(Aira’s POV)
Hindi pala sapat ang salitang ligtas para gumaan ang pakiramdam.
Akala ko, kapag tumahimik na ang paligid—kapag bumalik na sa pwesto ang mga bantay, kapag humupa na ang bulungan sa labas ng pinto, kapag wala na akong naririnig na yabag sa hallway—susunod din ang katawan ko. Na parang sasabay siya sa katahimikan, babagal, titigil, at hahayaan akong huminga nang buo.
Pero hindi pala ganun ang katawan ng isang Snowborn.
Nakahiga ako sa kama, nakatagilid, yakap ang sarili na parang may mapipigilan akong kumawala. Tahimik ang kwarto, pero sa loob ko, parang may mabagal na unos—hindi ‘yung naninira agad, kundi ‘yung paulit-ulit lang. Yung hindi ka tinatamaan nang isang beses, pero hindi ka rin binibitawan.
Ang lamig, hindi galing sa hangin.
Hindi rin dahil gabi.
Galing siya s
