Dilşah direksiyondaydı. Ben ise yan koltukta oturuyordum. Yol gözlerimin önünden kayıp giderken, içimdeki dalgalanma bir türlü dinmek bilmiyordu. Elleriyle direksiyonu sımsıkı kavrayan Dilşah’a yan gözle baktım. Ne düşündüğünü merak ediyordum ama sormaya cesaret edemedim. Oysa kafamın içi karmakarışıktı.
Turan’ı düşündüm. Gözlerini, sesini, bana öfkeyle baktığı o son anı… Kalbim acıyordu. Onu çok özlemiştim. Elimi boğazıma götürdüm, sanki nefes almak bile zordu artık.
Başımı çevirdim. “Neredeler şu an?” dedim fısıltıyla.
Dilşah, gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.
“Yiğit nerede olduklarını söylemedi ama bir tahminim var.”
Gözlerimi kıstım, içimi hafif bir huzursuzluk kapladı. “Bizi yanlış bir yere götürmezsin, değil mi?” dedim. Sesimdeki titremeyi bastıramamıştım.
Gülümsemesi hafifti
