CHAPTER 8
1184 Words
(Aira’s POV)
Pumasok si Bella nang buhat-buhat ang isang tray na halatang mas mabigat kaysa sa kanya. Nags-slide ang fluffy socks niya sa sahig habang pilit niyang hinihila papasok.
Agad kumilos si Cassian para tulungan siya, pero umiling si Bella nang mariin.
“I can do it, Daddy! I’m strong!”
Tumigil si Cassian sa kalagitnaan ng hakbang, para bang wala na siyang laban. Umirap siya nang konti, yung buntong-hininga na parang sanay na siyang matalo sa anak niya.
Hinayaan niyang dalhin ni Bella ang tray hanggang kama.
Kama ko.
Kama niya.
Kama namin—
Hindi, hindi namin.
Pero ang init na gumapang sa leeg ko… ibang usapan na ’yon.
Umakyat si Bella sa gilid ng kama at inilagay ang tray sa pagitan namin, nakangiting parang nanalo sa Olympics.
“See? Easy!”
Pinisil ni Cassian ang tulay ng ilong niya bago tumingin sa akin. “If anything spills, I’ll take full responsibility.”
Napahinga ako nang malakas na parang natawa ako nang hindi ko sinasadya.
“Daddy, don’t be dramatic!” angal ni Bella.
Napangiti ako, maliit pero totoo.
Ngumiti rin si Bella—yung tipong proud kasi napatawa niya ako.
“Eat,” utos niya, parang siya ang mini-Alpha sa kwarto.
Itinaas ni Cassian ang kilay. “Is that an order?”
“Yes.” Tumango si Bella na parang may board meeting. “Because Ate is too skinny and you’re too grumpy.”
Napakagat-labi si Cassian—halos ngumiti.
Halos.
Inakyat niya si Bella sa couch sa tapat ng kama. Umupo agad si Bella at isiniksik ang ulo niya sa balikat ng ama, para bang iyon ang paborito niyang lugar sa mundo.
Ang lambing ng eksena.
Tamang-tama sila.
Isang pamilya.
At mas masakit dahil hindi ako kabilang doon.
Hindi dito.
Hindi kahit saan.
Pero nakatingin pa rin si Cassian sa akin.
Diretso.
Sobrang diretsong parang may nakikita siya na hindi ko alam paano tatanggapin.
Kinuha ko ang tasa ng tsaa para may mahawakan. “Thank you,” mahina kong sabi.
Si Bella agad ang sumagot. “Daddy made Mara make you the warm kind. He said your body doesn’t like heat.”
Nanigas ako.
Nanigas din si Cassian—kita sa panga niya. Parang may sinabi si Bella na hindi niya planong sabihin pa.
“You noticed?” tanong ko nang mahina.
Hindi siya agad sumagot.
Tahimik… tapos—
“I notice everything.”
Tila bumaligtad ang sikmura ko. Umiling ako, pero ramdam ko pa rin ang tingin niya.
Parang umiinit yung kwarto.
O baka siya lang.
Lagi naman siyang siya.
“Daddy,” bulong-bigla ni Bella, hila ang manggas niya, “can Ate Aira stay with us?”
Huminto ang mundo ko.
Mabilis na huminga si Cassian, tumigas ang balikat.
“Bella,” mahinahon pero firm niyang sabi, “Aira needs rest. And space.”
“Pero she’s alone,” pout ni Bella. “And she gets nightmares.”
Napakislot ako.
Napatingin agad si Cassian—matalas, nag-aalala… sobra.
“I’m fine,” sabi ko.
“You’re not,” sagot niya.
Hindi masakit ang tono niya.
Mas lalong naging mahirap tanggapin.
Lumapit si Bella, bulong na sobrang lakas, “Dad… you like her, right?”
Parang nawala ang hangin sa kwarto.
Nabulunan si Cassian. “Bella.”
“What? You look at her like you look at me when I’m hurt.”
Napalunok ako, mahigpit.
Nakatitig lang si Cassian sa anak niya, gulat, shocked, at may halong emosyon na ayaw niyang ipakita.
“Bella,” bulong niya, “go get your coat. We’re meeting Mara downstairs.”
“Pero—”
“Now.”
Hindi niya madalas gamitin ang boses na ’yon.
Nag-hmph si Bella pero sumunod, naglakad palabas habang ina-adjust ang coat niya.
Pagkasara ng pinto—
Tahimik.
Bigat.
Nakakabingi.
Huminga nang malalim si Cassian at pinasadahan ang mukha niya ng kamay.
Pagkatapos, tumingin sa akin.
“Aira,” sabi niya nang mababa, “you don’t need to think about what she said.”
Umirap ako nang mahina. “She’s a child. She says whatever comes to mind.”
“Yes,” sagot niya. “Unfortunately.”
Pero kahit anong sayo niya, hindi natanggal ang tingin niya sa akin.
Ni minsan.
Hindi nung napabitaw ako sa tasa.
Hindi nung bumigat ang dibdib ko.
Hindi nung may konting frost na lumitaw sa kumot.
Lumapit siya.
Napaatras ako sa headboard—hindi dahil natakot ako, pero dahil sobra ang init at bigat ng presence niya.
“Your power,” sabi niya, mababa. “It reacts every time you're emotional.”
“I know.”
“Are you emotional right now?”
Parang may humawak sa lalamunan ko.
“Yes,” bulong ko. “But I don’t know if it’s fear or…” Napakapit ako sa kumot. “Or something else.”
Napahinto ang hinga niya.
Huminto siya sa gilid ng kama, kamay niya nasa bedpost, para bang pinipigilan ang sarili niyang lumapit pa.
“Aira,” bulong niya, “you are not alone here.”
Napakuyom ko ang kamay ko. “It feels like I am.”
“You’re not.”
Tiyak ang boses niya.
Mas tiyak pa kaysa sa kahit anong narinig ko.
“You don’t even know me,” mahina kong sabi.
“I’m trying to.”
Kumirot ang sikmura ko.
Puso.
Lahat.
Bakit siya nagsisikap?
Bakit ako?
Tiningnan niya ako nang matagal bago siya umatras, pilit na lumilikha ng distansya.
“There will be a pack gathering tonight,” sabi niya. “I need to attend—and you need to stay in this room.”
“Because they don’t want me there,” sabi ko, mapait.
“Because I don’t want them near you.”
Naputol ang hinga ko.
Hindi pa siya tapos.
“There are rumors,” patuloy niya. “Fears. Questions about what you are.”
Umikot ang lamig sa dibdib ko.
“And what do you think I am?” tanong ko—mahina.
Lumapit siya ulit—
Sobrang lapit—
Na kailangan kong tumingala para makita siya.
“I think,” bulong niya, “that you’ve survived something vicious. Something no human could live through.”
Nanginig ang mga daliri ko.
“And I think your power isn’t the threat.” Yumuko siya, boses niya halos dumadampi sa balat ko. “I think the threat is whatever hurt you.”
Tumalon ang puso ko.
Bago pa ako makasagot—
Biglang bumukas ang pinto.
“Daddy! Hurry! Mara said the omelets are getting cold!”
Huminga nang malalim si Cassian at mabilis na lumayo sa akin, parang biglaan ang lamig ng hangin.
Nilapitan niya si Bella at binuhat.
“I’ll return soon,” sabi niya—pero nakatingin pa rin sa akin.
Matagal.
Masyadong matagal.
Pagkaalis nila, sumara ang pinto—
At parang sumabog sa tahimik ang damdamin ko.
Mainit.
Malamig.
Mainit ulit.
Kasi may frost sa kumot.
Kasi hindi humuhupa ang t***k ng puso ko.
Kasi si Cassian Volkov—Alpha King, protektor, halimaw ng mga halimaw—
tumingin sa akin na parang…
hindi ako panganib.
Parang ako ang hindi niya kayang mawala.
At mas nakakatakot iyon kaysa sa kahit anong kapangyarihan ko.
- Writer
