Mas natawa ako upang iwala ang tensyong nararamdaman, bigla akong nakaramdam ng pagkabahala at hiya. Wala pa sa tamang huwisyo nang mag-iwas ako ng tingin kay August at lihim na napalunok sa sariling laway.
"Ano ka ba..." mahinang sambit ko habang pigil ang hininga.
Mayamaya pa nang makarinig na lang ako ng pag-click, kasabay nang pagkalas ng seatbelt ko. Si August pala ang nagtanggal, kaya marahil nilapitan niya ako. Mas lalo akong kinapitan ng hiya sa katotohanang iyon.
"But it's true, Andrea. Dati mo pa naman sigurong alam na crush kita," tumatawang dugtong nito dahilan para maputulan ako ng dila. "Hmm, let's go?"
Marahan akong tumango, hindi na rin ako nakapagsalita. Hindi ko na hinintay na unang makababa si August, maagap kong binuksan ang pintuan sa gilid ko at mag-isang bumaba.
