THE SECOND WIFE

NINE

JULES' POV

"Daddy!" masaya akong tinawag ni Kianna habang papalapit sa akin.

"My princess!" masayang bati ko at binuhat naman siya

"Daddy! Next week is the family day, you will come with Mom?" tanong niya na ikinatigil ko.

Nagkatinginan pa kami ni Thea bago ko dahang-dahan na ibinaba si Kianna.

"Daddy, what's wrong?" tanong niya na nagtatakang nakatingin sa akin.

Huminga ako ng malalim bago tumingin sa kaniya.

"Baby, your mom's will not come to the family day. But don't worry, I'm here, and Ate Thea," nakangiting sabi ko. Nakita ko siyang nalungkot.

"Why dad? Don't she love me anymore?"

Mas lalo kaming natigilan ni Thea nang sabihin iyon ni Kianna.

"No, Baby. Your mom is always love you. But she is busy," pag-sisinungaling ko sa anak ko.

"Okay, Dad..." I saw her lonely eyes that's made me feel weak.

I don't want to see her like this every time that we talk about her mom.

Nagkatinginan kami ni Thea bago huminga ng malalim.

"Don't be sad, Baby. Don't worry I'll try to talk to Mom about this okay?" sabi ni Thea na ikinaliwanag ng mukha ni Kianna.

"Thank you, Ate!" sabi niya at niyakap nito.

Fast Foward

"Kuyaaaa!"

Sa labas pa lang ay rinig ko na ang pagsigaw ng kapatid kong babae.

"Joanna? What's up?" tanong ko sa kaniya bago muling hinarap ang secretary ko.

"Kuya, Im to told you na manaya na ang meeting for my gown coordinator. Will you come?" tanong niya.

"Ah, Ma'am, sorry for bothering you. But Sir, you have an appointment to Mr. Ramirez at eleven o'clock," sabi ni Lhiane.

"So hindi ka makakapunta? Sayang naman!" sabi niya pa at sumimangot.

"I will try–"

"Sayang hindi mo makikita si Ms. Laura," sabi niya na ikinatigil ko.

"Hahabol ako, okay?" sabi ko at dumiretso na sa loob.

LAURA'S POV

Isang malalim na paghinga ang ginawa ko bago humarap sa salamin. Kinakabahan ako, malakas ang bawat pagpintig ng puso ko.

"Laura, calm down," pagkausap ko sa sarili.

Nilakasan ko ang loob ko na lumabas ng CR ng coffee shop. At mas lalo akong kinabahan ng makita si Liam na nasa isang upuan. Dahan-dahan akong pumunta sa kinaroroonan niya.

"Liam..." panimula ko. Agad naman siyang lumingon sa akin.

"Laura," sambit niya bago tumayo at akmang papaupuin ako.

"Thank you," sabi ko sa kaniya. Sabay kaming umupo bago ako humarap sa kaniya.

"Im so sorry," panimula ko. Hindi siya kumibo. Nanatili siyang nakatingin sa akin.

Nagulat ako ng hawakan niya ang kamay ko. Kaya napatingin ako sa kaniya.

"Im sorry..Ako ang may kasalanan ng lahat ng to. Niloko kita, hindi ako nakuntento sa pagmamahal na ibinigay mo. Nasaktan kita..."

Seryoso akong nakatingin sa kaniya.

"Forgive me, I'm sorry," sambit niya.

Hinawakan ko rin ang kamay niya at ngumiti.

"Sorry rin kung napagod ako. Kung hindi kita nabigyan ng second chance. Natakot lang ako sa maaring mangyari. Gulong-gulo ako," naiiyak na sabi ko. Nagulat ako ng yakapin niya ko. Dahilan para wmawala ang lahat ng sakit sa dibdib ko.

"I'm sorry," sabi niya.

Natapos ang pag-uusap namin. Umuwi ako sa apartment ko. Naglinis ako at inalis ang lahat ng mga nakaka-bad vibes sa akin.

Sa tuwing iisipin ko ang lahat, hindi ko maiwasang hindi malungkot. Nanghihinayang ako sa tagal ng pinagsamahan namin ni Liam.

Pero wala, haanggang doon lang talaga iyon. Sinubukan ko namang tanggapin siya ulit. Pero hindi ko kaya. Sinubukan ko ring kalimutan at talikuran ang lahat-lahat para lang mabigyan siya ng chance pero wala ring nangyari.

Dahil sa tuwing makikita ko siya, naaalala ko lang ang nangyari sa kanila ng kapatid ko.

Feeling ko inapakan ang buong pagkatao ko kung tatanggapin aat kakalimutan ko lang ang lahat.

Nakita ko ang mga pictures naming nakatabi sa isang box. Tinitigan ko muna iyon bago inilabas at itinapon sa basurahan.

Magsisimula akong mabuhay. Sisimulan ko ulit ng wala siya. Babangon ako at patuloy na magmamahal.

Fast Forward

"Besh! My ghad! Is this real? Pumasok ka na?" tanong niya sa akin.

"Sira ka talaga," Natatawang sabi ko.

"Kumusta? Chika naman," sabi niya habang nag-aabang sa sasabihin ko.

"Parang di tayo nagkita noong nakaraan? Wala namang bago sa buhay ko, ganon pa rin," sabi ko sa kaniya.

"Si Liam? Anong balita sa kanila ng kapatid mo?" tanong niya.

Pumasok ako sa office ko habang nakasunod pa rin siya.

Huminga ako ng malalim bago tumingin sa kaniya.

"Arrange marraige," maiksing sagot ko.

"What?! Nakakagago naman pala sila! Hindi lang natuloy ang kasal niyo, sila naman ang magpapakasal? Saan ba nakatira yang ex mo?" tanong habang pinipigil ang galit.

"Nagka-ayos na kami, tatanggapin ko ang lahat ng nangyari at mangyayari. Wala naman akong magagawa pa kung ganito talaga eh," sabi ko sa kaniya at inilapag ang ibang gamit ko bago binuksan ang laptop ko.

"The hell! Anong nangyayari sa Earth? Bakit nagkakaganito ang mga tao?" sabi niya pa na hindi makapaniwala.

"Maybe, hindi na bago ang ganito. Hindi lang ako ang nakaakaranas ng sitwasyon na to. Masyado lang akong nakampante na hindi niya ko lolokohin," sabi ko pa.

"Ayan ka na naman, huwag mong sisihin ang sarili mo. Hindi mo kasalanan kung di siya kuntento sayo. Kung matinong lalaki siya, hindi niya magagawa iyon," sabi niya.

Natahimik na lang ako. IKakasal sila ni Lourelie. Hindi papayag ang parents nmin kung hindi niya papanagutan ang kapatid ko.

Umamin rin siya na si Lourelie mismo ang umakit sa kaniya. Hindi ko alam kung papaniwalaan ko ba siya. Dahil ang totoo, matagal na niyang gusto si Liam. Nahuli ko siyang may picture ni Liam sa laptop niya. Kaya naman nagsuspetsa na ako noon. At tama ako, may gusto nga siyaa sa fiance ko.

Naging busy ako sa trabaho at career ko kaya naaman hindi ko na siya naasikaso pa. Hindi ko na nagawa ang dapat gawin ng isang girlfriend.

Kaya siguro nabaling ang atensyon niya kay Lou. Siguro nga kasalanan ko rin ang lahat kung bakit nangyari aang lahat ng ito. Naging pabaya ako at di ko na siya naintindi pa.

Sarili ko ang unang dapat sisihin. Kaya kailangan ko talagang tanggapin ang lahat ng ito.