Nagising ako na parang may kasalanan.
Hindi dahil may ginawa akong mali—kundi dahil tahimik.
Tahimik ’yung mundo.
At sa tahimik na ’yon, mas rinig ko lahat.
’Yung ragasa ng talon sa labas.
’Yung mahinang buga ng aircon.
’Yung t***k ng puso ko na parang laging may hinahabol.
Umupo ako sa kama at hinagod ang mukha ko, saka ko napansin ’yung phone sa bedside table.
Bago.
Malinis.
Walang history.
Parang ako dapat.
Pero hindi ako blank slate.
May sugat pa rin tuhod ko.
May kirot pa rin dibdib ko.
May mga pangalan pa rin sa ulo ko.
Lucien.
Mia.
Victor.
Gavin.
At ’yung “unknown number” na parang may kuko.
Huminga ako nang dahan-dahan, gaya ng tinuro.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Tapos tumayo ako.
Kailangan ko gumalaw.
Kapag tumigil ako, babalik lahat.
—
Paglabas ko ng kwarto,
