THE SECOND WIFE

SEVEN

LAURA'S POV

"Ang ganda-ganda mo, Anak," sabi ni mama sa akin.

"Thank you, Ma," tipid na sagot ko sa kanya.

Patuloy pa rin akong inaayusan ng stylist ko. Bago ako muling tumingin sa salamin. Kita ko ang mga mata kong namumugto pa dahil sa pag-iyak ko kagabi. Muling bumalik ang lahat ng narinig ko kagabi. Para bang paulit-ulit ko pa ring naririnig ang mga sinabi ni Lourelie.

"Ayos kaa laang ba, Anak?" tanong ni Mama.

Tumingin ako sa kaniya bago ngumiti ng pilit. Ayokong mag-alaala sila sa akin. Malaki na ko, kaya ko nang alagaan dapat ang sarili ko. Muli kong tinitigan ang sarili ko sa salamin.

Tama ba tong gagawin ko? Tama ba na ituloy ko pa ang kasal?

"Anak? Halika na?" tanong ni Mama na nagpabalik sa akin sa reyalidad.

Ngumiti lang ako baago tumayo. Pumasok kami ng bridal car. Hindi ko mapigilang hindi kabahan habang papalapit kami ng church. Lalong lumalakas aang kabog ang dibdib ko.

Ilang minuto kaming tahimik, nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang tinatahak namin ang papuntang church.

Maya-maya lang ay huminto ang kotse. Kaya naman nagtaka ako. Sumilip ako sa labas ng kotse.

"Kuya anong nangyari? Bakit tayo huminto?" tanong ko sa kaniya.

"Ma'am, pasensya na po. Hindi ko agad nakita yung kotse muntik na tayong mabangga," sabi niya na ikinakaba ko. Masyadong malalim ang iniisip ko kaya di ko napansin na muntik na kaming mabangga.

Akmang bababa na ako ng pigilan ako ng driver.

"Ma'am ako na po ang kakausap," sabi ng driver. Pero dahil makulit ako, bumaba pa rin ako para i-check ng nangyari.

''Sir, pasensya na po hindi ko po kayo napansin," sabi ng driver ko.

"Be careful next time. Nang wala kang naaabalang tao," sabi niya bago pumasok sa kotse.

"Nag-sorry siya, instead na ikaw dapat ang gumawa non. Is'nt that enough?" sabi ko sa kanya. Nakita kong tumigil naman siya at muling tumingin sa akin.

Masyado siyang mayabang.

"Why would I need to sorry?" seryosong tanong ng mayabang na lalaki na yon.

"Ikaw ang may mali, bigla kang lumiko without any sign," mataray na tanong ko.

"You wasted my time," sabi niya bago muling pumasok ng kotse.

Bwesit! Ang yabang niya! Ganiyan ba kapag tumatanda na?

"Maam sorry po kung napaaaway pa kayo dahil sa akin," sabi niya.

Hindi na ako kumibo pa at pumasok na ng kotse. Mas dumagdag pa ang stress ko.

Ilang minuto lang nang makarating kami sa church. Tahimik ang labas habang may mga guard sa labas ng pinto. Mas lalo akog kinabahan ng lumaba ako ng bridal car. Agad naman akong sinalubong ni Mama at Papa.

Hindi pa rin maalis ang kaba sa dibdib ko. Paraang hindi pa rin ako makapaniwala na ikakasal na ako. Para pa rrin akong naakalutang sa ere di ko alam kung tama ba tong gagawin ko.

JULES' POV

"Dad? ARe you okay?" my daughter asked me. Tumingin ako sa kaniya bago ibinaba ang basong hawak ko.

"Yees, II guess?" hindi siguradong sagot ko sa kanniya.

It's about time to tell her everything that I encounter. I know she will surely understand our situation. My situation. Malaki na siya.

"Da, is there a problem?" she asked in astonishment.

I took a deep breath before looking at her seriously. I still don't want their mother to be bad in their eyes.

"You know that your mom and I will never come back," I said carefully.

She still looking at me while there has a wonder in her eyes.

"Dont you love her?" tanong niya na nagpatigil sa akin.

"Alam mo kasi, Anak. May mga bagay tayo sa buhay na kahit gaano natin kamahal kailangan nating i-let go para sa ikakabuti ng lahat," sabi ko na mas lalong nagpatigil sa kaniya.

"May mga desisyon rin tayong dapat ay bigyan ng atensyon bago natin gawin ang mga iyon," sabi ko sa kaniya.

"But Dad, how about us? How about Kianna? And until now she can't move on from what has happened," sabi niya.

"I know, and we are all still adjusting to what has happened. Trust me, makakaya natin ang lahat ng ito," sabi ko att niyakap siya.

'I'm hoping Dad. But tell me, what happened? Why the two of you can't back together again?"

Natigilan ako ulit sa tinanong niya.

"Nagkulang ako sa Mommy niyo, Thea. Nagkulang ako sa pagpapaalala na mahal ko siya. Nagkulang ako sa oras, tiwala at pagmamahal..." Ngayon ay siya ang natigilan.

"I don't believe you, Dad. You're the most loveable father that I have ever known. The best father to be exact. So please, dont blame yourself on what happened," sabi niya na ipinagtaka ko.

She smiles bitterly.

"Dad, I know everything. I know that's not your fault. Sumama siya sa lalaki niya sa Australia hindi ba? At iniwan ka niya dahil sa laalake niya," sabi niya na ikinagulat ko.

Hindi ko inaasahan na sasabihin niya iyon. Ang buong akala ko ay wala siyang alam.

"I do my research last year, Im just curious then here. Nalaman ko ang lahat," sabi niya.

Hindi ako nakapagsalita, hindi ko alam kung ano ang dapat konng sabihin sa kaniyaa.

"Dad, wala ka bang nagugustuhan na iba? You deserves to be happy," seryosong tanong niya at niyakap ako.

"Thea, basta kasama ko kayo. Sapat na iyyon para maging masaya ako," sagot ko sa kaniya at niyakap siya.

"But Dad, kailangan mo pa rin ng isang taong sasamahan ka at mamahalin ka rin. Basta, Dad. Pagnakilala mo na ang babaeng iyon sabihin mo sa akin,' sabi niya at ngumiti.

"Thank you, Anak," sabi ko at niyakap siya bago hinalikan sa noo.

"I love you, Dad," sabi niya pa.

"I love you, Anak..."

LAURA'S POV

"Anak ayos ka lang ba talaga?" tanong ni Mama sa akin. Ngbalik ako sa reyalidad nang tawagin niya ako.

"Ah yes, Ma," sabi ko bago ngumiti ng pilit.

Nagsimula na silang pumasok. Habang papalapit, mas lalo akong kinakabahan. Yung kabang hindi maalis-alis sa dibdib ko.

Muli kong naalala ang sinabi ni Lourelie kagabi. Ang dahilan kung bakit mas along gumulo ang isip ko. Hindi maalis sa isip ko ang lahat ng nalaman ko. Bakit ko hinayaan mangyari iyon? Bakit ako pumayag na mambabae si Liam? Hindi ba ako sapat sa kaniya kaya pati si Lourelie pinatulan niya?

Sa sobrang dami kong iniisip, hindi ko namalayan na kailangan ko na palang pumasok. Isang mmalalim na paghinga ang ginawa ko. Nagsimula na rin ang pagtugtog ng wedding song namin.

Pag-apak ko palang sa red carpet, ang lahat ay tumingin sa akin. Lahat sila nakangiti sa akin, bawat isa ay masaya. Pero bakit ganon? Walang galak sa puso ko?

Nagsimula na kaming maglakad, habang papalapit ako sa nakangiting si Liam, parang mas lalong gumulo ang isip ko. Lalo na ng makita ko si Lourelie. Hindi ko man lang mangitian ang mga taaong nakapaligid sa akin.

Mahal ko si Liam, pero hindi ko talaga magawang maging masaya. Nasasaktan pa rin ako.

Nanang makalapit kami, agad na kinuha ni Liam ang kamay ko. Nagkatitigan kami, ito ang lalaking mahal ko. Ang lalaking gusto ko makasama habang buhay. Ito ang lalaking inaalayan ko ng pagmamahal ko.

Pero ito rin ang lalaking sumira ng tiwala ko, ang lalaking sinaktan ako, at ang dahilan kung bakit natatakot na akong sumugal.

"Babe, you look pale. Are you okay?" tanong niya sa akin. Tumingin lang ako ng seryoso sa kaniya bago umiwas ng tingin.

Fast Foward

"Laura Rodrigues, will you have this man to be your husband; to live together with him in the covenant of marriage? Will you love him, comfort him, honor and keep him, in sickness and in health; and, forsaking all others, be faithful unto him as long as you both shall live?"

Natigilan ako sa tanong ni Father.

Para bang huminto ang mundo ko ng itanong niya iyon.

"Laura?" nagbalik ako sa reyalidad nang tawagin ako ni Liam.

Seryoso akong tumingin kay Liam. Nagtataka siyang nakatingin sa akin.

"Liam..." sambit ko habang nakatingin sa kaniya.

Tumingin pa ako sa mga taong mahalaga sa akin. Lahat sila nagtataka na tila ba hinihintay ang sagot ko.

Napatingin ako kay Bea na nasa tabi. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Muli akong tumingin kay Liam. Hinihintay pa rin niya ang sagot ko.

"Im sorry.." naiiyak na sambit ko bago ako tumalikod at tumakbo palabas ng church.

"Laura!" rinig kong sigaw niya. Pero hindi ako nagpatinag at nagpatuloy ako sa pagtakbo. Nang makaalabas ako ng church, kasunod noon ang pagpatak ng luha ko. Pinunasan ko iyon pero mas lalo lang silang bumagsak ng sinubukan kong punasan.

Nakarating ako ng bridal car. Agad akong pumasok doon. Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero gusto ko lang maakalayo rito. Malayo sa kahihhiyan.

Habang umaandar ang kotse, muli kong naalalaa ang sinabi ni Lourelie kagabi.

"Buntis ako, Liam. At ikaw ang ama, magiging tatay ka na..."

Patuloy na pumapatak ang luha ko. Sobrang sakit. Sobrang sakit. Para akong sinaksak sa narinig ko. Hindi ko pa rin maintindihan ang lahaat. Kung paano umabot sa ganito ang lahat. Kung bakit nabuntis ni Liam si Lourelie.

Parang ngayon pa lang nagsi-sink in ang lahat sa akin. Gusto kong magalit kay Lou. Pero hindi ko kaya. I love her, mahal ko ang kapatid ko.

Patuloy lang akong umiyak nang umiyak. Hindi ko alam pero agad kong pinahinto ang driver sa isang tabi. Bumaba ako habang naiyak. Gusto kong mapag-isa.

Andito ako sa skyranch sa tagaytay. Naalal ko noon, dito ako napunta kapag malungkot ako. Naglakad-lakad ako habang naka-wedding gown.

Naupo ako sa isang bench at muling umiyak. Mas lalong ttumulo akong luha ko na kanina pa naiyak. Ang sakit pa rin, mas lalong sumikip ang dibdiib ko. Masyado akong kampante na hindi ako ipagpapalit ni Liam kaya gsnito.

Hindi ko rin maiwasaang hindi sisihin ang sarili ko. May nagkukulang rin ako. Nawalan ako ng oras kay Liam, puro career ang nasa isip ko. Kaya ang lalaking mahal ko, nawala sa akin.

Umiyak lang ako nang umiyak. Si Liam ang masasabi kong my one that got away. Pero huli na, umatras na ako sa kasal namin. At alam kong napahiya ko siya. Nasaktan gaya ng naramdaman ko.