Kader’in gözleri aniden seğirdi. Kalbi sıkıştı, içini bir ürperti kapladı. Dudaklarından bir kelime döküldü istemsizce.
“Turan…”
Turan, odanın içinde sinirle volta atmaya başladı. Elini başına götürdü, parmakları saçlarının arasına daldı. Gözleri karanlıkla doluydu.
“Ne aptal bir adamım ben… Ne aptal bir adamım!”
Kader, Turan’a doğru bir adım attı. Gözleri yaşla dolmuştu. Ellerini öne doğru uzattı, çaresizlikle titriyordu.
“Turan… Açıklayabilirim. Ne olduğunu anlatabilirim, ne yaşandığını—”
Turan, bir anda geri dönerek Kader’in omuzlarından tuttu. Sarsarcasına kendine çekti.
“Neyini açıklayacaksın ha? Neyini?” diye bağırdı. Gözleri ateş gibiydi. “Her şeyi gördüm! Kendi gözlerimle izledim! Daha neyini anlatacaksın bana?”
Kader’in dizlerinin bağı çözüldü. Yüreği ağzına geldi. Sesi ç
