บทที่
08
ยิ่งใกล้ ยิ่งหวั่นไหว
หลังจากอาหารเย็นที่แสนอร่อย ตอนนี้ทุกคนต่างเข้านอนภายในห้องนอนของตน หยวนเยว่เผิงนั่งมองหวังป้อเหวินที่เดินเข้ามาภายในห้องนอนด้วยสายตาที่อยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเขา
“เจ้าจ้องมองข้าอย่างนี้ เจ้าจะบอกอะไรกับข้า” หวังป้อเหวินเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เดินไปนั่งข้าง ๆ หยวนเยว่เผิงที่นั่งอยู่บนเตียงนอน
“พระองค์อย่าเข้ามานะเพคะ ข้าไม่ได้อนุญาตให้ท่านมานอนบนเตียงกับข้า”
“ทำไมข้าจะนอนเตียงเดียวกันกับเจ้าไม่ได้ในเมื่อเตียงนอนนี้เป็นของข้าด้วย ไม่ใช่ของเจ้าแค่คนเดียว”
“ไม่ได้นะเพคะ” หยวนเยว่เผิงอยู่ ๆ ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อนางต้องมาอยู่กับหวังป้อเหวินเพียงสองคนเท่านั้น
“ทำไมเจ้ากลัวข้าทำอะไรเจ้าอย่างนั้นใช่หรือไม่” หวังป้อเหวินเอ่ยขึ้นมาแล้วก็หัวเราะออกมา
“เจ้าไม่ต้องกลัวข้าหรอกที่วันนั้นข้าทำอะไรต่อมิอะไรเจ้าเป็นเพราะฤทธิ์ของยาใคร่วสันต์ที่เจ้าทำให้มันแตกเพื่อให้ข้
