บทที่
10
ข่าวดีที่ไม่ได้ตั้งตัว
หวังป้อเหวินร้อนใจมากเพราะไม่ถึงจวนของหมอสักที ทั้ง ๆ ที่ก็เดินทางมานานแล้ว
“ลี่อุน ลี่อินเจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าเจ้าไม่ได้มาผิดทาง เหตุใดไม่ถึงจวนของหมอสักที” หวังป้อเหวินเอ่ยขึ้นมาเสียงดังเพื่อถามทหารแฝดให้มั่นใจว่าพวกเขามาถูกทาง
“มาถูกขอรับ อีกไม่นานก็ถึงแล้วขอรับ” หลงลี่อินเอ่ยขึ้นมาแล้วก็หันไปบอกให้หลงลี่อุนรีบควบม้าไปให้ถึงจวนของหมอเร็ว ๆ
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าทั้งสองคนก็รีบควบม้าไปที่จวนของหมอให้เร็วที่สุดพระชายามีอาการที่ไม่ดีขึ้นเลย”
“ขอรับกระหม่อมจะรีบเลยขอรับ” หลงลี่อินและหลงลี่อุนตอบรับแล้วก็รีบควบมาให้เร็วกว่าเดิมเพื่อเดินทางไปที่จวนของหมอให้เร็วที่สุด
หมู่บ้านแต่ละหมู่บ้านอยู่ค่อนข้างไกลกันและกว่าจะหาหมอเจอก็ใช้เวลาค่อนข้างมาก ยิ่งนานอาการของหยวนเยว่เผิงก็ยิ่งน่าเป็นห่วงเพราะนางเริ่มมีอาการวิงเวียนศีรษะแล้วก็ยังเหมือนจะอาเจียนอีกครั้ง
“ที่นี
