Lucas Ian Anderson (Lucien)
Mabagal ang andar ng sasakyan habang binabagtas namin pabalik ng Maynila. Ang ilaw lang ng dashboard ang naglalatag ng mahinang glow sa loob ng kotse—kulay bughaw na parang pilit na pinapakalma ang utak kong magulo.
Sa tabi ko, si Ysabelle, nakasandal ang ulo sa bintana. Nakapikit, mahina ang hinga, parang batang napagod sa kaka-explore. Medyo nakabuka ang labi niya, at sa tuwing dumadaan kami sa lubak, bahagyang gumagalaw ang ulo niya, pero hindi siya nagigising.
Napatingin ako sandali.
Payapa siya. Walang clue sa gulong dala ko sa loob. Wala siyang alam na sa ulo ko, parang may ilaw ng emergency na hindi tumitigil sa pag-flash
“Tangina…” bulong ko nang makita ko ang biglang pagsisiksikan ng ilaw sa unahan.
Red. Red. Red.
Brake lights, puro brake lights.
