Salvatore's Reign

CHAPTER 6: A gunshot

TITLE: Salvatore's Reign

WRITTEN BY: AVANITAXX

CHAPTER 6: At Risk!

TAHIMIK ang byahe sa pagitan nina Euridice, at Alexander, at tanging ingay ng makina ng sasakyan ang gumagawa ng ingay sa loob.

Euridice heaved a sigh, her fingers drummed nervously on the leather seat as Alexander spoke into his phone. At bakas sa boses ang kaseryosohan nito.

“I knew it, I've got into a situation with the Orion Gang. And they're making a move.”

Ramdam ni Euridice ang pag-aalala para sa kay, Alexander bagay para kabahan siya lalo. Dahil, sa babala ng kausap nito.

“You need to watch your back, Alex. They want you gone. Especially, Don Vitto. Hindi sila titigil hanggat hindi kayo kakampi sa kanila.”

Pansin ni Euridice ang pagtangis ng panga ni, Alexander.

As Alexander nodded in acknowledgment, mula sa ’di kalayuan ay matulin na tumakbo ang isang motor. At walang pag-alinlangan silang pinaputukan ng sakay niyon.

Natamaan ang driver ni Alexander, at dumaloy kaagad sa upuan nito ang dugo bagay para manlaki ang mga mata ni Euridice.

Biglang gumewang ang kotseng sakay nila bagay para awtomatikong nagpalit ng puwesto si, Alexander.

He snatched his gun from the glove compartment, kinasa niya iyon pagkatapos ay isang kamay lamang ang ginamit niya sa pagmamaneho.

“Euridice, stay down!” he shouted.

Gulat, at hikbi ang tanging nagawa ni Euridice dahil, sa sunod-sunod na putok ng baril. Nilingon siya ni Alexander habang hawak nito ang baril bagay para magulat si Euridice nang makita niyang hawak ito ng asawa.

Itinigil ni Alexander ang pagmamaneho at saka hinarap ang motorbike. Hanggang sa nagpasya siyang lumabas para makipagatayan.

Akma nitong buksan ang pinto ng sasakyan ay mabilis na itong napigilan ni, Euridice.

“No! Please. Papatayin ka nila.”

“Stay here! I promised. I won't let them hurt me, Euri.”

“Alexander, please. Hindi natin alam kung sino sila. Huwag ka nang umalis. Umuwi na lang tayo.”

Seryoso at nagtangis ang panga ni Alexander nang titigan siya nito. Tila nag-aalab sa galit ang kulay abong mga mata nito.

His voice lower while staring into her eyes, “They hunting me, Euridice. Hindi sila titigil hanggat, hindi nila ako mapatay.”

Natigilan si Euridice at natutop ang bibig. She had nothing to do. Tuluyang inilabas ni Alexander ang sarili para kaharapin ang banta sa buhay niya. Pilit na rin isiniksik ni Euridice ang sarili mula sa ilalim ng upuan.

Nawala sa tabi niya si Alexander bagay para tuluyang nakawala ang hikbi niya na kanina pa niya pinipigilan. At sa tanang buhay niya, ngayon lang siya nakakita ng taong may hawak na baril. At mas malala, nakikipag-patintero ito sa kamatayan.

Tumambol sa kaba, at takot ang puso niya nang hindi na niya mahagilap pa nang tingin ang asawa. Hilam na ng luha ang kanyang mga mata at kinapa ang cellphone para makahingi nang tulong sa mga pulis.

“Bumalik ka, Alexander. Please come back,” naidalangin niya, at gumaralgal ang tinig.

------

MEANWHILE, Alexander weaved through the streets, relentless in his pursuit. The assailant, realising he was cornered, dismounted the bike and took cover behind.

He clenched his jaw, “It's over! Surrender now!”

Ramdam niya na rin ang pamamanhid ng braso niya. May tama siya roon, at nagsimula na rin dumaloy mula sa sugat niya ang malapot na dugo. Hindi nagtagal, taas-kamay na sumuko ang lalaki.

As he closed in on the assailant, a sudden realization struck him – this was more than a random attack. The Orion Gang's involvement was deeper than he had initially thought.

“Who sent you? The Orion Gang?” He grimly asked.

The assailant remained silent, a defiant glint in his eyes. She didn't hesitate to shoot him and he groaned in pain kneeling in front of him.

“Talk. Who wants me dead?” He said intensely.

Bago pa man ito makasagot. Ang sirena ng police ang bumulabog. Dahil sa gigil niya, binatukan niya ang lalaking tumangka sa buhay niya gamit ang baril na hawak-hawak. Bagay para kaagad itong nawalan ng malay.

“D*mmit!” He cursed.

As police cars screeched, he reluctantly retreated. He clenched his jaw. And the Police officers approached cautiously, guns drawn.

“Freeze! Hands where we can see them!” the Police Officer authoritatively said.

He still holding his now-empty gun, raised his hands in surrender. Alexander sighed in relief when he her wife.

“Sir Police. Wala pong kasalanan si, Alexander. Kami nga po ang pinagbabaril kanina pa,” paliwanag ni Euridice.

The police officers, recognizing Alexander, exchanged wary glances before radioing for medical assistance. He couldn't shake the feeling that this attack was just the beginning. And he was afraid Euridice, will hurt.

“May masakit ba sayo. May tama ka ba, Alexander?” nag-aalala ang tinig na usisa ni Euri bagay para mapangiti siya nang tipid.

“Don’t mind me. Malayo sa bituka ang tama ko kaya hindi pa ako mamatay, Euridice.”

He saw Euridice tears fell in her cheecks. May kung ano sa kaniya na gustong punasan ito pero, hindi niya magawang ikilos ang kamay para punasan ang luha ng asawa. Hindi niya alam, kung paano pawiin ang nararamdaman nitong takot sa.

Kuyom ang kamao at pinili niyang maging malamig dito.

“D*mn! Wipe your tears. I don't like to see you cry, Euridice. Don't let me get mad at you.”

Dahil sa takot sa kaniya ni Euridice, ay kaagad nitong pinunasan ang luha sa mga mata. Umigting ang panga ni Alexander at, saka seryoso na tumitig din.

He heaved a sigh. “This is better for me. Ang katakutan niya ako,” ani Alexander sa isipan.

“Mr. Alexander, we'll need your statement.” The Police Officer approached him.

I nodded in agreement. After the investigation. The nurse meds my wounds.

ITUTULOY!!!

A/n: Pasensya na at Marami pang typos at grammatical error.