Turan ve Kader eşyalarını bavula yerleştirirken tam o sırada odaya Berav girdi. Yüzündeki kin, kelimelerden çok daha ağırdı. Hiç tereddüt etmeden Kader’e doğru yürüdü ve üzerine atıldı.
Turan hızla araya girdi, kollarıyla annesini tuttu. Berav, oğlunun kuvvetine rağmen hâlâ Kader’e ulaşmaya çalışıyordu. İnce tırnakları havada savruluyor, sözleri boğuk bir öfkeye dönüşüyordu.
Berav, geri adım atarken gözleri öfkeyle parladı.
“Oğlumu benden almak için tüm bunları yapıyorsun… Seni şeytan! Seni uğursuz!”
Kader’in yüzünde küçümseyici bir gülümseme belirdi.
“Sen önce kendi şeytanlığına bak. Çocuğum olmaması için bana ilaçlar veren sendin.”
Turan, sesindeki kararlılığı saklamadan, “Anne… çık odadan,” dedi.
Berav, oğlunun gözlerine baktı. İçinde, tarif edemediği bir kırılma… Bir anne, evlad
