ซุกซ่อนความรัก

บทที่ 10: ปาร์ตี้

ความทรงจำได้ตามหลอกหลอนแก้วกานดาจนยากจะลืม ทำให้เธอตั้งปณิธานกับตัวเองว่า “วันนี้เธอจะดื่มให้เมาจนลืมตฤณให้ได้”

แก้วกานดาสาดแอลกอฮอล์ลงคออย่างต่อเนื่องในห้องใหม่ที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามาในวันนี้ ขณะที่กำลังได้ที่ ในหูของเธอได้ยินเสียงเพลงดังกระหน่ำอยู่ห้องข้างๆ

“ใครจัดปาร์ตี้แถวนี้ อยากไปจอยอ่ะ ไปดีกว่า ดื่มคนเดียวมันเหงาๆยังไงไม่รู้”

แก้วกานดาเดินไปเคาะประตูห้องข้างๆ

ขณะที่เธอยืนที่ประตู เมื่อประตูเปิดออก เธอพบว่าตฤณยืนอยู่ที่นั่น ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย

“ตฤณ? ฉันไม่รู้มาก่อนว่านี่เป็นห้องคุณ” เธอพูดเบา ๆ ความกังวลคืบคลานเข้ามาในเสียงของเธอ

“เข้ามาก่อนสิ แก้มใส” ตฤณเอ่ยชวน

แก้วกานดาก้าวเข้าไปข้างใน

ขณะที่เธอเดินเข้าไป อะพาร์ทเมนท์ก็เต็มไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงสวย คนประเภทที่ทำให้ทุกคนต้องเหลียวมองไม่ว่าจะไปที่ไหน รูปร่างสูงโปร่ง ผมสวย แต่งหน้าไร้ที่ติ และแต่งกายด้วยเสื้อผ้าทันสมัยที่ดูสบายๆ แก้วกานดารู้สึกแปลกแยกในทันที ชุดเสื้อยืดตัวใหญ่ และกางเกงยีนส์ขาสั้นที่แสนธรรมดา รวมทั้งการแต่งหน้าแบบมินิมอลของเธอกลับดูธรรมดาเกินไป ในห้องมีชีวิตชีวา มีเสียงพูดคุยกันขณะที่ทุกคนดูหมกมุ่นอยู่กับการสนทนาของตัวเอง แก้วกานดาสำรวจห้องเพื่อค้นหาตฤณ และในที่สุดก็พบเขาใกล้สุดห้องนั่งเล่น เขายืนอยู่กับผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ทุกคนต่างหัวเราะและสนใจกี่ยวกับกับสิ่งที่เขาพูด มือข้างหนึ่งกำลังดื่มเครื่องดื่ม อีกมือหนึ่งแสดงท่าทางมีชีวิตชีวาขณะพูด

ใจของแก้วกานดาจมลงเล็กน้อยเมื่อเธอสังเกตเห็นว่าเขาเข้ากับพวกเขาได้ง่ายเพียงใด โดยเฉพาะผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ใกล้เขามากที่สุด ทั้งคู่น่าทึ่งด้วยใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างสวยงาม และมีรอยยิ้มที่สดใส

แก้วกานดาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในห้องที่เธอไม่ได้อยู่ด้วย บรรยากาศรอบๆ ของงาน พบว่าตฤณอยู่ในฝูงชนที่รายล้อมไปด้วยสาวๆ สวยๆเต็มไปหมด ตฤณเปรียบเสมือนแม่เหล็กชั้นดีที่คอยดึงดูดความสนใจต่างๆมาที่ตัวเอง นั่นทำให้ท้องของเธอปั่นป่วนมากก็ตาม จู่ๆ เธอก็รู้สึกอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองช่างเหมือนมนุษย์ตัวเล็กๆ เหมือนเป็นคนนอก เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่เข้าพวก

แก้วกานดาอยากจะหันกลับกลับออกไป แต่จู่ ๆ ดวงตาของเธอพลันสบสายตาที่กำลังทอดมองมายังเธอ สายตาที่เป็นมิตรของกันต์นั่นเอง รอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้นครู่หนึ่ง และเขาก็โบกมือทักทายเธอ ความอบอุ่นที่คุ้นเคยในดวงตาของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาอีกครั้ง

งานปาร์ตี้ดำเนินต่อไป เสียงเพลงดังกระหึ่มขึ้น และห้องก็มีผู้คนมากขึ้น แก้วกานดาล่องลอยไปตามบทสนทนา ดวงตาของเธอกลับมาจับจ้องที่ตฤณตลอดเวลา ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน แต่ที่แน่ๆมักก็มีผู้หญิงอยู่รอบตัวเขาเสมอ ทั้งสวย มั่นใจ ดูน่าหลงใหล และทุกครั้งมันทำให้เธอรู้สึกสูญเสียเศร้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

มีอยู่ช่วงหนึ่ง แก้วกานดาพบว่าตัวเองยืนอยู่ข้างโต๊ะเครื่องดื่ม เธอกำลังกวนแก้วอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้น เธอได้ยินการสนทนาข้างหลังเธอ ผู้หญิงสองคนกำลังคุยกัน เสียงของพวกเธอดังพอที่จะรู้ได้ว่าพวกเธอกำลังคุยอะไรกัน

“ตฤณมักจะถูกรายล้อมไปด้วยสาวๆ อยู่เสมอใช่ไหม” หนึ่งคนหนึ่งกล่าวว่าน้ำเสียงร่าเริง

“ใช่ แต่คุณเคยเห็นผู้หญิงที่เขาเชิญหรือเปล่า เธอดู…ธรรมดามากเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ฉันสงสัยว่าหน้าตาก็งั้น ๆไม่รู้ว่าตฤณเชิญมาได้ไงก็ไม่รู้”

แก้มของแก้วกานดาไหม้ สมองของเธอชา เมื่อเธอรู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงเธอ เธอหันหลังกลับ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่คำพูดนั้นเกาะติดอยู่กับเธอราวกับหนาม แต่ละคำนั้นทำให้ความมั่นใจของเธอลดลงเป็นอย่างมาก

ด้วยรู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านมากระทบที่ใจอย่างกะทันหัน เธอจึงมุ่งหน้าไปที่ระเบียงเพื่อต้องการสูดอากาศและระงับอารมณ์ที่ขุ่นมัว สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดมาที่เธอขณะที่เธอก้าวออกไปข้างนอก ทำให้พายุแห่งอารมณ์ที่หมุนวนอยู่ในตัวเธอสงบลงในทันที เธอพิงราวบันได มองออกไปที่แสงไฟในเมือง พยายามรวบรวมสติ

ไม่กี่นาทีผ่านไป เธอก็ได้ยินเสียงประตูเลื่อนเปิดอยู่ข้างหลังเธอ เธอไม่จำเป็นต้องหันกลับไปเพื่อรู้ว่าเป็นใคร

“แก้มใส?” เสียงของตฤณแผ่วเบาขณะที่เขาก้าวออกไปที่ระเบียงและปิดประตูตามหลังเขา “คุณโอเคไหม?”

เธอไม่ตอบทันทีแต่ยังคงจ้องมองไปที่เมือง “ค่ะ ฉันแค่…ต้องการอากาศบริสุทธิ์ อีกเดี๋ยวฉันคงจะกลับ”

ตฤณขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น ยืนอยู่ข้างๆเธอ

“คืนนี้คุณดูเงียบๆ นะ” เขาพูดพร้อมมองเธอด้วยความกังวล “มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

แก้วกานดาลังเล ไม่แน่ใจว่าเธอต้องบอกเขาอย่างไร

เธอส่ายหัวกัดริมฝีปากของเธอ “ฉันเหรอ? ฉันหมายถึงฉันไม่มีอะไร”

ตฤณหันหน้าเข้าหาเธออย่างเต็มที่ ค่อยๆ จับใบหน้าของเธอไว้ในมือของเขา และมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว อย่าเพิ่งกลับเลย อยู่สนุกให้เต็มที่ก่อน”ตฤณขัดจังหวะเบา ๆ

แก้วกานดามองเข้าไปในดวงตาของเขา สิ่งที่เธอเห็นคือความจริงใจ

เวลาค่อยๆผ่านไป ชั่วครู่หนึ่ง เสียงงานปาร์ตี้ เสียงพูดคุย ดนตรี ทั้งหมดจางหายไปในเบื้องหลัง สิ่งที่เหลืออยู่คือเสียงของตฤณ การปรากฏตัวของเขา และความมั่นใจอันเงียบสงบในคำพูดของเขา

“โอเค” แก้วกานดากระซิบ ปล่อยให้ตัวเองเชื่อเขา แม้จะแค่คืนนี้ก็ตาม