ซุกซ่อนความรัก

บทที่ 8 : ควบคุมตัวเองไม่ได้

เมื่อแก้วกานดาเอื้อมมือไปจับที่จับประตู

“เดี๋ยวก่อน” เขาเรียก น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียด

แก้วกานดาหยุดแต่ไม่หันกลับมา ไหล่ของเธอตึง และเขามองเห็นถึงความเจ็บปวดในท่าทางของเธอ แม้ว่าจะมองจากด้านหลังก็ตาม เขาก้าวไปข้างหน้า ไม่แน่ใจว่า

เขาต้องการพูดอะไร แต่รู้เพียงว่าเขาไม่อยากให้เธอจากไปแบบนี้

“แก้มใส” เขาพูดเบาๆ เกือบจะอ้อนวอน

เธอค่อยๆ หันหน้าเข้าหาเขา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน

“คุณยังต้องการอะไรอีก” เธอตะคอกด้วยอารมณ์คุกรุ่นขั้นขีดสุด

ตฤณจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสมมาเพื่อพูดคุยกับเธอ แต่เหมือนคำพูดทุกคำติดอยู่ในลำคอ หัวใจของเขาเต้นรัวเมื่อเขามองเธอ เมื่อมองดูแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ ริมฝีปากของเธอแยกออกเล็กน้อย แรงดึงดูดที่เขารู้สึกต่อเธออย่างปฏิเสธไม่ได้ ก่อนที่เขาจะรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

ตฤณปิดช่องว่างระหว่างพวกเขาด้วยการก้าวเข้าไปหาเธอย่างรวดเร็ว เขาเอื้อมมือไปจับแขนเธอ พร้อมทั้งดึงตัวเธอเข้ามาหาเขา และกอดเธอในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยมึนงง ก่อนที่เธอจะทันโต้ตอบ เขาโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากของเขาจับเธอจูบอย่างหนักหน่วงและแม่นยำ จูบนั้นถูกชาร์จ เป็นการปะทะกันของอารมณ์ที่ถูกกักขังของเขาและเธอ จากนั้น เธอก็หลับตาลงและจูบเขากลับโดยสัญชาตญาณ มือของเธอเลื่อนไปวางบนหน้าอกของเขาเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจของเขาที่สม่ำเสมอภายใต้ฝ่ามือของเธอ จูบระหว่างพวกเขายิ่งทวีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ริมฝีปากของเขาแนบชิดกับเธอมากขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของลิปปาล์มของเธอ สัมผัสถึงความนุ่มนวลของริมฝีปากของเธอ ขณะที่ริมฝีปากของเธอแนบสนิทกับเขา มือของตฤณขยับจากใบหน้าของเธอ ลากลงไปที่ไหล่ จากนั้นจึงดึงเธอเข้ามาใกล้ ความอบอุ่นของร่างกายเธอที่ปะทะกับเขาช่างทำให้มึนเมา เป็นความรู้สึกที่เขาไม่ยอมให้ตัวเองจินตนาการมานานนัก เขารู้สึกว่าแขนของเธอคล้องคอเขา นิ้วของเธอรวบผมของเขา กอดเขาไว้แน่นราวกับกลัวที่จะปล่อยมือ

แก้วกานดาตอบสนองแทบจะในทันที ร่างกายของเธอมีปฏิกิริยาก่อนที่สติจะตามทัน เธอโอบแขนรอบคอของเขาแล้วดึงเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น ความรู้สึกที่ริมฝีปากของเขาแนบชิดเธอทำให้ตัวเธอสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง และจุดไฟในแกนกลางของเธอ เธอจูบเขากลับด้วยความรุนแรงพอๆ กัน นิ้วของเธอพันกันบนผมของเขา

เขาจูบเธอด้วยความหิวโหยซึ่งพูดถึงความรู้สึกที่อดกลั้นมานาน แต่ละการเคลื่อนไหวของริมฝีปากของเขาเป็นคำวิงวอน คำสารภาพ และคำสัญญา

ริมฝีปากของแก้วกานดาแยกออกเล็กน้อยใต้เขา และตฤณก็จูบลึกลงไป ลิ้นของเขาแตะเบา ๆ กับเธอ ความรู้สึกดังกล่าวส่งกระแสไฟผ่านพวกเขาทั้งสองคน ความตื่นเต้นที่ทำให้ห้องหมุนไป การจูบเริ่มรุนแรงขึ้น เป็นการแลกเปลี่ยนอารมณ์กันอย่างไร้คำพูดที่พวกเขาทั้งคู่ระงับไว้นานเกินไป

ชั่วครู่หนึ่ง ราวกับว่าโลกภายนอกได้หยุดดำรงอยู่ ไม่มีข้อผิดพลาดในอดีต ไม่มีขอบเขตทางอาชีพ ไม่มีปัญหาที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข มีเพียงสองสิ่งเท่านั้นที่หลงทางกัน การจูบเป็นการเปิดเผย การสารภาพ และการขอโทษในคราวเดียว มันพูดถึงความปรารถนา ความเสียใจ และประวัติศาสตร์ร่วมกันซึ่งซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้ง่าย

มือของตฤณเคลื่อนไปตามแผ่นหลังของเธอ จดจำส่วนโค้งของกระดูกสันหลังของเธอที่แนบชิดเขาอย่างสมบูรณ์แบบ นิ้วของแก้วกานดาลากลวดลายไปตามต้นคอของเขา ทำให้เกิดอาการสั่นสะท้านไปตามกระดูกสันหลังของเขา

การจูบเป็นการปลดปล่อย ซึ่งเป็นจุดสุดยอดของอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดที่พวกเขาเก็บงำไว้ มันรุนแรงและเร่งด่วน การปะทะกันของความปรารถนาและความคับข้องใจ ริมฝีปากของตฤณอบอุ่นและมั่นคงแนบชิดเธอ เคลื่อนไหวด้วยความเร่าร้อนจนไม่มีที่ว่างให้ลังเล เขาทุ่มเททุกสิ่งที่เขารู้สึกลงในจูบนั้น ความเสียใจในอดีต ความสับสนเกี่ยวกับปัจจุบัน และความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แก้วกานดาตอบสนองแทบจะในทันที ร่างกายของเธอมีปฏิกิริยาก่อนที่สติจะตามทัน เธอโอบแขนรอบคอของเขาแล้วดึงเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น ความรู้สึกที่ริมฝีปากของเขาแนบชิดเธอทำให้ตัวเธอสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง และจุดไฟในแกนกลางของเธอ เธอจูบเขากลับด้วยความรุนแรงพอๆ กัน นิ้วของเธอพันกันบนผมของเขา

จูบของพวกเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น กลายเป็นการเต้นรำของริมฝีปากและลิ้น สำรวจ ชิม และอ้างสิทธิ์ มือของตฤณเลื่อนลงมาที่หลังของเธอ ดึงเธอให้แดงเข้ามาหาเขา ความร้อนระหว่างพวกเขาสัมผัสได้ชัดเจน เป็นพลังแม่เหล็กที่ดูเหมือนจะดึงดูดพวกเขาให้เข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น แก้วกานดารู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจมอยู่ในตัวเขา สูญเสียความรู้สึกจากปากของเขาที่มีต่อเธอ ความรู้สึกของแขนอันแข็งแกร่งของเขาที่อยู่รอบตัวเธอ

ตฤณถอนจูบเพียงเพื่อกลั้นหายใจ หน้าผากของเขาวางแนบกับเธอ ลมหายใจของพวกเขาปะปนกันในพื้นที่เล็กๆ ระหว่างพวกเขา รวดเร็วและไม่สม่ำเสมอ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ มองหาสัญญาณของความเสียใจหรือความลังเลใจ แต่เขามองเห็นเพียงความปรารถนาที่สะท้อนออกมา ซึ่งเป็นความปรารถนาร่วมกันที่ถูกปฏิเสธมานานเกินไป

เขาไม่สามารถต้านทานได้ จึงจับริมฝีปากของเธออีกครั้ง คราวนี้ช้าลงและมีเจตนามากขึ้น จูบนั้นนุ่มนวลขึ้นแต่ก็ไม่ลดน้อยลง ถือเป็นกลิ่นหอมของช่วงเวลานั้น เขาใช้ลิ้นสำรวจส่วนโค้งของริมฝีปากล่างของเธอ เรียกเสียงครวญครางเบาๆ จากแก้วกานดาที่ส่งความตื่นเต้นไปทั่วตัวเขา มือของเขาเดินวนไปบนหลังของเธอ จดจำรูปร่างของเธอ และวิธีที่เธอแนบชิดเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

หัวใจของแก้วกานดาเต้นรัว จิตใจของเธอปั่นป่วน เธอจินตนาการถึงช่วงเวลานี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ความเป็นจริงนั้นล้นหลาม ความจูบที่เข้มข้นของตฤณ ความรู้สึกของร่างกายของเขาที่กดทับเธอ อารมณ์อันดิบเถื่อนในสัมผัสของเขา มันช่างทำให้มึนเมา เธอสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจของเขาที่แนบกับหน้าอกของเธอ ซึ่งเป็นจังหวะที่มั่นคงซึ่งสอดคล้องกับชีพจรที่บ้าคลั่งของเธอเอง

เมื่อจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้นอีกครั้ง มือของตฤณก็ขยับไปประคองศีรษะของเธอ นิ้วของเขาพันกันบนผมของเธอ เขาจูบเธอด้วยความหิวโหยซึ่งพูดถึงความรู้สึกที่อดกลั้นมานาน แต่ละการเคลื่อนไหวของริมฝีปากของเขาเป็นคำวิงวอน คำสารภาพ และคำสัญญา แก้วกานดาตอบอย่างอดใจไม่ได้ มือของเธอเลื่อนลงมาที่หน้าอกของเขา สัมผัสถึงกล้ามเนื้อแข็งๆ ที่อยู่ใต้เสื้อของเขา

ทันใดนั้นเอง ตฤณหยุดตัวเองทันทีที่เขากลับมามีสติอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยคำๆหนึ่งกับเธอ

“ฉันขอโทษ”