Kung may isang bagay na ayaw na ayaw ni Kleo sa bahay na iyon, iyon ay ang bilis ng lahat.
Isang oras daw.
Isang oras para magpalit, maghanda, magbihis nang hindi halatang may pupuntahang delikado, at emotionally recover mula sa sariling bibig matapos masabi ang isang bagay na hindi niya dapat sinabi sa harap ng buong strategy room.
That is still hot.
“God,” bulong niya sa sarili habang hinahagis ang panggabing top sa kama sa cliff villa three, “sana lamunin na lang ako ng sahig.”
“Naku, hindi pa puwede.”
Napalingon siya sa pinto.
Si Kianna.
Of course.
Nakasandal ito sa frame, naka-cream blouse at slacks na mukhang masyadong polished para sa simpleng “drop by,” at may hawak pang dalawang pares ng sapatos na parang personal na insulto ang buong sitwasyon.
“Paano ka nakapasok?” tan
