Chapter 7
1364 Words
TILA isang bangungot ang magisnan ko ang masakit sa pagitan ng dalawa kong hita. A tearing pain na nagpukaw sa aking diwa. Parang isang matigas na bagay ang naglabas masok mula rito. Banayad pa noong una kaya naman hindi ko iyon pinansin.
Pagmulat ko ng mata ay bumungad sa akin ang lasing kong asawa. Namumungay ang mata sa kalasingan at amoy na amoy ang masangsang na alak.
“Hon, be gentle!” awat ko sa kanya.
Lalo pa nito diniin ang kamay papasok sa loob ko na mas binilisan pa niya. Kasabay niyon ay ang pagkagat niya sa tainga ko na hindi nito nakokontrol ang sarili. Dahil sa nasasaktan na ako ay marahan ko siyang itinulak, dumagan pa siya lalo sa akin upang mas hindi ko nakayanan ang bigat niya.
“Ano ba? Tama na, nasasaktan na ako sa ginagawa mo!” impit kong hiyaw sa kanya.
“What the hell? Ayaw mo bang makipag-siping sa akin? Bakit may iba na ka na ba ha?”
"No, I-I mean nasasaktan lang ako sa mga ginagawa mo," sagot ko naman.
"Damn you woman, ngayon ka pa ba magrereklamo? Hindi naman ito unang beses ang ginagawa ko sayo ah!"
Galit niya akong binalingan. Hindi ko lang masisikmura ang mga pinaggagawa niya sa akin. Pagdating sa kama ay halos hayop niya akong ituring.
"Oo, pero hindi ko na matiis ang pagtrato mo sa akin. Tiniis ko ang mga pangbabalewala mo sa akin. Ano ba talaga ang ako sa buhay mo?"
He laughed at me, alam kong may mali sa tanong ko pero bakit niya ito ginagawa sa akin?
"What? You ask me that? Hindi pa ba malinaw sayo na isa ka lang parausan ko sa tuwing kailangan ko. Pumayag akong pakasalan ka bilang kabayaran sa malaking pagkakautang ng ama. Wala kang karapatan para tumanggi sa mga gusto kong gawin sayo."
Alam ko sa sarili ang pagiging asawa ko sa buhay niya. Ngunit sa kabila ng lahat ay umaasa akong maging maayos ang aming pagsasama.
Inaamin kong ako lang ang nagmahal sa aming dalawa pero handa akong maghintay na mahalin niya bilang asawa hindi lang parausan niya.
He grabbed me at at sapilitan na inaangkin. Mas humigpit na ang kanyang paghawak sa akin na lalo akong nasasaktan.
"Hon, stop please!" pagmamakaawa ko.
"Kailangan mo akong pagsilbihan dahil kulang pa ang buhay mo bilang kabayaran sa lahat ng pinaluwal kong pera para sa tatay mo," anito.
Lango siya sa alak at hindi niya kontrol ang sarili kaya mas ginusto kong hindi siya pagbigyan. Kaba at takot ang namayani sa akin sa mga oras na iyon.
Hinila niya ang damit ko at buong lakas niyang pinunit. Dinig ko ang nagbagsakan na butones sa sahig. Ang paborito kong damit ay punit na.
Panay ang iwas ko sa mga marahas niya halik. Dama ko rin ang bigat niya na nakadagan sa akin. I tried to move with all my strength at itinulak siya.
Sa hindi inaasahan ay nakuha ko ang mailayo siya sa akin. Bumagsak siya sa sahig na siyang pagkakataon kong makatayo. Nagmadali akong nagtungo sa pinto upang lumabas at manghingi ng tulong sa mga kasama sa bahay.
"F*ck!" galit nitong sambit.
Hawak ko ang napunit na damit habang tuliro na naglalakad patungong pinto. Ngunit isang malamig na kamay ang humila sa akin bago pa man ako makalabas.
"Please Joem stop this! Lasing ka lang at huwag mo naman gawin ito sa akin!"
Umiiyak na akong nagmakaawa sa kanya. I am ready to give myself but not in this way. Nasasaktan ako at deserve ko naman ang igalang sa ganitong bagay.
"You aren't paid yet para pakawalan kita."
Binalibag niya ako sa kama at doon hagulgol na lang ang tanging magawa ko. Kahit anong pilit ko ay mananaig pa rin sa kanya ang masamang naiisip.
"Handa akong pagsilbihan ka ngunit hindi sa ganitong pamamaraan," namaos kong tugon.
"Crazy, ako pa rin ang masusunod kaya wala kang karapatan para diktahan ako sa mga bagay na nagpapasaya sa akin. Masaya akong nakikita kang nahihirapan lalo na sa kama."
"Sadista ka! Higit ka pa sa mabangis na hayop!" sigaw ko sa kanya.
"How dare you to say like that to me!"
Isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ko. Kasunod noon ay ang mga mahihigpit niyang hawak sa iba't ibang bahagi ng katawan ko.
Kaliwa't kanan na daing ko sa sakit. Isa-isa niyang tinanggal ang mga saplot ko at saka hinubad niya rin ang kanyang suot na polo at pants.
Pinikit ko ang mga mata na patuloy sa patagas ang luha. Tiniis ang masakit sa mga ginagawa niya. Manlaban man ako ay hindi pa rin siya titigil hanggang sa makaraos.
SA KUSINA, maagang nagising ang lahat na mga tauhan sa mansion. Pailing-iling itong nagkakape si Clarisa . Nagising kasi sa masamang panaginip na halos inakala niyang totoo.
"Kuya bakit parang tulala ka ngayong umaga?" tanong ni Farah.
"Wala, may naiisip lang," sagot naman niya sabay higop ng kape.
"Ay sus, naglihim pa halata naman na mayron e!"
Taas kilay siyang tinitigan at pilit na inaalam ang laman ng kanyang isipan.
"Ikaw talaga na bata ka puro biro. Huwag mo na kulitin si Clark at tawagin mo na si Leonard doon para makapagkape na rin iyon," saway naman ng ina nito.
"Si Nanay naman ang KJ, gano’n talaga kapag pamilya kailangan alamin ang nararamdaman ng tao malay mo ba may problema itong si Kuya," nakanguso namang sabi ni Farah.
Napangiti si Clarisa na pinagmasdan ang kinakapatid. Ngunit hindi pa rin maiwaksi ang bagay na nasa kanyang isipan.
"Maiba ako Ginang Marcela, nakauwi ba si sir kagabi?"
"Oo, bandang alas dos na yata iyon ng umaga. Si Fernando na kasi ang naghintay dahil hindi ko na kaya ang antok," sagot ng matanda.
"Matindi ang pagliliwaliw niyon ah... at inabot na ng umaga."
"Lasing na lasing nga e at halos hindi na kayang umakyat ng hagdan," aniya.
"Malamang nag bar iyon si sir Nay. Alam mo na ang mayayaman nagsasaya lalo at naririto ang mga kaibigan niya," sabat naman ni Farah.
"Ewan ko ba sa batang iyan at mula noon ay ganyan na 'yan. Kaya nga pinadala siya sa Amerika noon para matutunan ang maging self-control,"s wika ni Ginang Marcela.
"Palagay ko Ginang Marcela ay hindi niyon nagawa. Sa tingin ko kasi ay walang nagbago," ani Clarisa.
Alam naman ng lahat na ganoon na ito mula noon ngunit sa makalipas na taon ay hindi pa rin nagbabago. Tanging dasal ng mga namayapang Villanueva ay maging maayos na ang buhay ng bunsong anak.
"Oo nga kahit ako ay nakikita ko rin iyan. Sino nga pala sa inyo ang nagising ng ganoong oras maliban kay Fernando?"
"Bakit Nay?" tanong ni Farah.
"Oo nga naman, bakit mo naitanong Ginang Marcela may problema ba?" takang tanong ni Clarisa.
"May narinig kasi akong kalabog sa taas matapos bumaba ni Fernando," sagot niya.
"Hindi ako iyon Ginang Marcela. Wala nga akong alam na dumating na pala ang amo natin."
"Hindi rin ako Nay kasi alam mo namang tulog lang ang magandang bagay ang mayroon ako," pabirong wika ni Farah.
"Huwag niyo na lang isipin iyon, pagkatapos niyo diyan ay magsimula na kayo sa inyong mga gawain," ani ng matanda na tinalikuran sila.
Naging palaisipan man iyon kay Clarisa ngunit hindi na lamang niya inintindi. Pansamantala siyang naiwan sa kusina nang sunduin ni Farah ang kasamang si Leonard.
Huling higop niya ng kape nang biglang sumulpot si Aira sa kusina dala ang maliit na thermos. Ito ang ginagamit niya sa tuwing kumukuha ng maligamgam na tubig sa kusina.
"Good morning Ma'am Aira!" bati niya.
"Morning," maiksing tugon nito sa kanya.
Halos ayaw tumingin ni Aira sa kanya at nag-iiwas na ito ng tingin. Nagtataka si Clarisa na pinagmasdan ang suot ng amo na madalas niyang nakikitang suot ang maiksing damit o kaya'y nakalabas ang balat nito.
Hanggang sa pagtalikod ni Aira ay sinundan niya ng tingin ang amo na suot ang mahabang damit. Dress na na may mahabang manggas at pati sa leeg ay nakatakip rin.
"Aalis ba siya? Tanong sa kabilang dako ng kanyang isipan. Nangunot ang noo niya sa mga werdong kilos nito. Kahapon lamang ay ang saya pa nito na kausap ang kaibigan ngunit dama ni Clarisa ang lungkot nito.
- Writer
