CHAPTER 19
1063 Words
(Aira’s POV)
Nagising ako sa lamig.
Hindi dahil sa hangin. Hindi dahil sa snow na tumatagos sa bintana.
Kundi dahil may gumising sa loob ko.
Parang may humawak sa puso ko—hindi mahigpit, hindi marahas, pero sapat para ipaalala na kilala nila ako. Na kahit anong gawin kong pagtakas, may bahagi ng akin na naiwan sa kanila.
The frost inside me shifted.
Hindi siya sumabog. Hindi rin siya nagpanic.
Parang sundalong nagising sa hudyat.
Napaupo ako sa kama, hinihingal, ang mga daliri ko nanginginig habang nakakapit sa kumot. Ramdam ko ang pulso ng sarili kong kapangyarihan—steady, mabagal, pero gising na gising.
“Aira.”
Napahinto ang paghinga ko.
Hindi ko alam kung boses ba ‘yon sa hangin, sa isip ko, o sa mismong dugo ko. Pero sigurado ako sa pinanggalingan.
Snow Court.
Parang may malamig na kamay na dumulas sa spine ko. Hindi masakit. Mas malala pa roon—pamilyar.
Hindi sila pumasok sa teritoryo. Hindi rin sila umatake.
Pero sapat ang lapit nila para maramdaman ko ang presensya nila—parang aninong nakatayo sa likod mo kahit nakapikit ka.
Bumukas ang pinto ng kwarto.
Cassian was already there.
Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nagulat. Parang alam na niya bago pa ako tuluyang magising. Mata niyang diretso sa akin—sharp, assessing, pero may kakaibang lambot sa ilalim ng lahat ng ‘yon.
“You felt it,” he said.
Tumango ako, nilulunok ang buo sa lalamunan ko. “They’re not attacking.”
His brow furrowed slightly. “But they’re close.”
“Yes.”
Isang hakbang lang ang pagitan namin, pero ramdam ko agad ang epekto ng presensya niya. Parang humupa ang ingay sa loob ko. Parang may humawak sa balikat ng takot ko at sinabing mamaya na.
“Where?” tanong niya.
“East border,” sagot ko agad. “Near the old pines. Hindi sila gumagalaw… pero nakatingin sila.”
Cassian’s jaw tightened—not in fear, but calculation.
He turned away, already pulling on his coat. “Stay behind me. Whatever happens, you do not step forward unless I say so.”
Tumayo ako, kahit mabigat ang katawan ko. “Hindi ako magtatago.”
He stopped, then looked back at me slowly. “You’re not hiding. You’re surviving.”
Hindi ako sumagot. Kasi alam kong pareho kaming tama.
Paglabas namin sa hallway, ramdam ko na ang buong pack. Walang sigawan. Walang kaguluhan. Pero bawat isa alert—mga mata na sumusunod sa bawat galaw namin, mga katawan na handang gumalaw anumang oras.
Mara appeared sa dulo ng pasilyo, ang mga mata niya may bahagyang glow—wolf instincts fully awake.
“Alpha,” sabi niya. “Scouts confirmed it. Tatlo sila.”
Tatlo.
Hindi battalion. Hindi execution squad.
Emissaries.
Messages were always worse than attacks.
Lumabas kami sa gabi, at doon ko naramdaman kung gaano kabigat ang katahimikan. Ang snow sa ilalim ng paa namin ay hindi lang basta yelo—parang nakikinig. Ang hangin ay parang may hinihintay na utos.
At doon ko sila nakita.
Tatlong pigura sa mismong hangganan ng teritoryo. Hindi sila tumatawid, pero malinaw ang intensyon. Ang mga balabal nila ay puti—hindi tela, kundi parang hinabing yelo. Ang mga mukha ay kalahating natatakpan ng frost sigils na gumagalaw na parang buhay.
At sa sandaling tumapak ako sa liwanag ng buwan—
kumilos ang frost ko.
Hindi sumabog. Hindi umatake.
Pero parang umunat ang hangin, parang may huminga sa pagitan namin.
The middle emissary lifted their head slowly.
“Aira, the Snowborn,” malamig na boses, kontrolado, parang bawat pantig ay pinag-isipan. “You finally stand where you belong.”
Parang may kumurot sa dibdib ko—hindi sakit, kundi alaala.
Cassian stepped forward instinctively, ang katawan niya bahagyang humarang sa akin. Hindi niya ako tinignan—pero ramdam kong nandun siya.
“You’re trespassing,” sabi niya, boses mababa pero malinaw.
The emissary tilted their head, amused. “This land does not recognize your claim, Lycan King.”
Cassian’s aura flared—hindi visual, pero ramdam sa balat. “Then you’ll learn.”
The emissary smiled, mabagal at malamig. “She remembers, doesn’t she?”
Biglang sumikip ang ulo ko.
Flash.
Puting bulwagan. Mga simbolong inuukit sa yelo. Ang tunog ng pagpatak ng dugo sa snow.
“Stop,” mahina kong sabi, napahawak sa sentido ko.
Agad kong naramdaman ang presensya ni Cassian—mas malapit, mas solid.
“You will not touch her mind,” mariin niyang sabi.
“Oh, but we already have,” sagot ng isa pa. “She was ours before she was yours.”
Something inside me snapped—not galit, kundi clarity.
“I was taken,” sabi ko, lumalabas ang boses ko nang mas matatag kaysa sa inaasahan ko. “Not chosen.”
Sandaling tumahimik ang hangin.
“You survived,” sabi ng gitnang emissary. “That alone makes you dangerous.”
Cassian’s hand hovered near mine—hindi niya ako hinawakan, pero sapat na para maramdaman kong hindi ako babagsak.
“She stays,” sabi niya. “You leave.”
“You think this is a negotiation?” tanong nila.
“No,” sagot ni Cassian. “It’s a warning.”
Ang frost sa ilalim ng paa ko ay kumalat—manipis, elegante, kontrolado. Hindi destructive. Hindi wild.
Intentional.
For the first time, nakita ko ang pag-iingat sa galaw nila.
“You are unfinished,” sabay-sabay nilang sabi. “The ritual was interrupted. The bond incomplete.”
“I am not unfinished,” sagot ko. “I am interrupted—and I choose how I end.”
The silence that followed was heavy.
Then they stepped back.
Isa. Dalawa. Tatlo.
Hindi talo. Hindi panalo.
Delay.
“This is not over,” sabi nila bago tuluyang maglaho sa snow.
Tahimik ulit ang gabi.
Pero alam kong may binuksang pinto sa loob ko—at hindi na ito magsasara.
Cassian turned to me. “Are you hurt?”
Umiling ako. “Hindi. Pero… may bumalik.”
“Tell me.”
“I was part of something,” sabi ko. “At hindi nila natapos.”
His voice was steady. “Then we finish it. On your terms.”
Tumingin ako sa border, frost humming softly under my skin.
Hindi na ako tumatakbo.
At alam kong sa susunod na magkita kami ng Snow Court…
hindi na lang sila ang may hawak ng alaala.
- Writer
