BELGIANA : The Invisible Bridge

PROLOGUE Maynila, 1998 Hindi umulan noong gabing 'yon—lumunod ito sa lungsod. Ang tubig ay parang pader na gumuguho mula sa langit, ginawang mabilis na ilog ang mga kalye ng lumang Santa Cruz. Sa loob ng isang apartment na amoy kalawang at adobo, ang mundo ay naging isang luntiang kandila at ang hininga ng bagong silang na sanggol. Si Elara, may karga sa dibdib ang kanyang anak—isang batang babae, isang buwan pa lang, may balat na mamumuting mana sa ama nitong Europeo. Ang ama na nagbigay sa kanya ng anak, at pagkatapos, umalis. Si Charles Laurent ay nakatayo sa bintana, anino sa gitna ng bagyo. Isang Belgian na prinsipe na nagkandabaon-baon sa init at gulo ng bansang sinabing niyang minahal. “Sasara ang airport kung tuloy-tuloy ‘to,” sabi ni Elara, mahina ang boses. Hindi reklamo. Katotohanan. Lumingon si Charles. Sa liwanag ng kandila, kita ang paghihirap sa mga mata niya. Aalis na siya kinabukasan. Patay na ang ama niya. Ang imperyo—isang malawak na konglomeratong itinayo sa sining at mga lumang bagay—ay nangangailangan ng tagapagmana. Lumuhod siya sa tabi ng kama, tumapat ang tingin kay Elara. “Sumama ka sa ‘kin,” pakiusap niya, sa ika-sandaan na ulit. “Sa Brussels. Ikaw at siya. Wala kayong kailangan.” Ngumiti si Elara, isang malungkot, nakaalam na ngiti. “At mabuhay bilang ano, Charles? Bilang lihim mo? Ang Filipina na kabit at ang anak sa labas, nakatago sa gintong apartment sa Europa? Dito, sa araw siya lalaki.” Ang salitang ‘anak sa labas’ ay nanatili sa hangin, parang may salamin na nahulog. Napaatras si Charles. Kinuha niya mula sa bulsa ang isang maliit na bagay, nakabalot sa kupas na terciopelo. “Hindi ko maibibigay ang pangalan ko,” bulong niya, parang sugat ang boses. “Pero maibibigay ko ang kaluluwa ko.” Binuksan ang tela. Sa palad niya, isang pendant. Hindi ito ‘yung makinis, perpektong ginto ng mga alahas. Ito ay lumang-luma, mabigat, may mga marka ng martilyo ng isang artisan na limot na. Hugis araw na paikot-ikot, sa gitna ay may isang maitim na perlas na parang sinisipsip ang liwanag ng kandila. “Ito ang Lágrimas del Sol,” sabi ni Charles, ang pangalang Español ay dahan-dahang lumabas sa bibig niya. “Luha ng Araw. Ginawa ito ng isang limot na tribo sa Cordilleras ilang daang taon na ang nakalipas. Ang lolo ng lolo ko ang nakakuha... hindi sa magandang paraan. Ito ang kahihiyan ng koleksyon ng pamilya namin—isang magandang bagay na itinayo sa pagnanakaw.” Tumingin siya mula sa ginto papunta sa sanggol. “Ibinabalik ko ito,” sabi niya, biglang lumakas ang boses. Inilagay ang malamig, mabigat na metal sa kamay ni Elara. “Hindi ito regalo. Ito ay kasunduan. Ito ang mana niya. Patunay na totoo ang pagmamahal ko sa ‘yo, at siya ang pinakadalisay na bunga nito. Itago mo para sa kanya. Kapag malaki na siya, sabihin mo—bahagi ito ng kasaysayan niya, mula sa dalawang lupain niya. Tulay niya pabalik sa ‘kin.” Isinara ni Elara ang mga daliri sa palibot ng pendant. Malamig, tapos uminit, parang sinipsip ang init ng pulso niya. Parang hindi alahas—parang puso, kinuha mula sa dibdib ng isa at inilagay sa dibdib ng iba. Yumuko si Charles at hinalikan ang noo ng anak. “Belgiana,” bumulong siya, pinangalanan ang bata sa bansang hindi niya madadala dito. Tumayo siya at lumakad patungong pinto nang hindi lumingon. Nilamon siya ng bagyo. Mag-isa na si Elara. Ang tunog na lang: ang ulan at ang malumanay na paghinga ng anak niya. Tiningnan ang pendant. Kumislap ang maitim na perlas, isang natigil na luha. Alam niya, sa isang katiyakan na nagpalamig sa buto niya: hindi ito tulay. Ito ang pabigat. At ikinabit niya ito sa kapalaran ng anak niya. ------------------------------------------ PRESENT TIME December 2025 Makati City, Philippines Sa bawat kurap ng computer screen sa harap niya, parang unti-unting kumukupas ang mundo ni Belgiana Rosales. Sa opisina ng Laurent-Lee Holdings, lahat ay glossy, minimalist, at air-conditioned sa punto na parang libingan ng buhay. Twenty-seven years old siya, at ang buhay niya ay isang malinis, mahusay na-curate na gallery ng mga dapat gawin: magtrabaho nang magtrabaho, umakyat sa corporate ladder, magpakita ng professionalism kahit na sa loob, unti-unting namamatay ang kanyang kaluluwa. Pero sa ilalim ng blouse niya, may maliit na rebelde. Isang pendant. Gawa sa hammered gold, hugis tulad ng isang dahon, na nakasabit sa isang manipis na gold chain. Regalo sa kanya ng nanay niya bago ito pumanaw—na regalo naman daw sa kanya ng isang lalaking hindi na niya nakilala pa. Ang sabi lang ng nanay: "Ito ang iyong ugat, anak. Kahit saan ka magpunta, dala-dala mo kung sino ka." Isang araw, habang nagmamadali siya palabas ng elevator, nabangga niya ang isang katawan. Malapad ang balikat, maganda ang tela ng suit. Napatingala siya. "Sorry po, sir—" "Justin." Si Justin Lacson. Ang rising star ng mergers and acquisitions. Ang lalaking may reputasyon para maging brutal sa boardroom at charming sa hallway. At ngayon, nakatingin siya sa kanya, hindi sa pangalan niya sa ID, kundi sa mata mismo niya. "Belgiana, di ba? From accounting?" "Opo." Tumango siya, at sa sandaling iyon, napansin ni Justin ang glint ng gold sa leeg niya. Nakalabas ang pendant mula sa ilalim ng blouse. Nanatili ang tingin niya roon, at sa halip na maging curious, parang may recognition. Parang may... pag-aangkin. "Maganda," aniya, simple. Pero ang tono ay hindi tungkol sa kagandahan lang. "Thank you, sir." "Justin," paulit niya, ngumiti. Isang ngiting kayang magpainit ng buong room. "At sana, makapag-usap tayo ulit." Dumaan ang mga linggo. Ang mga "sana" ni Justin naging realidad. May kape sa labas. May tanong tungkol sa project na hindi naman sa departamento niya. At isang gabi, sa rooftop bar na may view ng buong Makati, hinawakan niya nang basta ang pendant sa leeg niya, hinila ito pataas, tinitigan. "Saan mo ito nabili?" tanong niya. Masyadong direkta. "Bigay po ng nanay ko." "At saan niya ito nakuha?" Bumilis ang t***k ng puso niya. "Hindi ko po alam." Tumango si Justin, parang may nalutas na puzzle. "Kamukha nito ang isang bagay na nakita ko dati. Sa isang auction catalogue sa Europe. Part ng collection ng isang... very old family." Binitawan niya ang pendant. "Ingatan mo 'yan, Belgiana. May halaga 'yan na hindi mo pa nalalaman." Nang umalis na si Justin, nanlalamig ang kamay niya. Bakit parang ang dating ng salita niya ay babala, hindi paalala? At nang gabing iyon, nakatanggap siya ng email mula sa isang hindi kilalang sender. Ang subject line: "For Your Eyes Only." Naka-attach ang isang scanned na black-and-white photograph. Isang larawan ng isang binata at dalaga, naka-1920s fashion, sa harap ng isang malaking mansyon. Ang babae, maganda at malungkot ang mata, ay nakasuot ng eksaktong pendant—ang pendant na nakasabit ngayon sa leeg niya. Sa ilalim ng larawan, nakasulat sa fountain pen: "Geneviève & Charles, Île-de-France, 1927." At sa katawan ng email, isang linya lang: He has been looking for it for decades. And now, he knows you have it. Bigla, ang pendant ay hindi na simbolo ng pagmamahal ng nanay. Ito ay isang susi. Isang susi sa isang pintuan na hindi niya alam kung bubuksan niya, o kung may magbubukas nito para sa kanya.