CHAPTER 6
1133 Words
(Cassian’s POV)
Bumagsak si Aira sa mga braso ko.
Kanina lang nanginginig siya, humihingal, para bang nalulunod sa sarili niyang isip—tapos bigla na lang siyang bumagsak sa akin, sobrang lamig na parang paso.
“Aira.”
I said her name once.
Matigas. Kontrolado.
No response, of course.
Bumagsak ang ulo niya sa balikat ko, mababaw ang hininga, malamig ang balat… pero buhay.
Sobrang lamig lang.
“Damn it.”
Hinila ko siyang mas mahigpit, kahit nagrereklamo ang utak ko. Ang wolf ko sa loob—balisa, agresibo, protektado sa paraang hindi tama.
Hindi ko naman siya kilala. Delikado siya. Banta siya sa lahat ng pinoprotektahan ko.
Pero ang yakapin siya… parang tama.
Mine, my wolf growled.
Pinutol ko agad iyon.
“No,” I said out loud, grounding myself as I lifted her fully into my arms. “Not yours. Not anyone’s.”
Nakasabit pa rin ang mga daliri niya sa shirt ko, nanigas na parang kahit walang malay, kumakapit pa rin siya sa’kin.
Huminga ako nang malalim at pinilit kumilos.
May bitak ang bintana. Yelo ang sahig. Bumaba ang temperatura nang halos sampung degrees.
At siya ang gumawa nito.
Hindi kaya ng tao. Hindi kaya ng wolf. Kahit witches, hindi kayang gumawa nito nang walang paghahanda.
“Aira… what are you?”
Hindi siya sumagot. Siyempre.
Inihiga ko siya sa kama, pero nang binitawan ko siya, biglang kumalat ulit ang frost—para bang nagrereact siya sa paglayo ko.
Nagpigil ako ng mura.
“This girl is going to destroy my sanity.”
Dahan-dahan kong hinawakan ang pisngi niya gamit ang likod ng kamay ko.
Malamig.
Sobrang lamig.
Pero nang dumikit ang balat ko sa kanya, huminto ang frost.
Hindi natunaw.
Hindi nawala.
Huminto lang.
She responds to us, my wolf murmured.
Hindi ko siya pinansin at sinuri ang pulso ni Aira—mahina pero steady. Mababa ang hinga.
Hindi siya mamamatay. Pero hindi rin siya stable.
Humarap ako sa pinto.
“Mara!” sigaw ko. “Get in here!”
Halos agad ang yabag niya—mabilis, alerto. Binuksan niya ang pinto, handang makipaglaban, pero natigilan nang makita ang kwarto.
“What in the—Cassian, the temperature—”
“It’s her.”
Mas matigas ang boses ko kaysa sa plano ko. “She lost control.”
Tiningnan ni Mara ang bitak sa bintana, ang yelo sa dingding, ang maputlang babaeng nakahiga sa kama ko.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin—hindi makapaniwala.
“She’s not human.”
“I know.”
“Then what the hell is she?”
Tumingin ulit ako kay Aira.
Kumakabog ang pilik-mata niya, parang may kinakalaban sa panaginip. May manipis na niyebe na lumalabas sa balat niya, natutunaw sa hangin.
Mukha siyang marupok.
Madaling mabasag.
Pero ang lakas sa loob niya… kayang pumatay ng buong pack sa isang iglap.
“I don’t know,” I admitted. “But I’m not letting her out of my sight.”
Tinitigan ako ni Mara—mahaba.
“Alpha,” maingat niyang sabi, “you’re getting attached.”
Nag-clench ang panga ko.
“I’m not.”
“You are.”
“Mara—”
“Aira is dangerous,” putol niya. “You have a daughter. A pack. A throne. And yet you let her sleep here? Touch you? Lose control next to you?”
Mas lalo akong napatingin kay Aira.
Bukas ang labi niya, hindi pantay ang hinga. Yung buhok niyang may pilak, nakalatag sa unan. Yung kamay niya, kumikilos parang may hinahanap.
…parang ako ang hinahanap.
Napakuyom ang dibdib ko.
“She’s scared,” bulong ko. “She doesn’t know what she is. She’s not doing this on purpose.”
Nagkrus ng braso si Mara. “Doesn’t matter. She could kill someone without realizing it.”
Nanlamig ang tono ko.
“She’s staying.”
“Cassian—”
“She’s staying,” ulit ko, may Alpha command na sa bawat salita. “Under my protection.”
Pinakawalan ni Mara ang isang mahaba, pagod na buntong-hininga.
“Fine. But at least let me bring a healer.”
“No.”
“Cassian—”
“She reacts to strangers.” Umiling ako. “Her powers spike when she panics.”
“And you think she won’t panic around you?”
Hindi ako sumagot.
Kasi hindi ko alam kung bakit hindi siya.
Hindi ko alam bakit siya kumakalma kapag hinahawakan ko. Bakit humihinto ang frost kapag tinitingnan niya ako. Bakit sumusunod sa boses ko ang magic niya.
Walang sense.
Pero nangyayari.
Napahawak si Mara sa sentido. “I’ll reinforce the guards outside your room. Just in case.”
“She won’t.”
“You don’t know that.”
I did.
Hindi ko maipaliwanag.
Pero alam ko.
“Just do it,” mahina kong sabi.
Tumango siya, mabigat ang hakbang habang lumalabas. Sinara niya ang pinto.
Tahimik ulit.
Si Aira lang ang maririnig—maliit, mahina, hindi pantay na paghinga.
Umupo ako sa gilid ng kama, napasabunot ng buhok.
“What am I doing…?”
Dapat ininterrogate ko siya. Dapat pinaghahandaan ko ang pagpapaalis. Dapat inuuna ko ang anak ko.
Pero ang kamay ko… inabot ang kamay niya.
Hindi ko sinadya.
Hindi ko pinag-isipan.
Gumalaw lang ako.
Malamig ang daliri niya sa palad ko—pero nang magkadikit kami, unti-unting humina ang lamig.
Nag-react siya.
Sa akin.
“You’re going to be trouble,” mahina kong sabi.
Umusog siya, kumunot ang noo—parang narinig niya ako.
At may kumurot sa dibdib ko. Malalim. Masakit.
No.
Tumayo ako bigla, lumayo sa kama.
Hindi normal ‘to. Hindi safe. Hindi ko dapat nararamdaman ‘to para sa isang estranghero.
Isang estrangherong halos mamatay sa mga bisig ko kanina.
Pinisil ko ang panga ko.
“I should’ve left you in the snow.”
The words were harsh.
Pero kahit sinabi ko iyon, sumakit ang dibdib ko—kasi naalala kong bumagsak siya sa akin, naghihingalo.
Bumalik ako sa kama.
Dahan-dahan. Parang pinipilit ang sarili.
Maulap ang hininga niya sa lamig ng hangin.
Inayos ko ang buhok niya.
At… tumagilid siya papunta sa kamay ko.
Walang malay. Mahina. Nagtitiwala.
Tumigil ang puso ko.
…No.
This shouldn't be happening.
Tinanggal ko ang kamay ko—
—pero nahawakan ng daliri niya ang manggas ko.
Mahina. Pero sapat para patigilin ako.
Mahina siyang bumulong—parang tunog-luha.
“Don’t… leave…”
Nawala ang hininga ko.
Bumagal ang lahat.
Gustong sumugod ng wolf ko, halos nagmamakaawa.
Nilunok ko ang sakit sa lalamunan at naupo ulit sa tabi niya.
“I’m not going anywhere,” I said softly.
Lumuwag ang kapit niya, pero hindi niya binitawan.
Bumalik siya sa malalim na tulog.
At nanatili ako.
Watching her. Guarding her. Fighting myself.
Because the truth was undeniable now.
This girl was going to change everything.
Whether I wanted her to or not.
- Writer
