“Trinidad…” Dinig ni Ares ang panginginig sa boses niya—ang tinig niya na hirap na hirap dumulas mula sa nagsisikip niyang lalamunan.
Gumalaw ang mga paa niya. Ang mga hakbang niya palapit sa pinto ay mabigat, na tila may nakagapos na mabigat na tanikala sa kaniyang mga paa. Pakiwari niya ay bumagal ang oras dahil matagal bago nahawakan ng kamay niya ang seradura. Even the doorknob was cold. Had it always been that cold? O ngayon lang?
Pagbukas niya sa pinto ay kinapa niya agad ang switch ng ilaw para lang mapasinghap sa bistang tumambad sa kaniyang paningin. Wala na ang mga kurtinang si Trinidad ang personal na nagkabit sa mga bintana. Sa center table, ang vase na lang ang natira, wala na ang mga sariwang bulaklak. Wala na rin ang mga dekorasyon sa dingding na isinabit ng dalaga. Sa da
