Chapter 82
Kinabukasan ay nagmamadali akong nagtungo sa ospital nang dahil aa balitang bumungad sa umaga ko. Halos napapangiti ako sa hangin sa tuwing maaalala ko ang tawag ni Daddy na nagising na nga si Daddy. Nakikita ko na rin ang tingin ng ibang taong nakakasalubong ko sa daan dahil sa paraan ko ng pagkakangiti na nagmimistula nang napupunit dahil sa labis na kasiyahan. Pagbukas ko ng pintuan ay mabilis akong lumipad patungo kay Mommy na nakahiga sa kamang kinahihigaan niya magmula pa kahapon. Bagamat nakangiti ito sa gawi ko ay hindi pa rin makukubli nito ang sakit at pagkaputla ng mukha niya. Hindi ko na inalala ang kulay ng balat niya dahil ang importante na lang para sa akin ngayon ay ang ngiti at pagkakamulat ng mga mata niya. Para bang nalusaw ang doubt at namumuong insecurities ko sa
- Writer
