CHAPTER 20
1018 Words
(Aira’s POV)
Hindi ako okay.
Hindi ‘yong klaseng hindi okay na kaya mong i-shrug off pagkatapos uminom ng tubig o huminga nang malalim. Ito ‘yong klase ng lamig na parang galing sa loob ng buto mo—umaakyat sa dibdib, kumakapit sa ugat, at ayaw bumitaw kahit anong gawin mo.
Snowborn.
Hindi lang title. Hindi lang bloodline.
Isa siyang kondisyon. Isang sumpa.
Nakahiga ako sa kama, balot sa makapal na kumot, pero wala ring silbi. Ang lamig hindi galing sa paligid—galing siya sa akin. Every breath felt sharp, parang may manipis na yelo sa loob ng baga ko.
Huminga ako nang mabagal. Isa. Dalawa. Tatlo.
Still cold.
Kaya pala hindi ako pinatulog mag-isa.
Naroon si Cassian, nakaupo sa gilid ng kwarto, hindi nagsasalita. Hindi rin umaalis. Parang anino—steady, present, watching. Hindi niya ako tinititigan nang diretso, pero ramdam ko ang presensya niya sa bawat galaw ko.
“You’re shaking,” sabi niya sa wakas, boses mababa pero malinaw.
Hindi ko na itinanggi. “I can’t stop it.”
He stood up and walked closer. Hindi siya humawak agad. Tumigil muna siya sa tabi ng kama, parang nagbibigay ng choice. Space. Respeto.
“That’s because you’re fighting it,” he said. “Your body thinks it’s under attack.”
Napangiti ako nang mahina. “It is.”
Tahimik siya saglit. Then, “May I sit?”
Tumango ako.
Umupo siya sa gilid ng kama. The mattress dipped slightly, and for some reason… parang may konting init na pumasok sa espasyo. Hindi literal. Hindi magic. Presensya lang.
“Snowborns don’t regulate temperature the way humans do,” he continued. “Your body reacts to stress by lowering it. Survival instinct.”
“So I freeze myself to feel safe?” tanong ko, may halong pait.
“Yes.”
Napapikit ako. “That’s stupid.”
“No,” he corrected calmly. “It’s efficient. But dangerous when left unchecked.”
Lalong nanginig ang mga kamay ko. Hindi dahil sa sinabi niya—kundi dahil sa paraan niya ng pagsasalita. Hindi ako kinakaawaan. Hindi rin niya ako tinatrato na parang bomba. Para lang akong… fact.
At somehow, mas gumaan ‘yon.
“Cassian,” mahina kong tawag. “What if this never stops?”
He didn’t answer right away. Instead, dahan-dahan niyang inabot ang kumot at inayos sa balikat ko—ingat, parang natutong mag-alaga ng isang bagay na pwedeng mabasag.
“Then we manage it,” he said. “Together.”
Together.
Hindi ko alam kung bakit, pero doon ako mas kinabahan.
“Hindi ba delikado ‘yan?” tanong ko. “Being close to me?”
His jaw tightened slightly. “Everything about you is dangerous right now. That doesn’t mean I walk away.”
Napadilat ako, tumingin sa kanya.
Ang lapit niya. Mas malapit kaysa dati. Hindi niya ako hinahawakan—pero parang ramdam ko ang init ng katawan niya sa hangin sa pagitan namin. Ang lamig sa dibdib ko nagwawala, confused, reacting.
Too close.
“That’s not smart,” sabi ko, pilit na pabiro.
He met my eyes. “I’m not trying to be smart.”
Tumahimik kami.
Hindi ‘yong awkward silence. ‘Yong mabigat. Loaded. Parang may gustong mangyari pero parehong alam na hindi pwede.
Ramdam ko ang frost sa balat ko, gumagalaw, parang naiirita. Hindi niya gusto ang init. Hindi niya rin gusto ang presensya ni Cassian—pero hindi rin niya ito tinutulak palayo.
Conflict.
“Your temperature’s dropping again,” bigla niyang sabi.
“Sorry.”
“Stop apologizing,” he said immediately. “This is not your fault.”
Parang may kumurot sa dibdib ko. “Lahat na lang, sinasabi mong hindi ko kasalanan.”
“Because it isn’t.”
“Even if I bring danger to your pack?”
His eyes darkened. “Winterfang has survived worse than fear.”
“And me?”
He leaned in slightly, just enough that ramdam ko na ang init niya sa mukha ko. “You’re not worse. You’re just different.”
My heart skipped. Hindi romantic words. Walang drama. Pero mas tumama.
The cold inside me spiked—then hesitated.
Something inside me wanted to lean closer. Something wanted to steal that warmth, kahit sandali lang. Pero may parte rin sa akin na natatakot. Dahil alam ko—kung lalapit pa ako, hindi ko alam kung kaya kong umatras.
“Cassian,” mahina kong sabi, warning.
He froze. Like he understood exactly what I meant.
“I won’t cross a line,” he said. “But I won’t leave you alone either.”
Parang mas delikado ‘yon.
He reached for a chair and pulled it closer sa kama, pero hindi na bumalik sa gilid ko. He sat there instead, close enough na ramdam ko pa rin siya, pero may distansya.
Boundaries.
Respeto.
At mas lalo akong nalito.
“Try this,” he said. “Focus on grounding, not suppression. Don’t push the cold away. Acknowledge it.”
“Okay…”
“Then focus on something stable,” he continued. “Something real.”
Tumitig ako sa kanya bago ko napigilan ang sarili ko.
He noticed. His lips pressed into a thin line. “Not me.”
Napatawa ako nang mahina, kahit nanginginig pa rin. “Too late.”
For a moment, muntik na siyang ngumiti.
The frost inside me slowed. Hindi nawala. Pero kumalma. Parang napagod.
“Good,” he said softly. “You’re learning.”
Huminga ako nang mas maluwag ngayon. Hindi pa rin komportable. Pero hindi na rin ako naghihirap.
“Cassian?”
“Yes.”
“Why are you doing this?”
He didn’t dodge the question. “Because if I don’t, no one else will do it right.”
Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o matakot.
Unti-unti, bumigat ang mga talukap ko. Ang lamig nandoon pa rin, pero manageable na. Safe. Controlled—for now.
Bago ako tuluyang makatulog, narinig ko siyang magsalita ulit.
“Get some rest,” he said quietly. “I’ll be right here.”
At sa unang pagkakataon mula nang tumakbo ako sa snow… naniwala ako.
- Writer
