STILL IT'S YOU (Book 1) Tagalog

Chapter 11

NAGLAKAS LOO akong magpaalam kay Joem para sumali sa isang singing contest na nakita ko sa television advertisement. I tried to make my new career here para naman hindi lang ako sa bahay nakakulong. I am hoping also that he allow me.

Abala ako sa pag-iimpake ng kanyang mga gamit para sa isang lingo niyang business trip. Makakahinga rin ako ng maluwag gayong luluwag man lang ng kaunti ang mundo ko. Hindi biro sa tuwing naririto siya sa bahay. Para akong robot sa mga bagay na gusto niya.

“H-Hon, mayroon lang sana akong hilingin,” nauutal kong sabi.

Lalo akong nanginig nang balingan niya ng seryosong tingin. Para akong bata na kagat ang ibabang labi para lang kontrolin ang kaba sa dibdib.

“Can you stop acting like a child? Stand up straight and please make sure to check well my things!” He strictly remind me.

“Yeah, I do!”

Napatayo naman ako ng maayos sa kanyang harapan ngunit parang ayaw ko na sabihin ang bagay na sana ay hihilingin ko.

“Ano nga pala ang hihilingin mo?” baling tanong nito sa akin.

“I saw ads on television that they are going to have a singing contest. I want to try my luck if it’s okay with you I want to register.”

“Let me think!” malamig na tugon niya.

“Please Hon, bigyan mo naman ako ng pagkakataon na magkaroon ng kalayaan sa mga gusto kong gawin sa buhay. Kahit sa ganito lang,” I beg him.

“Okay, but don’t you ever…ever make a move na ikakagalit ko.”

Finally a smiled flashed on my lips. Happy that he allowed me kahit sa ganito man lang ay maibsan ang lungkot ko.

“Yes, Hon, I will!”

“Bilisan mo na riyan at mahuhuli na ako sa flight ko!”

Napatango ako sa kanya ngunit napatingin siya sa akin at panay ang sulyap sa kanyang relos. Hindi ko alam kung ano bang oras ang alis niya dahil ngayon, kanina lamang niya sinabi na mayroon siyang business trip.

“Wait, I think we can do one round before I go,” He said.

“Huh!” maang ko.

Hindi ko kaagad naunawaan ang nais niyang ipahiwatig. He come to me closer at doon ay hinaklit niya ang braso ko. He’s eyes filled with desire at napagtanto ko na gusto pa la niyang maksiping ako.

Nagsimulang lumakbay ang kanyang kamay sa masilang bahagi ng katawan ko. He started kissing me deeply na tila ba sabik na sabik. Nagsimula akong manginig dahil sa napapadalas niyang pananakit sa akin sa tuwing ikakama niya ako.

“I’m far away for one week kaya busugin mo ako ngayon,” he said in a hoarse voice.

I bit my lower lip nang magsimula kong maramdaman ang mumunting sakit sa kanyang ginagawa. He is no mercy when it comes to bed at iyon ang ikinakatakot ko sa tuwing naisin niya.

Pabalibag niya akong itinulak sa higaan at imbes na magmakaawa sa kanya ay ninais ko na lang na tiisin ang lahat. Kapag umangal ako ay mas matinding sakit pa ang dadanasin ko sa kamay niya. Pinaglandas ko ang mga luha habang hayok na hayok siyang inaangkin ako.

I really don’t know why have people like him living in this world? I do deserve to have him? Maituturing mas malupit pa siya sa hayop kung itrato ako ng ganito.

He jumped off the bed when he's done. I grabbed the sheet to cover my body. Ayaw kong gumalaw sa takot na maramdaman ang sakit sa katawan. Nagmadali naman siyang isinuot ang damit at inayos ang sarili. Habang nakaharap siya sa salamin ay muli akong napaluha na tinititigan ang ang nakatalikod kong asawa.

Is he really my husband? Ang lalaking minahal ko ngunit walang awa akong minamaltrato. Walang habas na pananakit ang sukli sa pagmamahal ko.

"I will call you once I'm not busy!"

Iyon lang ang tanging narinig ko sabay dampot niya sa backpack at hinila ang luggage palabas sa aming kwarto.

Naghintay ako ng halos kalahating oras para tiyakin na nakaalis na siya bago bumaba ng kama. Marahan akong bumaba at tinungo ang pinto para e-lock ito.

Nang masiguro ko na ako na wala na siya ay doon ko binuhos ang mga luha habang nakaupo sa gilid ng aming kama.

Gusto ko lang ilabas ang naipong sakit sa damdamin. Yakap ang sarili na tila ba pinagkaitan ako ng kaligayahan.

"LISBI!"

Dumadagundong na sigaw ni sir Joem sa loob ng bahay. Agad akong pumasok upang alamin ang nais nito. Nakita ko siyang pababa ng hagdan na bitbit ang malaking luggage kaya naman agad ko itong sinalubong at kinuha sa kanya.

"Sir sa Airport ba tayo?" tanong ko.

Wala naman kasing sinabi na aalis ito ngayong araw. Maigi na rin na aalamain ko bago pa man niya ako singhalan.

"Yes but you will stay here!"

Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Hindi siya magpapahatid sa akin kung gano’n.

"Follow me!"

"Yes sir!"

Sumunod na lang ako sa kanya sa labas ng gate. Marahil ay susunduin siya ng kung sinong kasama niya.

"I'm not here for 1 week, samahan mo si Ma'am Aira mo sa mga lugar na pupuntahan niya. Bawat galaw niya ay isulat mo sa isang papel at titingnan ko iyan sa pag-uwi ko," saad niya.

"Noted sir!"

"Bantayan mo siya na walang ibang makalapit sa kanya lalong-lalo na kapag lalaki. Pansamantalang ikaw ang kanyang driver bodyguard habang wala ako dito," mariin niyang bilin.

"Yes sir!"

Panay ang tango ko sa kanya ngunit hindi ko iyon isinasaloob lahat. Wala naman kasi akong nakitang maling nagawa si Ma'am Aira para higpitan niya ng ganito. Yes, I still need time to know them but she's not kind of woman na gala or basag-ulera.

Hanggang sa nasundo na lang siya ng kotseng itim ay hindi natatapos ang habilin sa pagbabantay sa kanyang asawa. Kaya naman tama lang na piliin ko ang maging lalaki kaysa maging babae kung ganituhin lang ako ng mga lalaki.

Nakahinga ako nang tuluyan itong makaalis. Ngunit sa kabilang banda ay natuwa akong sa akin niya pinagkatiwala si Ma'am Aira. Maybe it's my time to make her smile habang wala pa ang asawa.

"Hoy, wagas kung makangiti ah!" Tawag pansin ni Leonard habang kanina pa itong nakatingin sa amin ni sir Joem.

"Hoy ka rin!"

"Saan si sir pupunta? Bakit hindi mo siya hinatid?"

"Aba'y ewan ko. Kung hindi ka nagmamadali ay itanong mo sa kanya," tugon ko naman.

"Seryoso ako!" anito na nagkakamot ng ulo.

"Hindi ko nga alam. Wala siyang sinabi sa akin kung saang lupalop ng mundo siya pupunta."

"Ang tagal niyo diyan nag-usap walang sinabi sayo!"

"Ikaw talaga chismoso. Well, gusto mo malaman ang sinabi niya puwes sasabihin ko. Ang sabi niya kasi akin na lang daw ang asawa niya kasi mawawala siya."

"Wow, ang yabang naman. Panindigan mo iyang sinabi mo at hindi ka talaga natatakot na mawalan ng ulo. Kung sa bagay sampu naman ang daliri mo!" natatawang saad niya.

"Talaga lang, bakit kaya ko naman magpakalalaki kagaya niyo at mas mapagmahal pa. Liligawan ko nga ang magandang dalaga diyan sa kanto. Laura yata ang pangalan no'n," pagmamayabang ko pa.

"Hoy, walang ganyanan, nililigawan ko nga iyon e!"

Biglang naiba ang tono ng kanyang boses. Ito ang itinuro sa akin ni Farah para labanan ang kanyang panunudyo.

"E, ano naman? Tingnan natin kung sino ang mas magaling manligaw sa ating dalawa."

"Huwag na, basta maghanap ka na lang ng ibang babaeng. Huwag ka na sumali pa sa mga magiging karibal ko," anito.

"Sige na nga! Pero maiba ako, madalas na umuuwi ng madaling araw si sir Joem, pansin mo?"

Hindi lang kasi isang beses itong umuwi na umaga na. Pagkahatid sa kanya sa opisina niya ay hindi na ito magpapasundo.

"Oo, iyong kotse na itim ang siyang madalas na naghahatid sa kanya pauwi," sagot naman ni Leonard.

Curious lang ako dahil hindi naman ganito noon magtrabaho ang ama nito. Pagdating ng alas singko ng hapon ay magsasara na ang factory. Mas maaga pa nga umuuwi ang mga employees sa kanyang opisina.

"Saan kaya ito nagpupunta?" tanong sa aking isipan.