ซุกซ่อนความรัก

บทที่ 9 : เรื่องราวในอดีต

แก้วกานดาเดินออกจากห้องทำงานของตฤณด้วยขาที่สั่นเทา คำว่า "ฉันขอโทษ" ยังก้องอยู่ในโสตประสาท มันเป็นคำที่เธอได้ยินจากปากเขาบ่อยเกินไป จนกลายเป็นดาบที่คอยทิ่มแทงหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกมากมายที่เธอพยายามเก็บกด ได้ทะลักออกมาราวกับเขื่อนที่แตกสลาย

เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอดังกึกก้องในโถงทางเดินที่เงียบสงัด เธอเร่งฝีเท้า พยายามหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินลงมา แต่ยิ่งเธอพยายามหนี ภาพความทรงจำในอดีตก็ยิ่งไล่ตามเธอไม่หยุด

เธอหลับตาลงช้าๆ ภาพความทรงจำในคืนนั้นผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ไม่ใช่เรื่องที่ผ่านมานานแสนนาน ใต้ผืนฟ้าดาวพราวในสวนหลังบ้านของตฤณ กลิ่นหอมของหญ้าเพิ่งตัด ผสานกับเสียงจิ้งหรีดที่ขับกล่อมอยู่แว่วไกล พวกเขานั่งเคียงกันบนสนามหญ้า แบ่งปันความฝันในวัยเด็ก หัวเราะกับเรื่องไร้สาระ

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยอ่อนๆ พาความเย็นมาปะทะผิวกาย แต่แก้วกานดากลับรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้อยู่ข้างกายเขา เสียงหัวเราะของตฤณในคืนนั้นช่างไพเราะ ต่างจากเสียงหัวเราะที่เขามักจะใช้กับสาวๆ ในออฟฟิศ มันเป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจและเป็นธรรมชาติ

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบ และสนิทกับคนแบบเธอเลย แก้มใส" น้ำเสียงของตฤณในตอนนั้นอ่อนโยน แฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ ฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"คุณเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน คนสนิทของฉัน... และตอนนี้ก็เป็นสิ่งดีๆในชีวิตฉัน" คำพูดของเขาสั่นไหว เหมือนมีความกลัวและความเสน่หาซ่อนอยู่ในน้ำเสียง มือใหญ่ของเขาวางอยู่ข้างมือเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ความอบอุ่นจากมือของเขาแผ่ซ่านมาถึงเธอ

แววตาของเขาในคืนนั้นเข้มข้นจนน่าหวั่นไหว ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบงัน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัว เสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่กลายเป็นจังหวะเดียวกัน จากนั้นในชั่วพริบตา อ้อมกอดของเขาก็โอบล้อมตัวเธอ หนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นแก้วที่เปราะบาง

"ตฤณ?" เสียงของเธอสั่นเครือ ความกังวลแล่นปราดเข้ามาในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกปลอดภัยในอ้อมแขนของเขา

เขาเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ นิ้วมือของเขาอุ่นและนุ่มนวล ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะแนบชิดกับเธอ จูบนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานาน ราวกับสายฝนที่รอคอยการตกกระหน่ำลงมา มันทั้งอ่อนโยนและเร่าร้อน ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบระเบิด โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่มีตัวตนอยู่

แต่แล้วเขาก็ผละออก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความปรารถนา กลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดและความสับสน ความอบอุ่นถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือก

"ฉันขอโทษ" เสียงกระซิบแผ่วของเขาทำลายความวาบหวามในหัวใจเธอให้แตกสลาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ควรจะ..."

แก้วกานดายืนนิ่ง หัวใจเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อเห็นความขัดแย้งในดวงตาของเขา สายตาที่เคยอบอุ่นกลับเย็นชา ตฤณถอยห่างออกไป ราวกับกลัวว่าจะทำผิดพลาดอีกครั้ง ความห่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ระยะทาง แต่เป็นกำแพงที่เขาสร้างขึ้นระหว่างพวกเขา

"ไม่ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ แก้มใส ฉันแค่เผลอ..." น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ แฝงไปด้วยความหวาดกลัว

"ไม่เป็นไร" เธอกระซิบตอบ พลางแตะแขนเขาเบาๆ "คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ" แต่มือของเธอสั่นเทา ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาในหัวใจ

แต่ลึกๆ ในใจ เธอรู้ดีว่าคำว่า "ไม่เป็นไร" นั้นเป็นเพียงคำโกหก เธอต้องการให้เขารู้สึกผิดน้อยลง ทั้งที่หัวใจของเธอกำลังแตกสลาย เธอได้แต่ยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอ พยายามทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่ข้างในกำลังพังทลาย

แก้วกานดารู้ดีว่าเธอต้องลืมเหตุการณ์ในคืนนั้น หากต้องการรักษามิตรภาพระหว่างพวกเขาเอาไว้ ตฤณเป็นผู้ชายที่ไม่เคยจริงจังกับความรัก เขาเป็น playboy ที่ไม่มีวันผูกมัดตัวเองกับใคร เขาชอบความสนุก ความตื่นเต้น แต่ไม่เคยลงลึกกับความสัมพันธ์ใดๆ แต่ทำไมความรู้สึกในใจเธอถึงได้ลึกซึ้งเหลือเกิน

และวันนี้ เมื่อได้ยินคำว่า "ขอโทษ" จากปากเขาอีกครั้งในห้องทำงาน มันกลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในอดีต แผลเก่าที่เธอคิดว่าสมานแล้วกลับแยกออกอีกครั้ง ความทรงจำที่เธอพยายามบอกตัวเองว่าลืมมันไปแล้ว แต่ความจริงคือ เธอไม่มีวันลืม ไม่มีวันลบเลือนความรู้สึกในคืนนั้นได้ มันจะตราตรึงอยู่ในหัวใจเธอตลอดไป เหมือนรอยสักที่ไม่มีวันจางหาย

แก้วกานดาก้าวเข้าลิฟต์ด้วยขาที่สั่นเทา เงาสะท้อนของเธอในกระจกลิฟต์ดูอ่อนล้าและเศร้าหมอง น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้เริ่มไหลรินลงมา เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ความรู้สึกนี้จะไม่มีวันจางหาย และคำว่า "ขอโทษ" จากปากเขา จะยังคงเป็นดาบที่ทิ่มแทงหัวใจเธอเสมอ ในทุกครั้งที่ได้ยิน ในทุกครั้งที่นึกถึง