CHAPTER 7
1349 Words
(Aira’s POV)
Warm.
Real. Yung init na parang lumalambot ang buong katawan mo.
’Yun agad ang naramdaman ko bago muling nagbuo ang mga senses ko—parang unti-unting tinatahi ang ulap sa utak ko. Mabigat ang talukap ko nang dumilat ako, at may mahina, pamilyar na amoy ng cedar smoke sa hangin.
Cedar.
Warm.
Strong.
Cassian.
Napigil ang hininga ko.
Pinilit kong imulat nang buo ang mga mata ko—at agad akong natigilan.
May nakaupo sa tabi ko.
Isang maliit na pigura. Naka-upo sa gilid ng kama, naka-yakap sa tuhod niya, nakalawit ang fluffy socks niya sa gilid.
Bella.
Nakasandal ang baba niya sa tuhod habang nakatitig sa akin—malaki ang mga mata, tahimik, parang binantayan niya ako buong magdamag.
“Hi,” mahinang sabi niya.
Paos ang boses ko. “Hi… Bella.”
“Natatakot ako kagabi,” bulong niya, lumapit pa. “Sabi ni Daddy pagod ka lang. Pero hindi ka humihinga nang tama. At ang lamig-lamig.”
Inabot niya ang kamay ko—ang maliliit niyang daliri, dumampi sa akin.
May mahinang kislap ng malamig na hangin na dumaan sa pagitan namin, at namilog ang mata ni Bella… pero hindi siya umatras.
Sa halip, ngumiti siya.
Isang maliit, inosenteng ngiti na parang pumisil sa dibdib ko.
“You’re not scary,” sabi niya. “You’re just shiny.”
Shiny?
Bago pa ako makapagtanong, itinuro niya ang kamay ko.
May manipis na kislap ng yelo sa balat ko—parang moonlight sa salamin. Agad kong binawi ang kamay ko, nahihiya.
“I’m sorry,” bulong ko. “Hindi ko sinasadya—”
“You don’t have to be sorry,” sagot niya kaagad. “Daddy’s the one who’s worried.”
Worried.
Bumigat ang dibdib ko.
Cassian.
Nag-aalala… para sa’kin?
Naalala ko ang huli kong nakita—ang panic, ang takot, ang yelong sumabog mula sa katawan ko parang bagyong pilit kumakawala—
Tapos mga braso niya.
At ang boses niyang nagsasabing ligtas ako.
Napakuyom ang tiyan ko. Hindi ako sanay sa safety. O init. O yakap ng kahit sino—lalo pa ng isang katulad niya. Yung tipong naglalakad na araw.
Umusod si Bella, marahang isinandal ang ulo niya sa braso ko.
Napatingin ako, nanigas na naman.
“Bella, sweetheart, baka—”
“I want to stay until Daddy comes back,” sabi niya. “He told me to watch you. So I’m watching.”
Parang lumundag ang puso ko.
Sinabi ni Cassian… na bantayan niya ako?
Bakit?
Hindi ko natuloy ang sarili kong tanong dahil may narinig akong mahihinang boses sa labas ng pinto.
Matatalas. Mapanghusga. Hindi man lang nagpapababa ng boses.
“Why is she still in the Alpha’s room?”
“She’s dangerous. I felt the temperature drop from the hall last night.”
“The Alpha is letting a stranger stay in his chambers? What if she hurts the pup?”
Parang may humigpit sa lalamunan ko.
Hindi mukhang naintindihan ni Bella, pero mas hinigpitan niya ang hawak sa braso ko at tinignan ang pinto na parang kaya niyang sunugin ’yon gamit ng tingin.
“They’re being mean,” sabi niya, naka-pout. “Daddy said no one is allowed to be mean to you.”
Napakurap ako.
Sinabi ni Cassian… ’yon?
Hindi ko alam anong gagawin sa ganung kabait. Hindi ko alam saan ilalagay sa puso.
May mga papalapit na yabag—malalakas, kontrolado, pamilyar.
Agad na tumigil ang mga bulungan.
At may malamig, malalim na boses na nag-utos:
“Move.”
Kahit sa likod ng pinto, tumindig ang balahibo ko.
Nagningning si Bella. “Daddy!”
Bumukas ang pinto—at pumasok si Cassian.
Parang napuno kaagad ang buong kwarto. Hindi lang dahil sa laki niya, kundi dahil sa bigat ng presensya niya—parang bagyong naka-kahon sa katawan ng isang tao.
Tiningnan niya muna si Bella.
Tapos ako.
Tumigil ang mundo.
Mabilis niya akong tiningnan—sobrang bilis na parang ayaw ipahalata—at may dumaan na kunot ng… ginhawa? Pagkatapos, mabilis niyang itinago sa seryosong panga.
“You’re awake,” sabi niya.
Tumango ako, umupo nang diretso kahit ayaw kong bitiwan ang kumot na parang proteksyon ko. “I’m… sorry. About last night. Hindi ko sinasadya—”
Bahagya niyang tinaas ang kamay.
“Don’t apologize.”
Malalim ang boses niya. Matatag.
Masyadong banayad para maging utos.
Masyadong mabigat para maging casual.
Nagkalat ang t***k ng puso ko.
Tumakbo si Bella papunta sa kanya. Agad siyang yumuko, buhat sa anak niya na parang wala lang ang bigat. Yumakap si Bella sa leeg niya.
“Daddy, Ate Aira’s shiny again.”
Nagkunot ang noo ni Cassian. “Shiny?”
“She sparkles.”
Mabilis tumingin si Cassian sa kamay ko.
Nilunok ko ang kaba at tinakpan ang mga daliri ko sa kumot.
“It’s nothing,” mabilis kong sagot. “Reaction lang. Pag… na-o-overwhelm ako.”
“Were you overwhelmed just now?” tahimik niyang tanong.
Oo.
Pero hindi ang iniisip niya.
Umiling ako.
Hindi siya mukhang kumbinsido.
Hinila ni Bella ang buhok niya. “Daddy, Ate Aira didn’t do anything wrong. The people outside were mean.”
Biglang tumahimik ang hangin.
Tumingin si Cassian sa pinto—dumilim ang mga mata niya, parang anino sa nagyeyelong lupa.
“Who?” malamig niyang tanong.
“Daddy,” buntong-hiningang sagot ni Bella, “I’m not supposed to snitch.”
Nagkuyom ang panga ni Cassian.
Naglunok ako. “It doesn’t matter. Natatakot sila. Dapat lang.”
Mabilis siyang tumingin sa akin. “You are not a threat.”
“Paano mo alam?” Napakagat ako sa labi. “I nearly—”
“You lost control,” putol niya. “That’s not the same thing.”
Mahapdi ang lalamunan ko. Yumuko ako, hinigpitan ang kumot.
Hindi siya nagtanong pa. Tumayo lang siya, dahan-dahang ibinaba si Bella.
“Go get Mara,” malumanay niyang sabi. “Tell her I need her to bring breakfast.”
“And hot chocolate?” tanong ni Bella, umaasang nakangiti.
Bahagyang tumaas ang gilid ng labi ni Cassian. “For you. And tea for Aira.”
Sumigaw sa tuwa si Bella at lumabas.
Pagkaalis niya, nag-iba agad ang katahimikan.
Mas mabigat. Mas malapit.
Humarap muli sa akin si Cassian—at parang nag-react lahat ng ugat ko.
Lumapit siya dahan-dahan. Kontrolado ang bawat hakbang. Hindi mabasa ang mukha.
Pagdating niya sa tabi ng kama, ramdam ko agad ang init niya.
“Aira,” malumanay niyang sabi, “look at me.”
Nagdalawang-isip ako.
Pero tumingin rin ako.
Parang tumama sa akin ang tingin niya—matatag, malalim, masyadong totoo para sa isang lalaking nagsasabing walang nakakaapekto sa kaniya.
“You don’t have to be afraid here,” sabi niya. “Not of my pack. Not of your power.”
Huminga ako nang malalim. Pilit.
Pero nanginginig ang hangin sa pagpasok nito.
Napansin niya.
Tumingin siya sa gilid ng kumot, kung saan may manipis na yelo na namumuo. Hindi kumakalat—just… lingering.
“Aira…” mas mababa ang boses niya. “Your power is reacting to something. To you.”
“I can’t control it.”
“Then you’ll learn.”
Napatingin ako sa kanya, nagulat. “I don’t— I don’t know if I can.”
“You can,” sagot niya agad. “Because you survived with it all these years. Because you’re still here.”
Umikot ang puso ko sa dibdib.
“Cassian… hindi nila ako pinagkakatiwalaan. At dapat lang.”
“They’ll learn.”
“Will you?” bulong ko. Hindi ko sinadya.
Napatigil siya.
Mabigat ang sandaling sumunod.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi siya lumapit pa.
Pero parang niyakap ako ng presensya niya—init na lumalaban sa lamig, hinihila ako nang walang pahintulot.
At sa wakas—mahinang-mahina, halos delikado ang tono—
“I’m trying.”
Parang may humigpit na tali sa dibdib ko.
Bago pa ako makasagot, bumalik si Bella, tumatakbo.
Agad umurong si Cassian, mabilis na lumayo.
Pero ang mga mata niya…
Hindi umalis sa akin.
Tinitingnan ako.
Binabasa ako.
At… sinusubukang unawain ako.
Sinusubukan. Para sa’kin.
At mas kinatakutan ko ’yon kaysa sa sarili kong magic.
- Writer
