The Wife of a Vampire [Omegaverse]

The Wife of a Vampire :: 00

เกิดเป็น ‘โอเมก้า’ มันไม่สบายเลยสักนิด มันลำบากมาก ผมอิจฉาอัลฟ่าและเบต้า อย่างน้อยพวกเขาก็ใช้ชีวิตได้อย่างปกติมีเพียงโอเมก้าอย่างพวกผมที่ต้องหลบซ่อนเวลา ‘ฮีท’ หรือช่วงติดสัตว์ถ้าพูดตามตรงน่ะนะ กลิ่นฟีโรโมนของพวกผมจะดึงดูดอัลฟ่าให้เข้าหา ไม่ว่าจะมนุษย์หรือแวมไพร์แต่ส่วนมากตอนนี้มีแต่แวมไพร์มากกว่าแต่มียาระงับฮีทของเหล่าโอเมก้าได้เพียงแต่ว่ามันแพงมากๆ

พวกผมไม่มีเงินซื้อหรอก งานก็ไม่มีทำ ไม่มีใครรับโอเมก้าอย่างพวกเราเลยสักที่แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาล่ะ? จะเอาเลือดไปขายให้กับพวกแวมไพร์ก็โดนปฏิเสธเพราะเป็นโอเมก้า พวกผมเลยขโมยกินบ้าง ขอบ้าง แล้วแต่โอกาสแต่ว่านะ..ผมยี่สิบแล้ว ผมควรออกหางานทำสักที!

“เทียร์ นายจะไปไหน?” ผมหันตามเสียงแล้วยิ้มกว้างก่อนตอบออกไป

“ฉันจะไปหางานทำ อยู่แบบนี้ไม่ไหวหรอกนะออล” ออล คือเพื่อนคนสำคัญของผมและเธอเป็นโอเมก้ามนุษย์ผู้หญิงที่ผมสนิทมากที่สุด

“เราหาเงินมาซื้อของกินให้แล้วไง นายไม่พอใจหรอเทียร์”

“ฉันไม่อยากให้ออลเลี้ยงฉันไปตลอดหรอกนะ แล้วก็ออล..เธอน่ะควรเลิกงานแบบนั้นได้แล้ว ฉันเป็นห่วงนะ ต่อไปฉันจะดูแลเธอเอง” ผมกับออลอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก..ตั้งแต่ที่พ่อแม่พวกเรายังอยู่แต่ตอนนี้พ่อแม่ของออลจากโลกนี้ไปแล้วส่วนแม่ผมถูกแวมไพร์ฆ่า พ่อกลับไปใช้ชีวิตอัลฟ่าชั้นสูงแบบเดิม แต่งงานกับอัลฟ่าด้วยกันมีลูกเป็นอัลฟ่าและได้ทำงานกับแวมไพร์อัลฟ่า..ชีวิตดูดีและหรูหรามากๆต่างกับลูกโอเมก้าอย่างผมที่ถูกทอดทิ้ง

“เรา..เลิกไม่ได้เทียร์ พวกเขาไม่ให้เราเลิก” งานของออลคือนอนกับพวกตาแก่แวมไพร์อัลฟ่า ได้เงินมาวันละพันสองพัน พอท้อง ก็ถูกทำให้แท้ง หลายครั้งมากๆ ผมสงสารเพื่อน ผมต้องออกหางาน มีเงิน ผมจะได้เลี้ยงเพื่อนสักที

“ถ้าฉันได้งาน ฉันจะไปคุยเอง แล้วเจอกันนะ”

“เทียร์! ระวังฮีทนะ แล้วรีบกลับมาล่ะ!”

“ครับๆ” ผมเดินออกจากบ้านโทรมๆมาข้างนอกพร้อมกับกระชับฮู๊ดให้แน่นหนาขึ้น โลกมนุษย์ตอนนี้มีแต่ความหนาวเย็น ท้องฟ้ามืดครึ้มตลอด ไม่มีแสงสว่างจากพระอาทิตย์สักครั้ง ตอนเด็กๆแม่เคยเล่าให้ผมฟังว่าเมื่อก่อนโลกมนุษย์น่ะสงบสุข อยู่กันแบบสันติ โอเมก้าทำงานได้ หาเงินได้

แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับเหมือนอย่างตอนนี้เลย มีแสงแดดให้รับไออุ่น มีลมเย็นๆพัดในบางครั้ง แต่จู่ๆ เมฆฟ้าก็ครึ้มเหมือนฝนจะตก มีบางอย่างลงมาจากฟ้า มันคือผู้ชายร่างสูงใหญ่เหมือนชาวยุโรป นัยน์ตาสีแดงโลหิต เขี้ยวที่ยาวตรงมุมปากทั้งสองข้าง

พวกเขาเรียกตัวเองว่า ‘แวมไพร์’ และนับจากนั้น..แวมไพร์เริ่มปกครอง มนุษย์ที่ต่อต้านถูกดูดเลือดจนตาย บ้างก็ฆ่า พวกแวมไพร์ทำข้อตกลงอยู่ร่วมกันกับมนุษย์ แรกๆมันก็ดีแต่หลังๆมา…มันก็ไม่น่าอยู่

ผมพอเข้าใจนะว่าทำไมมันไม่น่าอยู่เลย ผมถอนหายใจแล้วเดินเตะฝุ่นไปตามทางเรื่อยๆจนมาเจอกับร้านอาหารที่เขียนป้ายรับคนงาน ผมเลยเข้าไป แต่พอรู้ว่าผมเป็นโอเมก้าก็ขับไสไล่ส่ง เหอๆ ใจดำชะมัด ผมเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ผลคือ ‘ไม่รับโอเมก้า’ อยากจะบ้าตาย คิดว่าอยากเป็นมากหรือไงวะไอ้โอเมก้าเนี่ย!?

เอาเหอะ..ยังไง..ผมก็จะหางานต่อไป

“แกเป็นโอเมก้าหรอ? ไปๆๆ ฉันไม่รับทำงาน ไม่อยากมีภาระตอนแกฮีทหรอกนะ”

“…ไม่เป็นไรครับ” ผมยิ้มให้แล้วเดินออกจากร้านมา เฮ้อ นี่มันร้านที่สิบได้แล้วมั้งตั้งแต่เช้าที่ผมเดินหางาน..โอเมก้าอย่างพวกผมใช้ชีวิตได้ลำบากมากทั้งเรื่องงาน เรื่องสังคม ทุกคนมองโอเมก้าเป็นคนชั้นต่ำที่เกิดมาเพื่อให้อัลฟ่าใช้งานผลิตลูกก็เท่านั้น..แม่ผมซึ่งเป็นผู้ชายและเป็นโอเมก้าถูกแวมไพร์ฆ่าตายเมื่อหลายปีก่อนเพียงแค่แม่ไม่ยอมนอนด้วย ผมถูกปล่อยให้รอดเพื่อรอใช้งานในฐานะเครื่องผลิตลูก

น่าน้อยใจนะบางครั้งและถ้าหากโอเมก้าไม่สามารถให้กำเนิดทารกที่เป็นอัลฟ่าได้ ทั้งแม่และลูกก็ไม่ถูกยอมรับ…กลับต้องทนเป็นเครื่องผลิตลูกต่อไปส่วนพ่อผมตอนนี้…ท่านเป็นอัลฟ่าชั้นสูงทำงานร่วมกับแวมไพร์ชั้นสูงเหมือนกัน เขาไม่แยแสผมเลย…เขาสนแค่ลูกชายอัลฟ่าที่เกิดใหม่ ไม่ยุติธรรมเลยนะ

“นั่นโอเมก้านี่หว่า กลิ่นหอมชะมัด”

“ผมมีชื่อนะเว้ย! ไอ้เวรนี่” ผมไม่ชอบใจเลย ผมมีชื่อให้เรียก ผมชื่อ ‘เทียร์’ แต่..พวกคนชอบเรียกผมว่า ‘โอเมก้า’ ใช่ เรียกกันแต่แบบนี้มันก็น่าเบื่อนะครับ โอเมก้าทุกคนถูกเรียกแบบนี้หมด ชื่อพวกผมที่ได้มามันไม่มีความหมายเลยล่ะ

“อึก…” แต่แล้วอยู่ๆร่างกายผมก็รู้สึกแปลกไป…มันร้อน...หรือว่าผม เข้าช่วง ‘ฮีท’ แล้ว?

ตุบ!

“บ้า..ที่สุดเลย!” ผมล้มลงบนพื้นแล้วหอบหายใจรุนแรง ปวดหนึบที่กลางกาย..ที่ด้านหลังก็เหมือนจะเริ่มแฉะจากน้ำหล่อลื่นที่คัดหลั่งออกมายามฮีท ไม่..ผมไม่อยากฮีท ผมอยากได้ยา..

“เวรเอ้ย! แม่งฮีทไรตอนนี้วะ!”

“กลิ่นหอมชิบหาย!” ผมเงยหน้าขึ้นมองผู้คนรอบๆ อัลฟ่าจากทั่วสารทิศเริ่มมาทางผมแต่ส่วนมากเป็นแวมไพร์..เขี้ยวของพวกเขาที่งอกออกมาเหมือนกับรอขย้ำผมนั้น..มันไม่น่าดูเลย ผมลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมาจากตรงนั้น แต่แวมไพร์ส่วนมากพวกมันเร็ว!

“…แม่..ผมไม่อยากอยู่เมืองนี้แล้ว” ผมวิ่งไปนึกถึงแม่ไป..ตอนแม่ฮีท แม่พยายามออกจากเมืองนี้แต่ก็ถูกลากกลับมาโดนข่มขืนที่บ้านหรือที่ต่างๆตามแต่พวกมันจะเอาแม่ไป แม่ยอมออกห่างผมเพื่อให้ผมรอด..แต่ตอนนี้ผมอยู่คนเดียว ผมจะหนีรอดยังไง

"แฮ่ก..แฮ่ก..ได้โปรด…แม่ครับ…”

ระหว่างที่ร่างเพรียววิ่งหนีเหล่าอัลฟ่าที่ตามมา กลิ่นหอมยังคงออกมาจากตัวเขาเรื่อยๆ แวมไพร์ทุกสารทิศพร้อมใจกันกรูเข้ามาหาเทียร์

กลิ่นฟีโรโมนมันแรงมาก มากจนอัลฟ่าที่ทนเก่งๆยังคุ้มคลั่งแต่ในขณะเดียวกันกลับมีแวมไพร์ความสามารถสูงวิ่งผ่านพวกเขาไปยังร่างเพรียวพร้อมฉกเทียร์เข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง

หมับ!

“ได้โปรด..ฮึก..ช่วยผมด้วย” วินาทีที่ร่างเพรียวเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีแดงโลหิต อะไรบางอย่างก็สปาร์คเข้าหากันและมีบางอย่างบอกกับพวกเขาทั้งสองว่าพวกเขานี่แหละคือ ‘คู่แห่งโชคชะตา’ แวมไพร์หนุ่มอ้าปากกว้างจนเขี้ยวสีขาวงอกยาวออกมา เขาจับให้ร่างเพรียวหันหลังแล้วกัดลงบนท้ายทอยทันที

กึก…

“โอ้ย! มันเจ็บ อื้ออ!”

“นายน่ะ..คือคู่ของฉัน” แวมไพร์อัลฟ่าทุกตนหยุดชะงักก่อนคุกเข่าลงพร้อมก้มหัวคำนับ

“ท ท่านอาร์ค!”

“โอเมก้าคนนี้คือคู่ของข้า พวกเจ้าจงอยู่ห่างและอย่าแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว”

“ครับท่าน!” อาร์คอุ้มเทียร์กลับมาที่คฤหาสน์เพื่อจัดการ ‘ฮีท’ ของเทียร์รวมถึงตัวเขาเองที่รัดตอบสนองฮีทจนแทบคุมสติไม่อยู่เพียงแค่ได้กลิ่นหอมจากเทียร์

“อ่า ให้ตายสิ…หอมเป็นบ้าเลย” สิ้นคำอาร์คก็ตวัดฝ่ามือผ่านร่างเพรียวจนเสื้อผ้าที่ใส่มาขาดหลุดออกจากกันเผยให้เห็นผิวขาวๆน่าชิม อาร์คขึ้นคร่อมร่างเพรียวแล้วจับให้ร่างเพรียวคว่ำหน้า นัยน์ตาสีแดงโลหิตจ้องมองก้นขาวที่เย้ายวนเขา มือหนาจับแก้มก้นแหวกออกแล้วก้มใช้ลิ้นเลียรอบช่องทางอย่างกระหาย

“อื้อออ! อื้มม แฮ่ก หยุดนะ อื้ออ” เทียร์ร้องห้ามแต่ร่างกายกลับตอบสนอง เทียร์รู้ว่าแวมไพร์ตนนี้คือคู่เขา แต่เขาไม่อยากได้ ไม่อยากมีคู่ ไม่อยากฮีท อยากใช้ชีวิตปกติเหมือนที่ผ่านมา

อาร์คสอดลิ้นเข้ามาในช่องทางแล้วขยับถี่รัวจนเทียร์สั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน ปกติช่วงฮีท เทียร์จะช่วยตัวเอง สอดนิ้วเข้าบ้างบางครั้งแต่นานๆที เขาไม่อยากทำตัวเหมือนผู้หญิง

กลิ่นหอมเย้ายวนยังคงฟุ้งทั่วห้องและเข้าเต็มๆปอดร่างหนา อาร์คถอนลิ้นออกเมื่อช่องทางนิ่มขึ้น เขากระชากกางเกงของตัวเองออกอย่างไม่แยแส ความเป็นชายที่ขยายใหญ่เด้งออกมาทันทีที่เป็นอิสระ อาร์คจับแกนกายกดจ่อที่ช่องทางแล้วกระแทกกายเข้าไปทีเดียวจนสุด

“โอ้ย! อึก อื้อออ!”

“ฮื่ม!” เทียร์สั่นไปทั้งตัว สั่นหนักกว่าเดิม ช่องทางบีบรัดและตอบสนองแกนกายใหญ่ในตัวอย่างน่าอาย สะโพกสอบหยัดกระแทกถี่รัวและรุนแรง ยิ่งกลิ่นหอมแรงมากเท่าไหร่ อาร์คยิ่งกระแทกกายมากเท่านั้น มือหนาลูบไล้ทั่วแผ่นหลังขาวก่อนลูบมาที่ยอดอกทั้งสองข้างแล้วบิดมันเล่นอย่างสนุกมือ

เทียร์เริ่มคิดอะไรไม่ออก เขารู้แค่ว่า ตอนนี้ เขาต้องการ ต้องการร่างหนามาก ต้องการทั้งหมด

“อ๊ะ อ๊ะ อื้อ อ๊า เบาๆ อึก ผมเจ็บ อ๊า” เทียร์จิกที่นอนระบายความเสียวกระสันที่ได้รับ ผิวขาวๆขึ้นรอยแดงจนอาร์คอดใจไม่ไหวก้มกัดตามตัวก่อนไล่พรมจูบขึ้นมาที่ท้ายทอย รอยกัดยังอยู่ และมันจะอยู่ติดตัวไปจนตาย…

จากนี้เทียร์ต้องเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ในฐานะ...

‘ภรรยาของท่านอาร์ค’ และ ‘คู่แห่งโชคชะตา’

“อ๊ะ อ่า อื้อ ไม่ อ๊า ไม่ไหวแล้วนะ อื้อ” เทียร์กรีดเสียงในลำคอก่อนกระตุกเกร็งปลดปล่อยมันออกมา ช่องทางบีบรัดแกนกายแน่นจนแทบขยับไม่ได้ อาร์คกัดฟันแล้วเร่งกระแทกถี่รัวก่อนจะตามไปติดๆแต่ใช่ว่าจะปล่อยหมดในครั้งเดียว

“แฮ่ก อ่ะ อื้ออ”

“ฮื่ม!..” อาร์คกอดเทียร์แน่นขณะที่กำลังปลดปล่อยทีละนิดๆ ตามปกติของอัลฟ่าจะหลั่งนานมากในแต่ละครั้งปริมาณน้ำกามที่มากเกินไปมันจะค่อยๆไหลออกมาข้างนอกระหว่างที่รออาร์คก็แทะเล็มตามร่างขาวๆไปพร้อมกับสูดกลิ่นหอมๆ

เทียร์แทบจะหมดสติแต่ก็ไม่..เพราะช่วงฮีทของเขายาวนานถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ

“นายชื่ออะไร?”

“ท เทียร์ อื้อ” เทียร์สะดุ้งเมื่ออาร์คแกล้งกระทุ้งมันเข้ามา กว่าจะหลั่งเสร็จในรอบแรกก็ปาไปหลายนาทีจากนั้นก็ต่อด้วยรอบที่สอง

ช่วงฮีทของโอเมก้าน่ากลัว แต่ในขณะเดียวกันนั้นมันก็เข้าทางแวมไพร์ที่เก็บมานานอย่างเขา

“นายฮีทนานเท่าไหร่?”

“หนึ่ง..หนึ่งสัปดาห์ อ๊ะ ย อย่า!”

“หึ เหมาะเลย..ต่อไปฉันจะเพิ่มระดับมากกว่านี้ ต้องโทษตัวนายเองที่มีกลิ่นหอมจนทำฉันบ้า” เทียร์ไม่ได้ตอบโต้อะไรนอกจากหันไปปิดปากแวมไพร์ด้วยปากของเขาเอง อาร์คพอใจมากถึงมากที่สุดและเขาให้คำมั่นกับตัวเองว่าจะดูแลเทียร์ให้ดีที่สุดเพื่อรอเวลาที่จะเปลี่ยนเทียร์เป็นแวมไพร์

…เทียร์จะเป็นแวมไพร์โอเมก้าคนแรกที่ให้กำเนิดทารกตระกูลไคล์…