CHAPTER 2
1243 Words
Aira’s POV
Akala ko nagkamali lang ako ng narinig.
O baka minanipula na ng bagyo ang pandinig ko.
O baka sobrang pagod ko na kaya may mga bagay na ini-imagine ko na lang.
Pero hindi—
Yung batang babae, maliit, bright-eyed, mga five years old lang…
Dire-diretso siyang tumakbo papunta sa’kin na parang kilala niya na talaga ako.
Parang hinihintay niya ako.
“Ate Aira!” ulit niya, hingal pero sweet ang boses.
Parang natigil ang t***k ng puso ko.
Mabilis ang naging reaksyon ni Cassian.
Umusog siya sa harap ko, parang automatic, protektibo, parang reflex.
Iniharang niya ang braso niya—mabait pero firm.
“Bella, sweetheart,” sabi niya. Calm ang tono pero ramdam ko ang tension sa boses niya. “You should be in bed.”
Napatingala sa kanya si Bella, medyo antok pa, tapos sumilip ulit sa gilid ng binti niya para titigan ako.
Wide-eyed. Walang takot.
Parang may nakikita siya sa akin na hindi ko alam.
“But Daddy,” mahina niyang sabi, “she’s here.”
Parang biglang gumapang ang lamig sa likod ko—hindi dahil sa snow.
Huminga nang malalim si Cassian, halatang naiirita pero nagpipigil. “How do you know her name?”
Hindi agad sumagot si Bella.
Kundi umiwas siya sa likod ng tatay niya—pinayagan naman siya—at lumapit sa akin, maliliit ang hakbang, parang snowflakes na dahan-dahang bumabagsak.
Napalunok ako. Hindi ko alam kung iuurong ko ba kamay ko o hahayaan siya.
“Do you remember me?” tanong niya.
Isang simpleng question.
Pero parang bumuka ang mundo sa paa ko.
Hindi ko alam kung ano dapat kong maalala.
Hindi ko siya kilala.
Hindi ko kilala ang lugar na ‘to.
Hindi ko nga lubos na kilala ang sarili ko.
Pero…
May humila sa loob ko.
Isang kidlat ng memorya—
Tawa ng isang batang babae.
Isang maliit na kamay sa kamay ko.
Mga snowflakes na umiikot sa paligid namin, parang sayaw.
Mahina. Malabo. Parang multo.
Pero sobrang higpit sa dibdib ko, parang sasabog.
“I…” nanginginig ang boses ko. “I don’t know.”
Bahagyang nalungkot si Bella.
Pero bago pa ako maka-react, hinawakan niya kamay ko.
Mainit ang kamay niya—sobrang layo sa lamig ng kamay ko.
At nagtiwala siya. Ganun-ganun lang.
Pagdikit ng balat namin, biglang tumaas ang apoy sa fireplace—hindi malaki, pero may mabilis na spark, parang tumalon.
Napatingin si Cassian.
Tumingin siya sa apoy.
Tapos sa kamay naming magkahawak.
Tapos sa mukha ko.
Nanigas ang panga niya.
Tinangka kong bawiin ang kamay ko—panic na ako—pero hinigpitan bigla ni Bella ang hawak.
“No!” mabilis niyang sabi. “Don’t go. Don’t leave again.”
Again.
Parang sinaksak ako ng salitang ‘yon.
Lumapit ako konti, bulong ko, “Bella… when did you see me before?”
Hindi siya sumagot.
Itinuro niya ang bintana.
Sa labas… grabe ang bagyo.
Humahampas ang hangin.
Umiikot ang snow, paikot-ikot, parang may sariling buhay.
At doon, sa gitna ng umiikot na snow…
may hugis.
Silhouette ng babae.
Napahinto ang paghinga ko.
Ramdam kong tumigas si Cassian sa tabi ko.
“That’s enough,” sabi niya, malamig ang tono.
Binuhat niya si Bella, maingat pero kita ang tensyon. “You’re dreaming again, sweetheart. It’s late.”
Sumandal si Bella saglit sa balikat niya, pero tumingin ulit sa akin.
“I knew you’d come back,” bulong niya.
Mas lalo akong nanigas.
Mas hinigpitan ni Cassian ang pagkakayakap sa anak niya—parang pinoprotektahan niya ito mula sa kung ano mang hindi niya maintindihan. At pinoprotektahan niya rin ang sarili niya mula sa kung ano mang tingin niya sa’kin.
“Sleep,” utos niya, malumanay pero may bigat. "Now."
Inabot pa ako ulit ni Bella—dumikit ulit ang daliri niya sa kamay ko.
Umiglap ang apoy.
Napansin ni Cassian yun.
Kita sa mata niya.
Pero si Bella, walang kamalay-malay.
“Goodnight, Ate Aira,” sabi niya bago siya ilayo ni Cassian.
Pag-alis nila sa hallway, biglang naging sobrang tahimik ang cabin.
Sobrang init.
Sobrang exposed.
At si Cassian… bumalik siya.
Parang bagyong may sariling hakbang.
Tumayo siya sa harap ko—malaki, mabigat ang presensya, sobrang lapit.
Hindi niya ako hinawakan, pero ramdam ko ang kuryente sa pagitan namin.
“What the hell was that?” he said quietly.
Hindi yung galit na galit.
Pero yung galit na may halong takot—
Takot sa kung anong hindi niya maintindihan.
Takot na may posibleng banta sa anak niya.
“I swear I don’t know her—”
“Don’t lie to me.”
Matigas ang tono.
Pero kontrolado.
“I’m not lying,” halos pabulong ko.
Nag-angat siya ng kilay, ilong niya lumawak ang paghinga. “Then explain why my daughter—who has never seen you a day in her life—knows your name.”
“I can’t explain it,” nanginginig ang boses ko. “I don’t even know how I got here. My memories are… broken.”
Matagal niya akong tinitigan.
At doon unti-unting lumambot ang mata niya.
Kaunti lang.
Pero sapat para makita niyang totoo ang pinagdadaanan ko.
“Who hurt you?”
Ayun.
Yun ang tanong na tumama nang diretso sa pinaka-masakit sa loob ko.
Pumikit ako.
Sumulpot ang mga malalabong imahe.
Gubat.
Takbuhan.
Anino na napakabilis.
Boses na tumatawag sa pangalan ko—pero parang banta.
“I don’t know,” bulong ko. “But someone was chasing me. Someone strong. I barely got away.”
Biglang nanlamig ang mukha ni Cassian.
Hindi para sa’kin.
Para sa kung sinumang humahabol sa’kin sa teritoryo niya.
Tinalikuran niya ako saglit, hinawakan ang sofa, huminga nang malalim.
Pagharap niya ulit—
“You’re staying here tonight,” sabi niya, matatag. “You’re not strong enough to move. And until I know you’re not a threat—”
Tumingin siya saglit sa fireplace, kung saan tumalon yung spark kanina.
“—I’m not letting you out of my sight.”
Napakapit ako sa balikat ko, hindi dahil sa takot.
Iba ang naramdaman ko.
“I don’t want to cause trouble,” sabi ko mahina.
“You already have,” sagot niya, pero hindi na mainit ang tono. “But my daughter seems to trust you. And that’s… rare.”
Tumayo siya nang diretso, parang pumupuno sa buong kwarto ang presensya.
“Rest here. I’ll have Mara bring supplies and look at your wounds.”
Nag-aalangan pa rin ako. “Why are you helping me?”
Huminto siya sa may hallway.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Yung mata niya—kulay amber, parang apoy sa gitna ng winter.
Pero may halong emosyon na ayaw niyang ipakita.
“Because something out there wanted you dead,” sabi niya, mahina pero matatag. “And because my daughter looked at you like you were a miracle.”
Napatigil ako.
“And I don’t turn away miracles,” dagdag niya, medyo paos ang boses, “even if they come wrapped in mysteries.”
Umalis siya bago pa ako makasagot.
Natulala ako sa apoy, ramdam ang init na unti-unting tinutunaw ang natitirang lamig sa balat ko.
Nanginginig pa rin ang kamay ko—pero hindi na dahil sa ginaw.
May kumikirot sa dibdib ko.
Babala.
Memorya.
Kapalaran na hindi ko makita nang buo.
Sa labas, humampas ang bagyo—parang isang halimaw na galit dahil hindi niya ako nakuha.
At sa unang pagkakataon…
Naisip ko:
Baka yung humahabol sa’kin…
hindi para patayin ako—
kundi para angkinin ako.
- Writer
