahanan mo na naman ako kung gaano ako kaliit sa mundo mo?”
Isang hakbang lang ang layo ko sa kanya. Isang iglap, at tuluyan kong binuksan ang pinto. Pumasok ako sa kwarto niya, isi
