The Wife of a Vampire :: 01

2479 Words

3 วันผ่านไป ผมยังอยู่ในช่วงฮีท มันทรมานมากๆมันอยากตลอดเวลา ต้องการไปซะทุกอย่าง เท่าไหร่ก็ไม่พอ ถ้าผมมียามันคงจะดีกว่านี้ “พ พอก่อนได้มั้ย! อ๊า อ๊ะ อื้อ” อาร์คยังคงกระแทกกายเข้ามาไม่หยุด ผมเจ็บส่วนนั้นไปหมด ระบมเลยก็ว่าได้ แต่ทำไมร่างกายถึงต้องการอีก? เพราะฮีทไง! แล้วช่วงฮีทมีโอกาสท้องสูงมาก ผมไม่เอาหรอกนะ ถ้าท้อง ผมยอมแท้ง ผมจะแท้งด้วยมือของผมเอง “ให้ตายสิ..สุดยอดไปเลยนะเทียร์” น้ำเสียงแหบพร่าที่กระซิบข้างหูพาผมใจสั่นมาก เขาหล่อ เขาเพอร์เฟค เขาเป็นแวมไพร์ชั้นสูง และเขาคือคู่แห่งโชคชะตาของผม ไม่อยากจะเชื่อนะ ว่าผมจะได้คู่ที่เป็นแวมไพร์สูงศักดิ์แต่เชื่อสิ ผมถูกใช้ถูกกดดันแน่นอน ก็โอเมก้ามันต่ำนี่ครับ มีชีวิตอยู่เพื่อผลิตลูกเท่านั้น “อ๊ะ อ่ะ อึก ผม อื้อ เหนื่อยแล้วนะ” “นายยังต้องโดนเรื่อยๆจนกว่าฮีทของนายจะหมด อืม น่าจะรู้ดีนี่” ผมอยากจะบ้าตายแต่มันก็จริงอย่างที่อาร์คพูด ผมต้องโดนแบบนี้จนกว่าฮีทจะหาย แต่ว่าตอนนี้ออลจะเป็นยังไงบ้างนะ แต่เอาจริง ให้ผมพักบ้างเถอะ! แค่เสร็จมันก็หายแล้ว! แล้วรอฮีทอีกก็แค่นั้นแต่นี่อะไร เอาได้เอาดี! ผมจะตายอยู่แล้วนะเว้ย! ทางด้านออล เธอออกมาตามหาเพื่อนรักตั้งแต่วันแรกที่เทียร์ไม่ยอมกลับบ้าน เธอต้องคอยหลบอัลฟ่าที่จ้องจะแกล้งและจ้องจะทำเธอแม้เธอไม่ได้อยู่ในช่วงฮีท ออลเป็นมนุษย์เพศหญิงและเป็นโอเมก้าที่จัดว่าสวยมากๆแต่เธอไม่ต้องการให้ใครต่อใครมองเธอเพราะเธอสวยหรือมองเพราะเป็นโอเมก้าหญิงที่สวยมาก เธออยากถูกมองในฐานะมนุษย์ธรรมดามากกว่า “เทียร์..นายไปไหนเนี่ย” ออลพึมพำกับตัวเองแล้วออกเดินตามหาต่อแต่พอใกล้เขตคฤหาสน์เธอก็ต้องรีบวิ่งกลับมาเพราะไม่งั้นเธอได้ถูกฆ่าแน่ๆ เธอกลับที่บ้านที่อาศัยอยู่กับเทียร์ บ้านที่พวกเธออยู่เป็นเพียงบ้านโทรมๆที่ใช้ไม้กระดานเก่าๆแปะติดทับๆกันไป ในระแวกบ้านของเธอยังมีโอเมก้าคนอื่นๆอยู่อีก ยิ่งเวลาไหนที่ฮีทพร้อมกันหลายคน…เวลานั้นแวมไพร์จะบุกมาที่นี่มากเป็นเท่าตัว “เทียร์นะเทียร์..กลับมาจะบ่นให้หูชาเลย!” ออลถอนหายใจแล้วอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เธออยากตอบแทนเทียร์ที่อยู่ข้างกันมาตลอดเธอเลยทำงานหาเงินซื้อของกินอร่อยๆให้เทียร์ แต่ว่ามันก็หนักเกินไปสำหรับเธอ เธอพลาดท้องมาหลายครั้งแต่สุดท้ายก็แท้งหมดเพราะทางเจ้านายไม่ยอมให้เธอท้อง เธอทำงานดี หาลูกค้าได้เยอะ เจ้านายเลยไม่ยอมเสียเธอไป “เอาล่ะออล สู้ๆเพื่อตัวเธอและเทียร์!” ออลเดินออกจากบ้านแล้วกระชับเสื้อฮู๊ดจากนั้นก็วิ่งไปยันร้านที่ทำงานอยู่ .......... “ฉันมีงานต้องไปจัดการ..อย่าฮีทตอนฉันไม่อยู่เด็ดขาดและห้ามออกจากห้องถ้านายยังอยากมีชีวิต” “…” ผมไม่ตอบ ไม่มีแรงจะอ้าปากพูดด้วยซ้ำแล้วตอนนี้คนในคฤหาสน์นี่คงยังไม่รู้กันว่าอาร์คพามนุษย์แถมเป็นโอเมก้าแบบผมเข้ามาในนี้ แต่ไม่นานหรอก ยิ่งฮีทนานขนาดนี้ ถ้ากลิ่นหลุดออกไปก็คงแย่แต่มันจะดีอย่างตรงที่ผมโดนกัดแล้วกลิ่นมันจะเบาลง แต่ทางที่ดีนะ ไม่มีเลยจะดีกว่า! พออาร์คออกไปผมก็ลุกขึ้นนั่งแล้วลากสังขารเข้าห้องน้ำทำความสะอาดตัวเอง ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะรับ เอ่อ น้ำของอาร์คมากขนาดนี้แต่ส่วนมากมันก็แห้งติดเป็นคราบไปแล้ว พอได้อาบน้ำมันก็สบายตัวนะแต่อย่างว่า เจ็บก้นมาก!! นั่งทีเดินทีน้ำตาแทบไหล ปกติตอนฮีทช่วงแรกๆตอนอายุสิบแปด ผมใช้แค่นิ้วสอดเองแต่มันเจ็บอ่ะเลยไม่ทำอีก ได้แต่ทำด้านหน้ากับเล่นนมแค่นั้น มันมีความต้องการมากกว่านะครับ แบบ อยากสอดเข้าไปมากๆ แต่มันเจ็บไงผมเลยไม่ทำ ยอมทรมานอาทิตย์เต็มๆพอหายก็เหมือนสวรรค์ ผมใส่ชุดเดิมแล้วแอบออกห้อง ต้องมองซ้ายมองขวา เผื่อใครมาเจอเข้าผมจะซวยเอาได้ พอเห็นว่าไม่มีใครก็เดินออกมา ไอ้บันไดวนสีทองนี่ทำผมท้อมาก! มันจะหลายขั้นไปแล้วนะ ผมกัดฟันเดินลงบันไดมา เวลาเหมือนผ่านไปสิบนาทีแต่ผมยังอยู่ขั้นที่สามอยู่เลย…ยิ่งเดินยิ่งเสียด เจ็บ น้ำตาแทบไหลเลยผม “เฮ้! คุณเป็นใคร!?” ผมแทบร้องไห้อยากจะทิ้งตัวกลิ้งลงไปมาก ใครมันมาตอนนี้วะ! ผมหันไปมองแล้วด่าตัวเองในใจ ทำไมผมถึงไม่เชื่ออาร์คนะ! แต่จากปฏิกิริยานิ่งเฉยไม่รู้สึกอะไรแสดงว่าเขาเป็นเบต้าสินะ เอ๊ะ หรืออัลฟ่า กลิ่นฮีทผมมันอ่อนลงจนทำให้เขาไม่รู้สึกก็ได้ แต่จะอะไรก็ช่าง..ผมไม่อยากเจอ “ผมถามว่าคุณเป็นใคร!” “คือผม..!” ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ อาการฮีทมันก็ขึ้นมาอีกครั้ง ผมทิ้งตัวลงนั่ง มือข้างหนึ่งจับราวบันไดเพื่อพยุงตัวไว้ “นายเป็นโอเมก้ามนุษย์!? เข้ามาที่นี่ได้ยังไง!” “ผม..แฮ่ก..แฮ่ก..อื้อ” ฮีทครั้งนี้..มันหนักกว่าอีก ถึงกลิ่นมันจะเบาลงเพราะโดนกัดแต่ทำไมร่างกายผมถึงต้องการอะไรบางอย่างมากขนาดนี้ ผมขยับขาเสียดสีกันไปมาและพยายามที่จะลุกขึ้น..แต่มันยากมาก “ถ้าผมเป็นอัลฟ่า นายไม่รอดแน่ มานี่!” อ่า เขาเป็นเบต้าจริงๆสินะ เขาเข้ามาพยุงผมแล้วพาลงแต่ผมขอให้เขาพากลับไปที่ห้องอาร์ค “จะบ้าหรือไง! นายไม่รู้หรือไงว่าท่านอาร์คเป็นใคร!” “ผมรู้ อึก อื้อ แต่ได้โปรดเชื่อผม พาผมไปที” “ไม่มีทาง!” เขายืนยันที่จะพาผมลงไป ผมนึกชะตาตัวเองไม่ออกเลยว่าต่อจากนี้ผมจะโดนอะไรบ้าง พอลงมาถึงข้างล่าง ผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ผมผลักเบต้าคนนั้นออกแล้วทิ้งตัวลงนอนก่อนสอดมือเข้าในกางเกง ผมไม่ไหวแล้ว มันทรมาน..มันทรมานมาก :: “ท่านพี่ไม่อยู่ที่คฤหาสน์ไม่ใช่หรือไงไวซ์เปอร์?” “อืม” “ไอ้เวรนี่..ข้าอยากจะต่อยหน้านิ่งๆของเจ้านัก!” แวมไพร์หนุ่มสามตนกำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์หลังจากกลับมาจากภารกิจเก็บกวาดเมืองข้างๆเพื่อยึดเป็นเขตในการปกครองของตระกูลไคล์และที่นั่นมีโอเมก้าหลงเหลืออยู่ไม่กี่คน แต่สภาพร่างกายย่ำแย่จนไม่สามารถใช้งานได้ พวกเขาจึงต้องฆ่าทิ้ง “เจ้าก็อย่าถือสาน้องมันเลยน่าเซอร์รันซ์” ‘เอทอส ไคล์’ บุตรคนที่สองของตระกูล(อัลฟ่า) เอทอสมีลักษณะนิสัยที่ชอบแกล้งคนอื่นโดยเฉพาะเบต้าในคฤหาสน์ แกล้งแค่สนุก ไม่ได้แกล้งเพราะเกลียดชัง ในบรรดาสี่คนของตระกูลไคล์ เอทอส ถือว่าเป็นแวมไพร์ที่ใจดีตนหนึ่ง “ท่านพี่อย่าถือหางมันหน่อยเลย!” ‘เซอร์รันซ์ ไคล์’ บุตรคนที่สามของตระกูล(อัลฟ่า) นิสัยของเซอร์รันซ์จะแตกต่างจากตนอื่นๆมาก เขาเป็นแวมไพร์โมโหร้าย ดิบเถื่อน เกลียดโอเมก้ามากแต่ถ้าให้นอนด้วยก็จะหาอะไรมาปิดหน้าและช่วงบนของโอเมก้าไว้ จะสนุกกับแค่ช่วงล่างเท่านั้น “..น่ารำคาญ” ‘ไวซ์เปอร์ ไคล์’ บุตรคนที่สี่หรือน้องเล็กของตระกูล (อัลฟ่า) ไวซ์เปอร์เป็นคนนิ่งๆ เฉยชา มีความอดทนต่อกลิ่นโอเมก้าสูงกว่าพี่ๆแต่ถ้ากลิ่นแรงจนทนไม่อยู่ ไวซ์เปอร์ก็พร้อมกระชากโอเมก้าคนนั้นเป็นชิ้นๆและเสพสุขร่างกายนั้นอย่างไม่สนใจว่าโอเมก้าจะรู้สึกเจ็บหรือไม่และอีกหนึ่งอย่างคือเขาเกลียดอัลฟ่ามนุษย์มาก แต่ถึงทั้งสามจะนิสัยต่างกันแต่มีบางสิ่งที่เหมือนกัน นั่นคือ ‘เคารพท่านพี่’ !!!!!!!! ทั้งสามชะงักเมื่อได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าถึงมันจะไม่แรงแต่มันแน่ชัดว่าโอเมก้านั้นอยู่ในคฤหาส์พวกเขา! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ทั้งสามตนรีบพุ่งไปที่คฤหาสน์ด้วยความเร็ว เอทอสยกมือขึ้นมาปิดจมูก เซอร์รันซ์ก็ทำเหมือนกันยกเว้นไวซ์เปอร์ที่วิ่งไปชิลๆแต่คิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันนิดๆ ตุบ! ตุบ! ตุบ! เมื่อมาถึงคฤหาสน์ทั้งสามก็กระโดดไปยันจุดที่มาของกลิ่น “มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?!?” เซอร์รันซ์ตะคอกถามเสียงดังและความโกรธของเขาทำให้เกิดเสียงฟ้าร้องสนั่น “ผ ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันครับท่านเซอร์รันซ์ แต่เห็นเขากำลังจะลงมาแล้วอยู่ๆก็ฮีท ผมจะพาเขาออกไปแต่เขากลับให้พาเข้าห้องท่านอาร์ค” เบต้าหนุ่มคุกเข่าลงแล้วรีบตอบเจ้านายด้วยความจริงทั้งหมด “ห้องของท่านพี่!? หมายความว่ายังไง!!” “ผ ผมไม่ทราบครับ” “เวรเอ้ย! เจ้ามันไร้ประโยชน์!!” ผัวะ! ปึก! “อึ่ก…!” ร่างเบต้ากระเด็นไปกระแทกกับตู้ไม้ทันทีที่เซอร์รันซ์ยกขาขึ้นเตะเข้าที่ท้องด้วยแรงทั้งหมด เสียงฟ้าร้องดังสนั่นไม่หยุด ยิ่งอารมณ์ของเซอร์รันซ์ร้ายมากเท่าไหร่ สายฟ้าจะยิ่งฟาดลงเท่านั้น เปรี้ยง! “ใจเย็นก่อนเซอร์รันซ์ เจ้าจะทำร้ายเบต้าไม่ได้ เขาอาจจะไม่รู้เรื่องจริงๆ” เอทอสเข้ามาห้ามน้องชายแต่กลับโดนเซอร์รันซ์ตะคอกใส่ “ท่านพี่เลิกใจดีสักที!เพราะความใจดีของท่าน คฤหาสน์ที่ศักดิ์สิทธิ์นี้ถึงมีแต่พวกสวะ!!” “เจ้าจะมากเกินไปแล้ว เซอร์รันซ์ ไคล์!!” ครืน! แผ่นดินสะเทือนขึ้นมาทันทีที่เอทอสโมโห การเผชิญหน้าของสองพี่น้องทำให้อากาศแปรปรวน ทั้งฟ้าผ่า แผ่นดินสะเทือน ไวซ์เปอร์ส่ายหัวเอือมๆก่อนเดินมาแล้วย่อตัวลงตรงเทียร์ มือหนาเอื้อมแตะแก้มขาวเบาๆก่อนจะจับให้เทียร์นอนคว่ำ “…เรื่องใหญ่แล้วสิ” รอยกัดที่จมเป็นเขี้ยวตรงท้ายทอยที่ปรากฏให้เห็นนั้น ไวซ์เปอร์รู้ทันทีว่าเจ้าของรอยกัดนี้เป็นใคร “อาร์ค แฮ่ก อาร์คอยู่ไหน อื้อ ผมต้องการอาร์ค” เทียร์จับแขนไวซ์เปอร์แล้วเงยหน้ามอง ไวซ์พยุงเทียร์ให้ลุกขึ้นแต่ทว่า.. “อย่าไปแตะมันเจ้าไวซ์เปอร์! เจ้าเป็นถึงแวมไพร์ตระกูลไคล์! อย่าแตะต้องของสกปรกแบบนั้น!” เซอร์รันซ์กระชากน้องชายให้ออกห่างส่งผลให้เทียร์ล้มลงอีกครั้ง กลิ่นฟีโรโมนยังคลุ้งอยู่รอบๆและมันเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆจนกระทั่งเทียร์สลบไป “..ท่านพี่..ถ้าท่านอยากมีชีวิตอยู่..อย่าดูถูกโอเมก้าคนนี้ ข้าขอเตือน” ไวซ์เปอร์พูดด้วยเสียงเรียบๆ เขาเเกะมือพี่ชายออกแล้วหมุนตัวไปหาเทียร์แต่เซอร์รันห้ามไว้อีกครั้ง หมับ! “เจ้าอยากตายมากหรือไง!?” ฟู่~… “..ปล่อยข้า” ไวซ์เปอร์มองหน้าพี่ชายนิ่งๆพร้อมกับแผ่ความเย็นออกจากตัว น้ำเเข็งค่อยๆกลืนกินมือเซอร์รันซ์ทีละนิดๆ พรึ่บ! ตุบ! เซอร์รันซ์หายตัวก่อนจะปรากฏตรงเทียร์แล้วยกเท้าขึ้นเหยียบหน้าท้องแบนราบ ไวซ์เปอร์ชะงักเขาจะเข้าไปหาแต่เอทอสกลับดึงเขาไว้ “ที่เจ้าพูดมา หมายความว่าไง?” “…ท่านพี่..โอเมก้าคนนั้นเป็น…” “คู่ของข้า!” อาร์คปรากฏตัวขึ้นพร้อมควันคลุ้งรอบตัวก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่ง นัยน์ตาสีแดงโลหิตสว่างขึ้นก่อนที่ทั้งสามจะถูกบังคับให้คุกเข่าลง “พวกเจ้ากล้าทำร้ายเมียข้า พวกเจ้าอยากตายมากหรือไงหะ!” อาร์คตวาดถามเสียงดังจนสรรพสิ่งทุกอย่างเกิดการสะเทือน ฟ้าผ่าของเซอร์รันซ์ แผ่นดินสะเทือนของเอทอสและน้ำแข็งของไวซ์เปอร์ หายไปทันทีที่เจออาร์ค แวมไพร์ตระกูลไคล์ถือเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ที่มีความสามารถพิเศษติดตัวมาแต่เกิด อาร์ค คือ เปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่งกับอำนาจผู้นำที่ขจัดทุกอย่าง เอทอส คือ แผ่นดินไม่ว่าจะใกล้หรือไกล เอทอสควบคุมได้หมด เซอร์รันซ์ คือ สายฟ้าที่ฟาดลงมาที่ศัตรูตามใจเขาหรือจะบังคับมันด้วยมือก็แล้วแต่ ความแรงของสายฟ้าอยู่กับความโกรธของเซอร์รันซ์ ไวซ์เปอร์ คือ น้ำแข็ง ความหนาวเหน็บจะกลืนกินศัตรู แวมไพร์ตนอื่นๆต่อให้เป็นอัลฟ่า ความสามารถก็มีแค่ความเร็วเท่านั้น อาร์คเดินมาที่ร่างเพรียวก่อนย่อตัวแล้วช้อนร่างเพรียวขึ้นสู่อ้อมกอด นัยน์ตาสีแดงโลหิตมองไปที่น้องชายทั้งสามก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “เทียร์..คือคู่แห่งโชคชะตาของข้า พวกเจ้าจงดูแลเขาให้เหมือนกับที่ดูแลข้า” พูดจบอาร์คก็หายตัวไปทันทีเหลือเพียงความเจ็บใจไว้ให้กับน้องชายตนที่สาม “ข้าไม่ยอม..ท่านพี่ต้องแต่งกับอัลฟ่าชั้นสูงเท่านั้น!” เซอร์รันซ์ตวาดกร้าวด้วยความไม่พอใจ เอทอสและไวซ์เปอร์ถอนหายใจก่อนจะพากันหายตัวไป เซอร์รันซ์ออกจากคฤหาสน์เพื่อหาที่ระบายความโกรธในใจ อาร์ควางร่างเพรียวลงบนเตียงแผ่วเบาแล้วถกชายเสื้อขึ้นเพื่อดูรอยช้ำ เขารู้สึกโกรธน้องชายแต่จะให้ฆ่า ท่านพ่อกับท่านแม่ที่เสียไปแล้วคงโกรธน่าดู อาร์คก้มลงก่อนใช้เขี้ยวกัดลงไปที่รอยช้ำแล้วทำการรักษา “อึก..!” เทียร์สะดุ้งเมื่อความเจ็บปวดบางอย่างกำลังไหลออกจากร่าง อาร์คเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มนิดๆ สีหน้าเทียร์ดีขึ้นกว่าเดิมมาก หายห่วงแล้วล่ะนะ อาร์คนั่งลงข้างๆคอยเฝ้าร่างเพรียวไว้ โชคดีที่เขากลับมาก่อนไม่อย่างนั้น เทียร์ได้ตาย..แน่ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more