*Bu bölüm yazarın anlatımından, üçüncü tekil kişi ağzıyla yazılmıştır.*
Sabahın ilk ışıkları yeryüzüne doluşmaya başladığında gitme vakti de gelmiş demekti. Yola çıktıkları sırada, eksikliğini belli eden hislerden dolayı keyifleri bozuk gibiydi. Vera'nın yanlarından ayrılmasıyla onu bu kadar çabuk özleyeceklerini bilemezlerdi.
Sürekli sorular soran, duyduklarını mantıklı bulmadığını ima etmesine rağmen her defasında da merakla dinleyen, yabancı olduğu dünyayı tanımasına eşlik ettikleri o kişi yoktu yanlarında. Sessizliği aşmayı cesaret edebilen küçük dalgaları, yazın esen rüzgar gibi tatlı tanısı olan birinin yokluğu oldukça belli oluyordu.
"Sanki kabuğumuzu kırmış gibi güçlü değil miydi?" Gülümseyerek hatırladı Noyan. Bir yandan trafiğin henüz başlamadığı yolu dikkatle süzüyordu. "Deme
