CHAPTER 3
1181 Words
(Aira’s POV)
Hindi pa rin humihina yung bagyo.
Actually, parang mas lalo pang nagwawala yung hangin—parang galit na galit na nakahanap ako ng matitirhan. Parang hindi siya makapaniwala na hindi niya ako natapos kagabi.
Hinila ko mas mahigpit yung kumot sa katawan ko, ramdam ko yung gaspang ng tela sa mga pasa ko. Yung apoy sa fireplace, steady na yung init—malayo sa kaguluhan sa labas.
Unti-unting bumababa yung kaba sa dibdib ko, pero bawat malakas na ihip ng hangin… napa-flinch pa rin ako.
Umalis na si Cassian papunta sa hallway, pero nakadikit pa rin yung presensya niya sa cabin.
Parang echo ng bagyo.
Parang amoy na hindi umaalis—pine, usok, at isang klase ng panganib na hindi ko kayang i-explain.
Yung tipo ng lalaking hindi lang pumapasok sa kwarto—
kinukuha niya yung buong atmospera.
Umusod ako sa sofa, pagod na pagod, parang hinahatak yung buto ko pababa. Medyo pumikit na yung mata ko, mabigat at antok na antok.
Pero bago pa ako dalhin ng tulog, may marahang creak na umagaw ng katahimikan.
Napaupo ako bigla.
May footsteps. Magaan.
Bumukas yung pinto ng hallway, at lumabas ang isang babae—matangkad, matalas ang mata, suot ang coat na may Winterfang sigil sa dibdib.
Si Mara.
Beta ng pack.
Kilalang-kilala ko siya—hindi dahil sa memory, pero dahil sa aura niya. May dala siyang authority na parang balat na suot niya.
Huminto siya nang makita ako.
Napatingin siya sa kumot ko… sa nagyeyelong daliri ko… at sa kumikislap na bakas sa sahig—yung naiwan nung nag-react yung apoy kanina sa touch ko.
Umirap ang mata niya.
“So,” sabi niya, flat yung tono. “You’re the girl.”
Nanigas ako. “I… guess?”
Hindi siya ngumiti. Siyempre hindi.
Lumapit siya, yung tunog ng boots niya halos hindi marinig. Tinitigan niya ako ng pareho kay Cassian—pero mas malamig, mas matalim. Parang iniisa-isa niya bawat galaw ko.
Ayaw niya sa’kin.
Hindi niya ako pinagkakatiwalaan.
Honestly? Gets ko naman.
“Nandito ako para i-check yung sugat mo,” sabi niya, nilapag yung medical kit sa table. “The Alpha asked me to.”
Alpha.
Hindi Lycan King.
Hindi kung ano mang royal title.
Simple lang… pero ang bigat pakinggan.
Cassian Volkov wasn’t just a leader.
Siya yung tipo na hindi kinokontra ng tao.
Nag-gesture si Mara para iabot ko yung braso ko.
Dahan-dahan kong tinaas.
Tinanggal niya yung kumot, kaya lumabas yung malalim at pangit na hiwa sa braso ko—namamaga pa rin.
Napakunot kilay niya. “Who did this?”
“I… don’t remember.”
Umiling siya nang may mahinang tawa na hindi masaya. “Convenient.”
“It’s the truth.”
Naglagay siya ng malamig na gamot sa sugat ko. Napa-tinga ako sa sakit. “Everything about you is suspicious right now. Dumating ka sa gitna ng blizzard. Half-frozen pero buhay. And Bella—” tumigil siya, nagtigil ang panga niya “—calls you by name.”
Napigil hininga ko.
So sinabi talaga ni Cassian.
“H-hindi ko alam bakit niya sinabi yun,” sabi ko mahina.
Tiningnan niya ako, serious pero hindi hostile. “Kids her age don’t imagine names of strangers they’ve never seen.”
“That doesn’t mean—”
Cut agad. “It doesn’t mean you’re the enemy. But it also doesn’t mean you’re safe.”
Napakuyom ako ng kamao.
“I didn’t come here to hurt anyone.”
“That’s what I’m trying to figure out,” sagot niya habang bina-bandage yung braso ko. “Kung ikaw ba ang danger… o ikaw ang in danger.”
Nabigatan ang hangin sa pagitan namin.
Kumakalampag yung apoy.
Ngumangawa yung hangin.
May kirot na sumiksik sa dibdib ko.
“I don’t remember anything,” bulong ko. “Hindi ako nagsisinungaling. Naalala ko lang… tumatakbo ako. Takot. Sakit. May humahabol sa’kin. Beyond that… fog na lahat.”
Napatigil ang kamay ni Mara.
For the first time, lumambot ng konti yung mata niya—hindi trust, pero understanding.
“Memory trauma?” tanong niya.
“Maybe.”
Tumayo siya ng tuwid. “Or something else.”
Nilunok ko. “Something like what?”
Bago siya nakasagot—
BLAG!
Bumukas yung pinto ng cabin, at sumabog yung snow papasok.
Pumasok si Cassian.
Niyugyog niya yung snow sa buhok at coat niya, yung hininga niya lumilikha ng ulap sa lamig. Napatingin siya sa’min ni Mara, then bumalik sa’kin.
Tumigas yung expression niya.
“How badly is she hurt?” tanong niya kay Mara.
“Mostly surface wounds,” sagot ni Mara. “Pero sobrang pagod. Hypothermia signs. And…” tumingin siya sa mga kamay ko “Unstable energy.”
Tumigil si Cassian.
Nagsink yung puso ko.
“I don’t know what that means,” mabilis kong sabi, ramdam ang panic.
Lumapit si Cassian—mabigat ang tunog ng boots niya. Umilag si Mara habang lumuhod siya sa tabi ko, pantay ang level ng mata namin.
Up close… sobra siyang overwhelming.
Hindi lang gwapo—dangerous.
Hindi lang dangerous—intense, layered, mysterious.
Yung amoy niya—pine and storm—parang bumabalot sa akin.
“Let me see your hands,” he said quietly.
Nag-hesitate ako.
Pero binuksan ko yung palad ko.
Nandoon pa rin yung shimmering—parang maliliit na snowflakes na hindi natutunaw.
Hinawakan niya ng isang daliri yung palad ko, marahan.
Lalong lumiwanag yung shimmer.
At yung apoy sa likod namin—
biglang umangat ng isang pulgada.
Napasinghap si Mara. “Cassian…”
Pero hindi siya lumingon.
Nakatingin lang siya sa’kin.
“What are you?” bulong niya. Hindi galit. Hindi nag-aakusa. Curious. Searching.
Parang hinihiwa yung kaluluwa ko.
Bubuka pa lang sana bibig ko—
Pero biglang sumabog ang tunog sa labas.
Isang alulong.
Hindi normal.
Mas malalim.
Mas matanda.
Mali.
Tunog ng isang nilalang na hindi dapat nage-exist.
Tumayo agad si Cassian.
Si Mara, hinawakan yung blade niya.
Lumakas t***k ng puso ko—parang sasabog.
Umalulong ulit—mas malapit.
Naging lethal yung expression ni Cassian, yung mga mata niya kumislap ng amber. “Mara. Perimeter.”
Tumango si Mara at nawala palabas.
Tumayo ako kahit nanginginig pa ang legs ko. “What is that?”
Hindi niya ako tiningnan.
“Something that shouldn’t be anywhere near my land.”
Umuga yung cabin sa lakas ng hangin—parang mismong bagyo gusto pumasok.
Hinawakan ni Cassian yung doorknob, pero tumingin muna sa’kin.
“Stay here,” utos niya.
“I’m not helpless,” sagot ko, kahit nanginginig pa katawan ko.
“I know,” he said quietly. “That’s what worries me.”
Hindi para sa sarili niya yung takot niya.
Hindi rin para sa threat.
Para sa’kin.
At hindi ko alam kung bakit mas nakakatakot yun.
Binuksan niya yung pinto—at nilamon siya ng bagyo.
Bago sumara, nakita ko ang silhouette ng wolf form niya—
Malaki.
Makapangyarihan.
At handang pumatay para sa pack niya.
O mamatay para sa kanila.
Bumagsak ako sa sofa, nanginginig sa adrenaline.
May paparating.
May hindi taga-mundong ‘to.
At sa loob-loob ko…
alam kong—
Dahil siya sa’kin.
- Writer
