Yol gösterici yıldız
1142 Words
Duygu Öztürk
"Abi, özür dilerim bilmiyordum"
Abime Betül'ün Taha'dan hoşlandığını söyleyemedim. Hiçbirşey diyemedim. Kelimeler dilimin ucuna gelip gelip tekrar gitti. Nasıl diyebilirim ki sen bu kadar severken o başkasını bekliyor diye.
Sarılıp teselli etmekte buldum çözümü.Seven bir insanın karşılıksız sevgisi karşısında ne kadar teselli edilirse o kadardı işte benim tesellim.
Yüreğim acıdı, onu bu halde görünce içimden birşeyler kopup gitti. Bir insan sevince böyle mi olurdu? Böyle kırgın, böyle harap olmuş bir şekilde mi?
---------
Betül Yılmaz
Kapının önünde Duygu'dan ayrılıp bahçeden girdim. Çantamın gözüne baktım ama yine anahtarımı unutmuştum. Zile bastım ve bekledim. Aklıma annemin hastaneye kaldırıldığı gün geldi yine.
Bekledim ama annem kapıyı açmadı. Tekrar zile basıp beklemeye başladım, içimde ihtimaller birbirine savaş açmışken annem sonunda açtı kapıyı. Bir nefes aldım.
"Nerdesin sultanım?"
"Hamur yapıyordum kızım anca açtım"
"Sultanım lütfen bana bir daha yaşatma geçmişte olanları, kapı açılmadıkça yüreğim ağzımda attı"
"Tamam kızım merak etme birşey olmaz geç hadi içeri"
"İnşallah sultanım" deyip içeriye geçtim.
"Biraz dinlensem olur mu annem"
Başım kazan gibiydi. Kaç gündür sınavlar yüzünden aralıksız not çıkartıp ders çalışıyordum.
"Olur kızım sen dinlen yapacak birşey yok kalanı da ben hallederim"
"Sende kendini çok yorma annem " deyip yanağına bir öpücük kondurdum.
"Dikkat ederim kızım "
Odama geçip çantamı masaya bıraktım. İçinden eşyalarımı boşaltmaya başladım. Kitabı elime alınca içindeki kağıt aklıma geldi tekrar. Açıp okudum.
Nerden çıktın karşıma böyle Sitâre?
Efsaneler dökülüyor gülüşlerinden
Kirpiklerin yüreğime batıyor.
Telaşlı bir kalabalığın ortasında
Ayaküstü konuşuyoruz
Nedim'in nigehbân nergisleri gibi
Üstümüzde bütün nazarlar.
Çok utanıyorum Sitâre….
"sitare"
İlk defa okuyordum bu şiiri. Anlamı neydi acaba?
Telefonumu alıp araştırmaya başladım. Anlamı yıldız demekmiş.
Sitare, Dilaver Cebeci'ye ait bir şiirmiş. Hocasından dinlediği Farsça bir şiirdeki beyit çok hoşuna gittiği için bu beyiti kendine yol gösterici bir yıldız gibi benimsemiş ve Sitare şiiirini yazmış.
Bu şiiri yazarkenki yaşamı, eşinin ona karşı tutumu çok güzel çok içten. Eş olmanın anlamı resmen. Acaba benim ilerdeki eşim nasıl olacak? diye düşündüm bir anlığına.
"Yol gösterici yıldız" ne kadar nahif, hoş bir benzetme.
Milyonlarca yıldızın içinde sadece bir tanesi var ki ışığıyla yol gösteriyor. Gökyüzüne her baktığında ayırt edebiliyorsun. Parlaklığıyla ben burdayım her zaman parlamaya yol göstermeye devam ediyorum diyor.
Notu koyan kişi de benim için böyle mi düşündü?
Yoksa öylesine bir şiir miydi?
Çalan zil böldü düşüncelerimi. Annem içeriden seslendi
"Kızım kapıya bakıver elim hamurlu"
"Tamam sultanım" deyip çıktım odadan ve kapıyı açtım. Gelen Zeynep teyzeydi.
"Hoşgeldin Zeynep teyzem" deyip gülümsedim.
"Hoşbuldum kızım, annen nerde genelde o açardı kapıyı" derken bir yandan içeriye adımladı.
"Mutfakata annem hamur yapıyordu"
"Tamam ben geçerim mutfağa sağolasın"
"Hayırdır bu satte Zeynep teyzem önemli birşey mi var, kime ne olmuş ne dedikodu getirdin?" deyip güldüm.
"Aaaa aşk olsun dedikodu falan yapmıyoruz biz "
"Tabi sizinki dedikodu değil bilgi alışverişi"
"Hadi beni tutma ahretliğime bakayım" dedi kaçmak istercesine.
"Tamam tamam birşey demiyorum ama az dedikodu yapın bak günah diyorum"
"Biliyoruz kızım biliyoruz hadi sende işlerine bak " derken mutfağa yönelmişti
"Siz bir iş çeviriyorsunuz ama hadi hayırlısı" dedim arkasından. Kesin birşeyler çeviriyorlar bunlar ama kokusu çıkar yakında.
Odama geçip üzerimi değiştirdim. Biraz uyumak için yatağıma geçtim. Kaç gündür çok yorulmuştum.
İlk yıl olsa da acıması yoktu hocaların. Severek geldiğim bu bölümden bu gidişle arkama bakmadan kaçacağım galiba.
Başımın ağrısına rağmen kulaklığımı takıp Sitare şiirinin tam şeklini dinlemeye başladım.
Yine uykunun şefkatli kollarına kendimi bıraktım.
------------
Betül Yılmaz
"Kızım yine mi uyudun sen?"
Annemin sesiyle uyandım. Başım hala aynıydı, tabi o ağrıya rağmen birşeyler dinlemiştim üstüne ne bekliyorum ki?
Gözlerimi ovalayıp kendime gelmeye çalıştım.
"Saat kaç? Çok mu uyudum?"
"O kadar çok değil ama yine kerahat vekitte uyumuşsun"
"Başım kazan gibi"
"Ee tabi öyle olur bu vakitte uyursan, birde kulaklıkla uyumuşsun"
"Ben bir ağrı kesici alayım" deyip yataktan kalktım.
"Hadi baban da işten gelir birazdan yemeğe geçeriz" deyip çıktı annem.
Önce banyoya geçip elimi yüzümü yıkadım, ardından ağrı kesici içtim.
Anneme yardım etmek için mutfağa geçtim ve her zamanki gibi salatayı yapma işi bana kalmıştı. Dolaptan malzemeleri çıkartıp yıkamaya başladığımda aklıma Zeynep teyze geldi.
"Sultanım"
"Efendim kızım"
"Zeynep teyze ne zaman gitti? Neden gelmiş? Normalde bu vakitte gelmezdi?"
"Çok durmadı yarım saat anca, öylesine gelmiş işte konutşuk biraz bi kahve içtik sonra yemeğim yok gecikmesin vakitlice yapayım deyip gitti"
Elimdekileri bırakıp anneme döndüm.
"Sadece sohbet ettiniz öyle mi?"
Annem yüzüme bakmadan cevap veriyordu. Kesin bi iş çeviriyorlar, ne zaman yüzme bakmasa benden gizlediği birşey olurdu biliyorum.
"Evet kızım, sohbet ettik her zamanki gibi"
"İyi bakalım öyle olsun" deyip tekrar salata yapmaya koyuldum. Yakında kokusu çıkardı nasıl olsa.
Çok geçmeden babam işten gelmişti. Hemen sofrayı kurduk.
Ömer'i çağırmak için odasına geçtim. Kapıyı tıklatıp hafif araladım, ders çalışıyordu.
Ömer hep benden daha zeki daha başarılı olmuştur. Gelecek yıl da üniversite sınavına girecekti. Dershane ve okulu iyi idare ediyordu. İyi bir puan alacağına emindim.
"Ablasının gülü ne yapıyormuş" dememle hemen masadan kalkıp yatağın diğer tarafına geçti.
"Yemem artık abla kusura bakma çocuk değilim ben artık" bak sen şuna taktik geliştirmiş:)
"Sen benim gözümde her zaman küçük kardeşimsin, gel buraya bakalım" deyip onun tarafına geçmemle yataktan atlayıp karşıya geçti
"Ya yeter artık benimle uğraşmayı bırak, bak bir gün ters bi hareket yapacağım bir yerine birşey olacak" Şimdi yapsa zaten bir yerimi kırardı eminim, oda alttan alıyordu hep. Suratıma sinsi gülüşümü takındım.
"Birşey olmaz bana, diyorum ya her zaman benim küçük kardeşimsin"
"Ya bi büyü artık ya, iki gün sonra evlenip gideceksin enişteme de mi böyle yapacaksın?" söylediklerine karşılık kahkaha atmaya başladım.
"Ne eniştesi ya Ömer, ben daha küçüğüm ne evlenmesi "
"Ya tabi tabi daha şimdiden görücülerin çıkıyor küçülde cebime gir istersen ablacığım"
Dikkati dağılmışken hemen olduğu tarafa geçip yakaldım. Kolumun altına kıstırırken konuşmaya devam ettim.
"Çok konuşma ne görücüsü ya , yemek hazır hadi gidelim bizi bekliyor annemle babam"
"Ya bırak ya " derken çırpınıyordu.
"Sen bence benimle uğraşmayı bırak ta bu görücüden nasıl sıyrılacaksın onu düşün"
Çoktan salonun kapısına gelmiştik. Son söylediklerinde ciddi miydi? Bugün Zeynep teyze bu yüzden mi gelmişti bize yoksa?
Kardeşimi rahat bırakıp üstüme çeki düzen verdim. Babam ne kadar kardeşimle aramızda geçenleri bilse de onun yanında yapmazdım bu hareketleri. Şu zaman kadar sadece annem görmüştür kardeşime takılmalarımı.
Ömer'le masaya geçip oturduk. Annem ve babam çoktan yerini almıştı. Yemekleri koyduktan sonra yemeğe başlamıştık.
"Sınavların nasıl geçiyor kızım?" diye sordu babam
"Güzel babam, bazıları zorluyor ama elhamdülillah iyi geçiyor. Duygu'yla hallediyoruz birbirimize destek oluyoruz zorlandığımız zamanlarda"
"Sevindim kızım, emeklerin boşa gitmiyor ne güzel. Duyguyla baya yakınsınız sanırım?"
"Evet.Okulda hep birlikteyiz seviyorum sıcak, iyi biri Duygu"
Başını olumlu anlamda salladı. Anneme dönüp;
"Hanım bir gün yemeğe mi davet etsek? Ayhan beyle sürekli ayak üstü konuştuk, hem sen rahatsızlandığında yardımcı oldular bir teşekkür edemedik"
"Olur ben filiz hanımla konuşup davet ederim müsait bir güne ayarlarız"
Herkes yemeğine döndü. Annem hala sabahki gibiydi. İçten içe kıvranıyor bir şey söylemek istiyordu sanki. Annemi takip etmeyi bırakıp yemeğine devam ettim. Tam Ağzıma bir lokma atmıştım ki konuşmaya başladı.
"Bugün Zeynep geldi. Betül'ün sınavları tamamen bitince hayırlı bir iş için bize gelmek istiyorlar" demesiyle ağzımdaki lokma boğazıma takıldı ve öksümeye başladım.
- Writer
