Chasing the Cold Vampire Prince

Chapter 4

Tahimik ang buong hallway ng St. Rosendale nang maglakad mag-isa si Laxriel Chavez. Hawak niya ang maliit na notebook, nagha-humming habang paakyat sa library.

“Okay, Chavez,” bulong niya sa sarili. “Today’s the day. Phase four na. Emotional impact. Kailangan makita na ni hubby na seryoso ako sa pursuit.”

Pero sa gitna ng kanyang paglalakad, bigla siyang nakaramdam ng kakaiba. Para bang humina ang mga ilaw ng corridor, at lumamig ang paligid. Napahinto siya at napatingin sa likod. Walang tao.

“Serene? Don’t tell me iniwan mo na naman ako—” hindi pa natatapos ang salita niya, biglang may malamig na kamay na humawak sa kanyang braso.

“W–what the—?!”

Bago pa siya makasigaw, malakas siyang hinila ng aninong lalaki. Saglit lang niyang nakita ang maputlang mukha nito, ang pulang-pulang mata, at ang mapanuksong ngiti. At bago pa niya maunawaan, parang isang iglap lang… ibang lugar na ang kinatatayuan niya.

---

Nasa isang madilim na silid siya — abandoned laboratory ng lumang science building. Nakakalat ang sirang upuan, kalawangin ang mga bakal, at basag ang mga salamin. Amoy alikabok at lumang kemikal ang buong paligid.

“Wh–what the heck?! Paano ako napunta dito?” bulong niya, nanlalaki ang mga mata.

Sa harap niya, nakatayo ang estrangherong lalaki. Maputla ang balat, halos kasing puti ng marmol, at ang mga mata nito’y kulay pula na kumikislap sa dilim. Nakangiti ito, bahagyang naglalaway.

“Such a sweet scent…” bulong nito habang dahan-dahang lumalapit. “Matagal na akong nagugutom, pero ngayon… parang jackpot.”

Napaatras si Laxriel, halos madapa sa sira-sirang mesa. “W-wait! Who the hell are you?! Bakit ako?!”

Hindi sumagot ang lalaki. Huminto ito ilang hakbang mula sa kanya, sabay nilapit ang ilong sa ere — parang inaamoy siya. “Your blood… it’s different.”

Halos mabingi si Laxriel sa malakas na t***k ng sariling puso. Hindi siya makasigaw, hindi siya makatakbo. Para siyang na-freeze sa kinatatayuan niya.

---

Pero bago pa siya tuluyang lapitan ng estranghero, biglang bumukas ang pinto ng lumang silid. May malamig na presensya ang pumasok, mas malamig pa kaysa sa hangin sa loob.

At doon… isang pamilyar na pigura ang lumitaw.

Khyro Sev Dravenhart.

Malamig ang mga mata, pero matalim ang tingin niya sa pulang-eyed na estranghero.

“Get away from her.”

Nagtilian ang mga basag na bintana nang biglang umihip ang malakas na hangin. At sa unang pagkakataon, nakita ni Laxriel si Khyro hindi bilang ‘hubby’ niyang pinupursue… kundi bilang isang nilalang na hindi niya lubos na maintindihan.

“Get away from her.”

Malamig na utos ni Khyro Sev Dravenhart, ang boses niya parang tunog ng yelo na puputol ng bakal.

Napangisi ang Dark Vampire, tumalikod para harapin siya. “So, the prince finally shows himself.”

Nanlaki ang mata ni Laxriel. Prince? Ano raw? Pero hindi niya nagawang mag-isip nang matagal dahil biglang lumapit si Khyro sa kanya. Saglit niyang naramdaman ang init ng palad nito nang hawakan siya sa balikat.

“Close your eyes.”

“What?!”

“Laxriel,” mariing ulit ni Khyro, mas malapit ang mukha sa kanya ngayon. Malamig pero may kakaibang bigat ang tono niya. “Close your eyes and don’t peek. Do not open them… no matter what you hear.”

Parang biglang bumagal ang oras. Ramdam ni Laxriel ang t***k ng puso niya sa sobrang lapit ni Khyro, at kahit litong-lito siya, napasunod siya. “O-okay…” bulong niya, sabay pikit ng mahigpit.

---

Sa loob ng silid, tanging kaluskos at tunog ng basag na kahoy ang narinig niya. Pagkatapos… isang kakaibang ugong, parang tunog ng mababang halakhak na may kasamang alulong.

“I’ve waited for this, Dravenhart,” sabik na sabi ng Dark Vampire. “Your clan can’t hide forever.”

Tahimik si Khyro nang ilang sandali… bago sumagot sa boses na mababa, mabigat, at malamig na malamig.

“You shouldn’t have touched her.”

At doon nagsimula ang kaguluhan.

Narinig ni Laxriel ang biglang pagkabasag ng mesa, ang pagtilapon ng mga bakal na upuan, at ang tunog ng dalawang mabibigat na katawan na nagbabanggaan. May huni rin ng parang hayop — mabangis, mabangis na growl — na nagpataas ng balahibo niya.

“Don’t open your eyes,” naalala niyang bilin ni Khyro. Kaya kahit nanginginig ang tuhod niya, pinilit niyang sumunod.

---

Ngunit kahit pikit, naramdaman niya ang init ng hangin nang may biglang lumipad na apoy malapit. Narinig niya rin ang sigaw ng Dark Vampire.

“Your bloodline will fall with you!”

Kasunod nito, isang malakas na kalabog — parang pader na bumigay. Hanggang sa sumunod ang katahimikan… maliban sa mabigat na paghinga ni Khyro.

Maya-maya, naramdaman ni Laxriel ang malamig na kamay na bahagyang humawak sa kanyang pulso.

“You can open your eyes now,” mahina ngunit mariing sabi ni Khyro.

Dahan-dahang dumilat si Laxriel. At ang bumungad sa kanya: ang silid, halos wasak, may mga marka ng kalmot at sira. Sa gitna, nakatayo si Khyro — walang gasgas, pero ang presensya niya mas nakakatakot at mas misteryoso kaysa dati.

“W-what just happened…?” bulong ni Laxriel, nanginginig ang boses.

Hindi agad sumagot si Khyro. Tumingin lang siya sa dalaga, malamig pa rin ang mga mata pero may bakas ng pag-aalala.

“You don’t need to know,” sagot niya sa huli. “Ang mahalaga… ligtas ka.”

Nakatulala pa rin si Laxriel Chavez, halos hindi makahinga sa nakita. Kahit hindi niya sinilip ang mismong laban, sapat na ang resulta para magulo ang isip niya.

Wasak ang mga mesa. Ang pader, may malaking uka na parang binangga ng halimaw. At si Khyro—nakatayo sa gitna, parang walang nangyari. Walang sugat, walang galos.

Parang… imposible.

“W-what just happened…?” nauutal niyang tanong, halos pabulong.

Saglit lang siyang tiningnan ni Khyro Sev Dravenhart, malamig ang ekspresyon, pero may kakaibang lambing sa tono ng boses niya.

“Wala kang nakita. Forget this ever happened.”

“Forget?!” Halos mapalakas ang boses ni Laxriel. “Hubby, buong laboratory ang bumagsak, tapos sasabihin mo lang na wala?!”

Napakunot ang noo ni Khyro. “Stop calling me that.”

“Never.” Tumayo siya, pilit na pinapakalma ang sariling kaba. “At saka, hindi ko kayang i-forget. Hindi normal ‘to. You’re not normal. Who… who are you, really?”

Tahimik si Khyro. Ilang segundo, tinitigan lang niya ang dalaga, parang nagdadalawang-isip kung sasagutin ba niya o hindi. Sa huli, umiling lang siya.

“I already told you. You don’t need to know.”

---

Habang lumalakad ito papalayo, biglang sumulpot ang inis at kaba sa dibdib ni Laxriel. Agad niya itong sinundan, halos madapa sa mga basag na kahoy.

“Khyro, teka lang!” Hinila niya ang manggas ng uniporme nito. “Ano ka ba talaga? Bakit parang—”

Biglang huminto si Khyro at lumingon. Malapit na malapit ang mukha nila, at ramdam ni Laxriel ang malamig na hininga nito.

“Don’t push it, Laxriel.” Mababa at malamig ang boses, pero sa ilalim nito, may bahid ng pakiusap. “Kung gusto mong manatiling ligtas… huwag mo nang alamin.”

Para bang natigilan si Laxriel. Imbes na matakot, mas lalo lang siyang nakaramdam ng kakaiba. Safe? So… concerned siya sa’kin?

---

Pag-uwi nila sa dorm, hindi mapakali si Laxriel. Habang nakahiga sa kama, yakap ang unan, halos mabaliw sa kaiisip.

“Bes, anong nangyari?” tanong ni Serene Valcrest na galing sa kabilang kama, nakatingin sa kanya.

Nagmulat si Laxriel, sabay buntong-hininga. “Bes, alam kong tatawa ka… pero I swear, si hubby may superpowers.”

Napataas ang kilay ni Serene. “Superpowers? As in, what, Iron Man level?”

“Hindi! As in legit na… hindi ko ma-explain. Parang… iba siya.” Napahawak siya sa dibdib, ramdam pa rin ang bilis ng t***k ng puso niya. “At kahit alam kong delikado, kahit hindi ko maintindihan…”

Ngumiti siya, mahina pero totoo. “…mas lalo ko siyang gustong makilala.”

---

Samantala, sa rooftop ng dorm ng mga Dravenhart, nakaupo si Khyro mag-isa, nakatingin sa buwan. Mahigpit ang hawak niya sa railing, at malamig ang ihip ng hangin.

“She saw too much,” mahina niyang bulong. “If this keeps up… she’ll be dragged into our war.”

At kahit pilit niyang ikinukubli sa sarili, alam niyang totoo ang kinatatakutan niya:

Kung hindi siya mag-iingat… magiging kahinaan niya si Laxriel Chavez.