STILL IT'S YOU (Book 1) Tagalog

Chapter 6

NANG makarating ako sa opisina ni sir Joem ay agad akong nagtungo sa guwardiya upang ipagtanong kung ano oras ito lalabas. Hindi naman kasi ito nagsabi na susunduin siya o tatawag sa akin kapag tapos na ang kanyang trabaho.

“Manong guard, pasuyo naman ako sa loob para itanong kung anong oras lalabas si sir Villanueva?” bungad kong tanong sa guwardiya.

“Ikaw pala Clark!” gulat pa nitong tingin sa akin na abala siya sa pagsusulat sa kanyang log book.

“Hindi ba tumawag sayo?” tanong naman ng kasama nitong guwardiya.

“Hindi naman kasi ako asawa para tawagan niya…biro lang po!” natatawang tugon ko sa kanila.

“Wala ka pa ring kupas ah, napapangiti mo pa rin ako,” ani manong guard.

“Wala na siya rito. Paghatid mo kanina ay hindi rin nagtagal. Sinundo dito ng isang red sports car at hindi na bumalik sa trabaho,” saad ng isa pang guwardiya.

“Huh, wala ba siyang pinapasabi sa inyong lahat?”

“Wala eh, kasi hindi naman kami asawa no’n!” natatwang ganti naman sa akin ni manong.

Imbes na mag-isip ako kung saan iyon pumunta ay napatwa na lang ako kay manong guard. Wala na akong magagawa kundi ang umuwi na lang at hintayin na trumawag iyon sa bahay.

“Sige po at sa bahay ko na lang hintayin ang tawag niya. Wala naman kasi siyang pinapasabing sunduin siya sa lugar kung nasaan man siya ngayon.”

“Malamang baka magbabar iyon,” udyok naman ng isa.

“Ssshhh… manahimik ka at baka may makarinig sayo na ibang tao at mapatalsik ka pa sa trabaho,” saway ni Manong.

Napatakip na lang ng bibig ang isa. Hindi naman lingid sa lahat ang ugali ng amo namin. Matapos kong magpaalam sa kanila ay dumeretso ako pauwi ng bahay. Sasabihin ko na lang kay Ma’am Aira na wala sa opisina nito ang asawa.

“Oh, bakit hindi mo kasama si sir Joem sa pag-uwi?” agad na tanong ni Ginang Marcela nang mapansin nito na wala ang aming amo.

"Wala na po ito sa kanyang opisina kaya umuwi na lang ako," sagot ko naman.

"E, nasaan raw?" takang tanong nito.

"Ayon po sa mga guwardiya ay may sumundong kotse ngunit walang nakakaalam kung saan ito pumunta."

"Hindi ba tumawag sayo?"

"Naku Ginang Marcela, iyan nga rin ang hinihintay ko e!"

"O'siya ipaalam mo na lang kay Ma'am Aira at ng malaman niya," ani Ginang Marcela.

"Sige po Ginang Marcela, sasabihin ko na lang kay Ma'am Aira baka po may alam rin siya kung nasaan ang asawa niya."

"Puntahan mo siya roon sa balcony at naroon siya."

"Opo, salamat!"

Nagmadali akong pumanhik paitaas para agad na ipaalam kay Ma'am Aira. Mas maiging malaman niya ng maaga para siya na ang tumawag sa asawa.

Nang makarating ako sa balcony ay kinatok ko ang glass door para hindi siya magulat sa pagtawag ko.

"Excuse me Ma'am!"

"Clark, come in!"

Napaangan siya ng tingin sa akin nang tuluyan akong nakapasok sa balcony. Pagpasok ko pa lang ay nanoot na kaagad sa ilong ko ang natural niyang bango sa katawan.

"Ma'am, tumawag ba sayo si sir?" tanong ko.

"What? Hindi mo ba siya nasundo sa kanyang trabaho?"

"W-Wala na kasi siya sa office Ma'am nang dumating ako roon. Ang sabi may sumundo raw sa kanya na red sports car at hindi na bumalik sa opisina nito," paliwanag ko naman.

"Okay, I call him. Thanks for informing me!"

"Welcome Ma'am, kapag nakausap mo na siya ipaalam mo na lang sa akin para masundo ko siya kaagad."

"Yeah sure!"

Lumabas na ako ng pinto nang bigla niya akong tinawag.

"Wait! Hintayin mo sandali at tatawagan ko lang siya," aniya.

Napahinto naman ako sa paglalakad at muli siyang hinarap. Habang nagtitipa ng kanyang cellphone ay nakatingin siya sa akin na nakatayo sa gilid ng pinto.

"Maupo ka muna!" aniya na turo ang bakanteng upuan sa tabi ng mesang kanyang inuupuan.

Walang alinlangan akong umupo roon at hinintay siyang matapos sa pagkokontak sa asawa. Panaka-naka ko siyang sinusulyapan na abala sa pagtitipa ng kanyang cellphone.

I was enjoying na nakasama ko siya sandali sa mga iras na iyon. Hindi man kami nag-uusap patungkol sa aming buhay but I felt extra joy in my heart. Parang extrang rice lang sa masarap na ulam yummy...

After 5 minutes hindi pa niya matatawagan ang asawa. Kaliwa't kanan ang kanyang buntong-hininga ngunit panayad lamang ang mga ito. Baka naman kinokontrol lamang ang sarili dahil nasa harapan niya ako.

Hanggang sa nagsawa siya sa paulit-ulit na pagtawag ngunit wala pa rin siya nakuhang chance na makausap ang asawa.

"You may go down now, he is not answering his phone," wika niya na inilapag ang kanyang phone sa ibabaw ng mesa.

"Okay Ma'am!"

Tumayo na ako na walang ibang sinabi. I know her disappointment so, I'd better to keep quiet. Ayaw ko na siyang abalahin at mag-isip na lang ng maaari kong magawa upang hindi siya maging malungkot sa ginawa ng asawa.

In their first time living in the country, sir Joem, ignore her existence. I couldn't do just ask myself why there's a man who could ignore this kind of woman?

Ang pagiging lalaki ay hindi nasusukat sa lakas na mayroon ang sinuman. It is about on how to be a man in many ways. Napaloob na roon ang paninindigan na alagaan ang asawa at pamilya bilang haligi ng tahanan.

I scratch my head looking back at her, melting my heart on how she start suffering from his husband. If I could replace his husband siguro ay gagawin ko. I am willing to be a truly valuable person in her life if I have the chance.

Sandali ko siyang pinagmasdan na tinatanaw ang kawalan. Hindi naman ito big deal ngunit ang pag-aalala niya ang mahalagang bagay na dapat iwasan upang mapanatili ang magandang relasyon ng mga ito.

Napabalik ako sa pinto ng balcony nang mapansin siyang hawak ang noo. Tila ba nanghihina siya at maaari na anumang oras ay bumagsak ito sa sahig.

"Ma'am... Ma'am, okay ka lang ba?" nag-aalala kong tanong.

Dali-dali ko siyang hinapit sa baywang bago pa man siya tuluyan bumagsak. Napakapit siya sa leeg ko na nakapikit ang mga mata. Bigla akong kinabahan sa kanya.

"Ma'am are you okay? Tatawagin ko sina Ginang Marcela para dalhin ka sa doctor," nanginginig kong wika habang akay-akay siya.

"No... No Clark, let me sit on my chair then you can go," mahinang tugon niya sa akin.

"Sigurado ka ba Ma'am?"

"Yes, I am okay, medyo nahihilo lang ako," aniya.

"Ang mabuti pa ay magpahinga ka lang doon sa inyong silid at baka mapano ka pa rito kung iiwan kita," giit ko.

"No, I am okay. Please just leave me alone!"

Matapos ko siyang paupuin ay hindi na ako nagpupumilit pa. Agad akong bumaba at kumuha ng maligamgam na tubig para ipainom sa kanya. Mas mabuting malamanan ng mainit ang kanyang sikmura para magkaroon siya ng kaunting lakas at mapawi ang pagkahilo nito.

Matapos ko siyang painumin ng maligamgam na tubig ay doon na ako nagpasya nabtuluyan siyang iwan nang makita ko na bumalik na ang kanyang lakas. Hindi na rin siya namumutla kagaya kanina.

Agad kong inabisuhan si Ginang Marcela para bigyan ng babala ang matanda na bantayan si Ma'am Aira na nasa balcony. Hindi ako mapalagay na hayaan siyang mag-isa roon gayong hindi maganda ang pakiramdam nito.

"O' siya kami na bahala ni Farah sa kanya," tugon ng matanda.

"Opo, salamat, nag-aalala kasi ako sa kanya."

"Hayaan mo na at ako na ang baha sa kanya. Magpapatawag na lang ako ng doctor kapag nakita ko siyang mahina pa rin," paninigurado ng matanda sa akin.

Doon lamang ako kumapante nang may katiyakan na ang lahat. Patakip-silim na rin at hindi pa tumatawag itong boss ko.

IT WAS LATE WHEN I REALIZE na naghihintay pala ako sa wala. Matapos kong maghanda ng kanyang makakain sa pag-uwi ay wala naman pala siya. Ni hindi man lang tumawag upang ipaalam kung uuwi ba siya o hindi.

I tried so many times na tawagan siya but he didn’t pick it up. Gusto kong isipin na baka may masamang nangyari sa kanya but his phone remind me nothing. Nasaan ka ba na Joem?

Bumaba ako para ilagay na lang sa freezer ang ready to bake pizza na ginawa ko. First time ito na nangako siya uuwi para samahan ako sa meryenda ngunit inabot na lang ng hapunan ay wala pa rin siya.

“Ma’am Aira, hindi ka ba maghahapunan?” tanong ni Ginang Marcella.

“Hintayin ko na lang si po Joem,” tugon ko dito.

“Ah, sige Ma’am kapag nagutom ka ay tawagin mo na lang kami. Huwag ka rin magpalipas ng gutom at baka mapano ka,” paalala ng matanda.

“Opo salamat!”

Matapos kong mailagay ang pizza sa freezer ay nagdala ako ng maligamgam na tubig. Naisipan ko na lang na ilaan ang oras doon sa music room para libangin ang sarili sa pagkanta. Ito na rin ang madalas kong gawain kapag malungkot ako sa buhay.

Nagsawa ako sa tagal ng palilibang ko at hindi ko namalayan ang oras na tumakbo. It past 12 midnight na at wala pa rin siya. Napabuntong-hininga na lamang ako na pumasok sa aming silid.

I took some sleeping clothes in my wardrobe at pinili ko ang strawberry design. Mas komportable ako sa mga prutas ma design na tila ba kay sarap ng mga ito. The next I put on my bed the took the towel hanging on the wooden hook beside our bed.

Hindi ko alam kung mahihintay ko pa ba siya gayong wala akong alam kung uuwi pa ba ito. Mas pinii ko na lang asikasuhin ang sarili dahil sa madalas ko na pagkahilo ngayong araw.

Maghot bath na lang ako para relax ang katawan ko na matulog. Gustuhin ko mang magbabad sa maligamham na tubig ay pinili ko na ang magpahinga para may lakas ako kinabukasan.

I felt relieved after all when my back leaned on my bed. Grabbing my blanket and cover my body. Sa sandaling iyon ay namigat ang talukap ng mga mata ko. Hindi ko mapigilan ang ipikit at damhin ang kapayapaan sa isipan.

NAKATULOG si Aira na hindi inisip ang asawa. Mas pinili niyang magpahinga kaysa maghintay pa ng mahabang oras. Wala siyang alam kung uuwi pa ba ito o magigising ;a lang siyang wala pa rin sa tabi ang asawa.

Sa mahimbing niyang tulog ay hindi niya namalayan ang pagdating ng asawa. Lasing na ito at hindi man lang niya napansin ang paspasok ng asawa sa kanilang silid

Pagkahubad ng coat ay sadya na lang ito na itinapon sa kung saan at tumabi sa asawa. Napangisi si Joem nang makita ang nahawi damit at kumot na nakatapik sa katawan ng asawa.

Lumantad sa kanya ang suot na underwear ni Aira nang maaninag niya sa malamlam na ilaw. He slipped his middle finger into her underwear without Aira's noticing.

Pinagmasdan lamang niya ang mukha ng asawa habang marahan niyang pinapasok ang darili nito sa ibabang bahagi ng asawa.

Patuloy niyang pinapasok ang daliri hanggang sa maisagad ito. Labas masok niyang ginawa hanggang sa makita ang dahan-dahang pagliyad ng asawa. Marahan itong umungol na siyang nagpaliyab ng kanyang pagnanasa.

Sinunggaban niya ng marahas ng halik ang asawa kasabay ng mabilisang labas masok ng daliri nito sa ibaba. Doon lamang nagising si Aira sa mating hapdi niyang nararamdaman sa ibaba. Hindi na banayad ang pagkakahangod ni Joem sa kanyang maselang bahagi ng katawan kung kaya't dama niya ang hapdi.

Tila ba hayok sa laman ang asawa at s tuwing nagkakaroon sila ng kontak ay madalas siyang nasasaktan.

"A-Aray..." Impit niyang daing na sinusubukan niyang awatin ang asawa.

"Hon, please be gentle nasasaktan ako," dagdag pa niya.

Hindi na bago sa kanya na maamoy alak ang asawa. Inaasahan na niya ito nang hindi umuwi ng maaga.

Hindi siya pinakinggan ni Joem at mas binilisan pa ang paglabas masok ng daliri nito sa kanya. Bahagya rin nito kinakagat-kagat ang kanyang tainga na siyang nagpapakiliti sa kanya. Ngunit kalaunan ay naging mas marahas na ito. Nasasaktan na siya sa lahat na ginagawa ng asawa.

Dahil sa kalasingan ay hindi niya makontrol ang pagnanasa sa kanya ng asawa. Buong pwersa niyang nilalabanan ang ginagawa ng asawa para matigil ito ngunit dinaganan pa siya nito.

Lalong nagpahirap sa kanya upang makawala sa marahas na pagroromansa sa kanya. Her tears start to fall on her pillow. She's trying to escape his brutal romance from her husband. She needs more courage to push him para gisingin ito sa matinding pananakit sa kanya. s****l abuse is not healthy for a relationship lalo na kung karapatan ng babae na igalang at mahalin.